सरस्वती ‘सरु’
खोली कै डुङ्गा मुर्ति भयो सिर झुक्ने बनायो ।
फुल चढाए पाति चढाए पानी सुक्ने बनायो ।
मायागर्दा सिन्दुर सकिदा हात काटेर चढाए,
त्यसैले चोक चोकमा जीन्दगी भुक्ने बनायो ।
सबथोक बिर्सिएर उसैलाई सम्झिन्छु हरपल,
अचानाको पिर खुकुरीले जस्तै दुख्ने बनायो ।
देव माने आधा खाए, आधा उसैलाई चढाए,
उसैले गन्तब्य नभेट्दै जीन्दगी चुक्ने बनायो ।
सारा भावना भत्काए मनलाई मन्दिर बनाए,
परिणाम यस्तो भयो दुलाभित्र लुक्ने बनायो ।
पतिदेव पुज्थे उसैको पाउमा यो सिर चढाए,
त्यो बेलुन् जस्तै जीवन सुक्दै फुक्ने बनायो ।
डुङ्गाको मन पग्लिदैन भन्थे साच्चिकै रहेछ,
ब्यर्थ भयो हेर हरेक बारम्बार थुक्ने बनायो ।
बुटवल

