लोचन ‘फूलको थुङ्गा’
जानु छ एकदिन यही माटोमा मरेर जानु छ ।
चाहिन्न प्राप्तिको थुप्रो मात्र नाम लेखेर जानु छ।
तिम्रो अन्तिम विदाइमा आँसुको बाँध बाँधेर
रुनु छैन मलाई साह्रै खुशी छु भनेर जानु छ।
बगेकै हाे म दुख पीडा कष्ट पिर र वेदनामा
तिरस्कारको यो झरीले जलायाे साेचेर जानु छ।
अचेल हजारौँ अनुत्तरित सवाल छन् मसँग
भन्नुस् कस्तो हुन्छ सम्मान हात जाेडेर जानु छ।
हिड्न सक्दिन आफ्नो फाइदालाई केन्द्रमा राखेर
म फूलको थुँगा हुँदैहाेइन भनी ढाटेर जानु छ।
अछाम हाल कैलाली

