- मान सिंह धामी
चौमाष् कि वाख्रि जस्ति देखिन्थि ,उस्ले पनि एक् आंखर नसाेधि आफुखुसि गरेकाेमा कृष्ने लाई खेद् थियाे। विस्तारै वुझ्ने भए पछि जखमले वाेकाे जस्ताे ढिडकाे संगतिले उनले साेध्न नभ्याएकाे रहेछ भन्ने उस्काे ठम्मयाइ थियाे।
कत्ति न् जान्ने जस्ता वाख्रे जाेइ पाेइले पालाे पालाे गरि,यस्ताे हाे उस्ताे हाे मात्र भन्ने, तेराे सीप छैन,त्यसरि हाेइन, तैंले गरेर खांदैनस् भन्नाले पार्टि फुट्ने छांट आयाे। आमाले किष्नेलाइ सिस्नाे टिपिल्याउन् अह्राई।अल्छी लागेकाे वेलामा एकै चाेटि पांचौ वाट सातौ स्वरमा वाख्री कराए पछि कृष्नेकाे रिसकाे रन्काे छुट्याे ।
हातकाे चिम्टि र फाटाे सुप्पाे पनि पछारियाे।” सीप सिक्छु,गरेर देखाउछु” ,पख्लास् भन्दै कृस्ने हिड्याे।आमाले फकाउन नपाउदै उ ओझेल भै हाल्याे। वाख्री जस्ति भए पनि आमा हाे,मन दुखाई,आसु पुछि सकेपछि वाेका जस्ताे वाेल्याे,थाहा पाउछ,जान्दे,न राे! किष्ने विनाकाे खल्लाे दशैं दुइटा विति सक्दा पनि कृस्नेकाे खुटखवर भएन्।भाकल माथि भाल थपिए।
कृष्ने टीकाकाे दुइदिन अघि द्याेरालिमा झुल्कियाे।आमाले देखिन्।पछि पछि आर्काे केटाे काे हाेला? आगनमै पुगेपछि छाेटाे कपाल ,नयाँ पाईन्टमा ठाउँ ठाउमा प्वाल परेका जिन्स र भेष्ट लगाएकि त” सिमलकाडे” केटी पाे रहिछ। मर्दले सीप त बिस्तारै देखाउला तर “वाेलेकाे भने गरेर देखायाे, देखाइ छाड्याे। सीप सिक्ने कुरा रहेन् छ।याे त हुने कुरा पाे रहेछ।सिपकाे पनि के चिन्ता गर्नु भन्ने कृष्नेले वुझ्याे र सवै लाइ वुझायाे।
कैलाली,गेटा

