पुष्पा नेपाल सुवेदी
उदाए तिमीले बिहानी बनेर ।
म फुल्ने छु तिम्रो जवानी बनेर ।
सफरमा तिमी साथ छौ जिन्दगीको,
रहोस् प्रेमगाढा निशानी बनेर ।
भयौ फेरि टाढा छ पर्खाइ मेरो,
दुखेको छु आफैं कहानी बनेर ।
रुँदैछन् यी आँखा सधैँ सम्झनामा,
बिना मूल्य भो आँसु पानी बनेर ।
रुवाएर जस्ले दियो चोटघाउ.
उहीँ बस्छ आँखाको नानी बनेर ।
ईलाम

