- रुक्मिणी शर्मा
आमा सबै साथीहरूले दशैंको लुगा ल्याए । हामी कैले लुगा किन्न जाने ? मलाईपनि यसपालि लेहेङ्गा किनि दिनु ल….! तल्लोघरे कमलीका बुवाले विदेश बाट धेरै पैसा कमाएर ल्याउँनु भयो रे अनि उसले टलक टलक टल्किने लेहेङ्गा किनिछे। मेरा बुवा कैले आउनु हुन्छ विदेशबाट ? मैले त बुवालाई देखेकै छैन । फोनपनि गर्नु हुन्न .. बुवा हामीसँग रिसाउनु भाको छ कि क्याहो आमा…? भन्दै प्रश्न गर्छे मिनु ।
बिचरा मिनुको शिशुसुलभ मन उसलाई के थाहाँ ? उ एउटी अनाथ हो भनेर । धन्न उसको भाग्य राम्रो रै’छ। सुन्तलीले भेटिछे नभैत कुनै जंगली जनोवारको आहार हुन्थ्यी । त्यो दिनलाई सुन्तली कसरी बिर्सिन सक्छे …? छोराछोरी जन्मिएनन् र घरपरिवारद्वारा लखेटिएर ठाउँ न ठहर हुदै केही काम पाईन्छकि भन्दै चियाबारी तिर जान लाग्दा, कसैले ऐयासिमा भौतारिएर आफ्नो पाप ढाक्दै भलाद्मी हुनलाई फ्याकेको नानी भेटेर उसको घर बनिएको… ।
मिनुका हर इच्छाहरू पूर्ण गर्न मन लाग्छ सुन्तलीलाई तर के गरोस ..? दरिद्रताले ग्रस्त पारेको जिन्दगी । तैपनि छोरीलाई भन्छे ‘म’ “कामबाट फर्किएर आउछु अनि बजार जाउला ल…. तिमी ठिक्क परेर बस्नु हैं ।” उ काममा नगएर सोझै पार्वतिदिदीको घर जान्छे र भन्छे “दिदी दशैंमा तपाईंको घरमा काम गरिदिन्छु । मेरी छोरी एसपाली लेहेङ्गा लाउछेरे । मलाई अलिकति पैसा दिनुन… त्येसलाई खुशी पार्न मन लाग्छ मलाई। तपाईलाई त थाहै छ तेस्को जीवन कहानी ।
शिशुसुलभ ईच्छा आमाको अगाडि व्यक्त गरि म हुन्न भन्न नसकेर तपाई भांठाै आए । तर “उसको जीवनको कहानी अतितमै रहोस् हैं दिदी तपाईलाई बिन्ती छ मेरो।” सुन्तलीको उदारता देखेर पार्वती दिदी पनि छक्क पर्नु भयो। दिदी सोच्न थाल्नुभयो । आफ्नै ठेगाना छैन अर्काको चिंता गर्ने मानिस संसारमा कम्तिनै पाइन्छन । मेरो एत्रो ठूलो संसार छोराछोरी , धनसम्पत्ति अभाव भन्ने केही छैन । रैपनि एस्तो भावना मेरो मनमा आएको छैन्।
सुन्तलीको सामुन्ने म त एउटा ढुङ्गाको चैटो सरिपो रैछु। यो संसारमा मेरोत केहि अस्तित्वै रैनछ भन्ठानेर दिदीले भन्नु भयो , तिमीहरु आमा छोरीलाई दशैंको लुगा ,सबै खर्च म दिन्छु भोलि देखि मेरै घरमा आएर बस्नु। मिनु दशैं पछि त्यो शहरको विद्यालयमा पढ़़न जान्छे ।
उदालगुड़ी, असम भारत

