- पबित्रा चाम्लिङ
१.
मिलन र बिछोड सबै समेटि,रचना फुर्ने रहेछ
सडक जिबन निदाए पनि,सपनाले पुर्ने रहेछ
यो आँखाले दुनियाँलाई हेर्दा,मनमनै रङ्ग फेर्दा
करोडौं मान्छे छन् तर भाग्यमा एक जुर्ने रहेछ।
२.
आखिरीमा के सेखी झार्यौ र खै,मैहुँ भनेर पनि
आज अञ्जुली थाप्ने भयौ औकाती ,बनेर पनि
दैबको लिला कसैको हराउनु, कसैको भराउनु
नोटको बिटो मिलाई-मिलाई, हातले गनेर पनि।
३.
आज भोली लाग्दैन मलाई, सरकार खास किन?
लोक सामु गर्दै हिंड्छौ पाटी बिच,उपहास किन?
माछा देखे दुलो हात, सर्प देखे पाखा हात गर्छौ
वल्लो घाट न पल्लो तिरछ दिदैनौ निकास किन?
४.
प्रियसीको नजरमा यो नजर,जोड्न नसकेर होला
दुख लाग्छ एकोहोरो मनलाई,मोड्न नसकेर होला
कहिले काहीँ अभावताको,महशुस गराई दिने गर्छ
सायद अतितलाई टाढा लगि,छोड्न नसकेर होला।
प्रिय ! कहिले काहीँ तिम्रो आँखा भित्र,लुक्न मन लाग्छ
अलि-अलि सर्माउँदै त्यो परेली भएर,झुक्न मन लाग्छ
मुखले बोल्न नसके पनि,मनले चाहिँ के-के माग्ने भयो
नजरको तिर हान्न तिमी हिड्ने बाटो,ढुक्न मन लाग्छ।
खोटाङ

