- बसन्ता गाैतम काेइराला
१.
सफर दुर दुरसम्म गर्न अत्यायाे जिन्दगीले ।
झर्याम्म फुटे सपनाहरु लत्यायाे जिन्दगीले ।
साहस गरी समेट्दै थिएँ घाइते तक्दिर मेराे,
खै किन किन खुसी सबै हत्यायाे जिन्दगीले ।
संसारकै भाग्यमानी म नै रै’छु ठान्थेँ सायद,
पछारिन रहेछ मत्याउनु मत्यायाे जिन्दगीले ।
आँटिली छु भन्दै टुङ्गाे लगाउन जाँदै थिए,
आफैंलाई छल गर्दा नि पत्यायाे जिन्दगीले ।
बाँध फुटाई वर्षे भेल झैँ नयनबाट झर्दै थिए
आँशु लुकाई हाँस्न भन्दै रत्यायाे जिन्दगीले ।
२.
धनले धन कमाउनेहरु भन्छन् रासैरास चाहियाे ।
खुला आकासमा बस्नेलाई सानाे बास चाहियाे ।
न परिकार न व्यञ्जन कर्मले ठगिएकालाई त,
पटुकी फुकाउछु नुनकाे ढिकाे र गाँस चाहियाे ।
ग्रहदशा कटाउदा दु:ख टर्छ भन्थे बुढापाकाले,
दिनुस् न हजुर कालाे बस्त्र अनि मास चाहियाे ।
कठै बिझाउन थालेछ बगरका शैयाहरुले पनि,
निदाइरहन मन छ अामा कमलाे घाँस चाहियाे .
उतारचढाव कति आए गए पन्छिदै व्यवधानहरु,
खुसी छु, भन्दिन जिन्दगी मलाई खास चाहियाे ।
भैरहवा

