- अनन्त घिमिरे
फाट्नु फाट्यो रुमाल सिउने सियो नभएसी
प्रेमको बाती क्यारी बल्छ र दियो नभएसी
पन्छाइ सक्नु छैन पराल मेरो खले गरामा
दाइँ पो कसरी गर्नु र गाड्ने मियो नभएसी ।
उजेलीमा नआउ कान्छा चाल पाउने छन्
दुनियाले हल्ला गर्लान हाल गाउने छन्
चकमन्न हुन्छ जब ढोका ढक्ढक्याउनु है
खोल्छु ढोका अनि हाम्रो ताल आउने छन् ।
लौन नि ! दीलको ढोका कस्ले फोरेछ
हिजो राति लट्टिपट्टि बनाइ सबै चोरेछ
खस्या खुसुक गर्या चाल पाएकी थिएँ
बाँकी कत्ती नराखेर मेरो लगेर मोरेछ।
कति पिउनु मन चिन्ते झरुवाको पानी
पिउनु हुन्थ्यो धितमारि करुवाको पानी
मेट्ने थिएँ मनको प्यास मनकारी पाए
बरु दिन्थेँ लेउ पन्छाइ जरुवाको पानी ।
लौन नि !मलाई कति कुराएको होला
म सोझि लाई किन सुर्याएको होला
यस्तै धोका दिन्थ्यो त भो भन्थेनि म
निष्ठुरीलेअन्तै धोको पुर्याएको होला ।
लमजुङ

