- विपिराज ढकाल
माेबाइलकाे घण्टी बज्याे। नाम हैन, नम्बरमा रहेछ। उसलाई उठाउन मन लागेन। फेरि बज्याे। फेरि बेवास्ता ।तेस्राे पटक बजेपछि रिसिभ गर्याे।`…हेल्लाे…फाेन नकाट्नुस् ल? म केही गफ गर्न चाहन्छु।´ नम्बर नयाँ भए पनि आवाज चीर परिचित। भू पू श्रीमतीको फाेन। के भन्नु कि फाेन काट्नु भयाे रमेशलाई।
प्रेम विवाह गरेका थिए उनीहरूले। एक अर्कालाई तिमी भनेर सम्बाेधन गर्थे। तर आज समिराले हजुर भनेकाे सुनेर उसलाई अनौठाे लागेकाे थियाे। `
‘हजुर बिवाह गर्न केटी खाेज्दै हुनुहुन्छ हाे’ ´
`अब गरौं जस्ताे लागेकाे छ´’
पात्रको टुंगो लाग्याे त?
´`छैन। आफूलाई मन पर्दा उताबाट स्वीकृति हुन्न, कतिपय प्रस्तावमा अाफूलाई चित्त बुझ्दैन।…´
ए´` अनि हजुरकाे? कि बिवाहकाे निमन्त्रणा दिन फाेन गर्नु भयाे?´
`जाेडि भेटिएकै छैन। हेर्नाेस् न कस्ताे अचम्म। हिजाे सम्बन्ध विच्छेद गराउन हौस्याउने हरू नै आज बिवाह गर्न याे वा ऊ पुरुषकाे प्रस्ताव गर्दै छन्।´
`त्यस्तै छ यता पनि। सायद मानवीय दाेष हाेला।
´`मैले त एउटा प्रस्ताव राख्न फाेन गरेकी। भनौं कि नभनौं ।´`
भन्नाेस् न के हाे´ मैले फेरि बिवाह गर्दा कुनै पुरुष सँगै गर्नु पर्ने र हजुरले महिला सँग हैन त? ´
`‘हाे नि त्याे त´` पात्र त भेटिएकाे छैन तर याे पटक मागि बिवाह गर्ने रहर छ ममा´।
धेरै बेर चुप रहेर …. `म भाेलि दिदीलाई हजुरकाेमा पठाउँछु नि त।´ भनेर रामेशले फाेन काट्याे।
सिन्धुली

