- गीता तिवारी
ड्याडी हरी भन्ने अंकलको फोन आको छ, छोरोले उमेशलाई मोबाइल दिदै भन्यो। छिटो छिटो खाना खाएर उ कुरा गर्दै बाहिर निस्क्यो। केही समय कुरा गरेपछि आत्तिए झै भित्र पस्यो र श्रीमतीलाई भन्यो, “अफिसको एकजना साथी अचानक बिरामी परेछन् म जान पर्ने भयो।
“बाबु कसको फोन आएको थियो दुई कक्षामा पढ्ने छोरोसँग राधाले सोधी।”हरी भन्ने नाम थियो ममी।”छोराले भन्यो। को रहेछ हरी भन्ने साथी पहिला त कोही थिएनन नयाँ आएछन की क्याहो ,हुन त आफू माईतिबाट तीन महिना पछि बल्ल आएकी छु सानो छोरोलाई दूध चुसाउदै मनमनै कुरा गरी ।
किन बोलाएकी हौ निसु यतिबेला, यसरी सिरियस भएर फोन गरेउ की मेरो त सातो नै गयो उसले भन्यो। अनि बिरामी छु नभने त हजूर आईसिन्न । खासमा म बिरामी नै छु त ! धान्न तपाईँ भएर …. ।छोराले ममी पानी पर्यो म आज मामा घरै बस्छु भनेर फोन गर्यो,अनि मैले अवसरको सदुपयोग गनुपरेन त! निशुले भनी।
अनि तिम्रो जँड्याहा लोग्नेले फोन गरेको छैन त उसले चुरोट सल्काउँदै भन्यो । “त्यसको नामै नलिस्यो ! निशुले ढोकाको चुकुल लगाउँदै भनी। उसले श्रीमतीलाई फोन गर्यो र भन्यो राधा, हरिजी लाई सञ्चो नभएर अस्पताल लानुपर्ने भयो। म सायद भोलि बिहान मात्रै आउँछु होला कोठाको चुकुल अलि राम्रोसँग लगाएर सुत है ।
पोखरा ४ कास्की

