कविता ओझा
१.
तिमी संगै बाच्ने अनि संगै मर्ने मन छ
तिम्रै हातले चुरा लगाई सिंदुर भर्ने मन छ
यता तिर कोरोनाको सारै डर भयो
तिम्रै दिलको क्वारेन्टाइनमा सर्ने मन छ।
२.
बोल्नु पर्छ अझै रिसाउन पाउदैनौ
टाढा भइ मनमा बिझाउन पाउदैनौ
एकछिन नबोले शून्य लाग्छ मलाई
मन दिन्छु शरीर मिसाउन पाउदैनौ ।
३.
तिमी आउँदा पराइकी भएँ भने के गर्छौ ?
मेरो कुरै नसुनी अरुले लए भने के गर्छौ?
भन्न त छिट्टै आँउछु भनि रुँदै गएका हौ
आफै रुदैं रुदैं डोलीमा गएँ भने के गर्छौ ?
डडेल्धुरा

