दुर्गा घिमिरे
एक एक गरी आए बितिगए दिन
उसरी नै रात बित्यो सुति एकैछिन
हप्ता भन्दै, महिना भन्दै, बर्ष पनि बित्यो
दु:ख, कष्ट, संघर्षलाई समयले जित्यो
आजभोलि एउटै चिन्ता लागिरहन्छ जहिले
खोज्दैछु म मेरो जोबन बुढो भयो कहिले ?
ऐना हेर्यो अस्ति भन्दा हिजो फरक छैन
हिजोबाट आज पनि फरक देखिदैन
दुईचार महिना अगाडिको खुब याद आई
तस्बिर हेर्दा उस्तै उस्तै लाग्दछ मलाई
जून तारा झैं फरक किन ? उहिले र अहिले
भन साथी मेरो जोबन बुढो भयो कहिले ?
घुम्रीएका आँखिभौंले गहीरा आँखा छेक्दा
हेर्दा हेर्दै शिरमाथि सेतो कपाल देख्दा
पखालेरै खुइलिएको हो कि भन्ठानेर
पन्ध्र दिनमा एकपटक नुहाउंछु हेर
तर पनि कपाल छ कपास झैं अहिले
लौन हजुर मेरो जोबन बुढो भयो कहिले ?
तताएको प्लाष्टिक जस्तो शरीरको छाला
फुर्के थैली कसे जस्ता निधार र गाला
मिचीमिची धोएर पो हो कि भन्ठानेर
ख्वाल्ल पानी खन्याउँछु मिचिरहन्न धेर
आइरन लगाउँ जस्तो भयो अनुहार अहिले
हरे शिब मेरो जोबन बुढो भयो कहिले ?
धनुष जस्तै बाङ्गिन पो थालिसक्यो जिउ
सोझोहुन नभ्याउने कामैकामको निहुँ
आजभोलि धेरै काम मँदेखि छन् टाढा
जहाँसुकै बस्दा पनि लगाउँछु आड
केले छेकिराख्नु पर्थ्यो पत्तै पाइन मैले
अरे बाबा मेरो जोबन बुढो भयो कहिले ?
डुल्दा, खेल्दा, हिड्दा, बस्दा, खाँदा, सुत्दा फेरी
सँगसँगै लगि जान्थें बाथरुम जाँदाखेरी
एकै निमेष छाड्दैनथें उम्केला कि भनी
कत्तीबेला झुक्याएछ यति गर्दा पनि
चिन्तनमा डुबेकोछु यही कुराले अहिले
हत्तेरीका मेरो जोबन बुढो भयो कहिले ?
हेटाैडा, मकवानपुर

