- प्रेम पुन मगर
उनीहरूका छोराछोरी कता थिए? थाहा भएन। खत्री बाजेबज्यैलाई म सानैदेखि देखिरहन्थेँ। हामी हिड्ने बाटोमा उहाँहरूले खाजा पसल खोल्नु भएको थियो।खत्रीबाजे कराही बराबर कालो वर्णको हुनुहुन्थ्यो। खत्रीनी बज्यै हिउँ जस्तै गोरी हुनुहुन्थ्यो।
बोलाउने क्रममा बाजे भन्नुहुन्थ्यो। “ए काली ! चिया छिटो बनाइदेउ। पहुनाहरुलाई जाडो भइसक्यो। कति अबेर गर्छेउ?” बज्यै पनि उसैगरि भन्नुहुन्थ्यो। “ए सेते! चिनी र दाल भ्याइएछ। लिएर आउनुहोस न।” नबुझ्ने अल्लारे ठिटाठिटीहरु “गलल ” व्यङ्ग्यपाराले हाँसीदिन्थे।
म गहिरिएर सोच्थेँ। मेरो बालमास्तिष्कले थाहा पाउदैन थियो। “किन कालोलाई सेते सेतीलाई काली भनेको होला?” पाको उमेर भएपछि थाहा भयो। “यी सब त मायाको भाषा पो रहेछन्।”

