- अर्पण योन्जन (पारिजात)
नौ, महिना गर्भमा राखेर
तिमीले जन्माएपछी
कन्दामुल र भ्याकुरको साहारामा
आफ्नो अस्तित्व बचाएर
तिम्रो लाम्टा परेका छाती चुसाएर
तिम्रो धोती च्यातेर
हिउँदको सिरेटो
र, बर्खाको चिसो छलेर
तिम्रो चाउरी परेको गालाहरुले
ममताको मोइ खादै
पाखा, भित्ता, कन्दरा र जंगलमा
शरिरमा एउटा चोट नलगाइ
राउटेकी राजकुमारी बनाएर
खेल्दै हुर्काएकी मलाइ
आज,
म लुटिएको छु आमा
घानको मकै झै भुटिएको छु
ती अर्कै दुनियाँ को मान्छेबाट
हो आमा
म आज तिनै नरपिसाचहरुबाट
छलछाम र कपट गरेर
बलात्कृत भएको छु,
फुल झै मेरो जोबन
पापीहरुबाट चुटिएको छु
जोड्न नसकिने सिसा झै,
टुक्राटुक्रा भएर चोइटिएको छु ।
हो आमा
ती पापिहरुले नसा पिलाएर
ती अर्कै दुनियाँको मान्छेबाट
म आज बलात्कृत भएको छु ।
हो आमा ।
तिम्रो जस्तो निश्चल
र, तिम्रो जस्तो निस्वार्थ प्रेम
अरुकसैको नहुने रहेछ
किनकी आमा
तिमीले जन्माएर हुर्काएदेखि
बन जंगल र पाखा भित्तामा
नाचेर हुर्किएकी म
बाहिरी दुनियाँ नदेखी
ऐनाले नदेखेको मलाइ
अचनाक म हराएको रात
शहरमा क्यामेराले देखेछ आमा
र, गुडिया बनाएर नचाइ
क्यामेराबाट सुरुभएको
मेरो मुस्कान
आज क्यामेराबाटै अन्त्य भो आमा ।
हो आमा,
ती निस्ठुरी शहरका मान्छेहरुबाट
म आज बलात्कृत भएको छु ।
साँच्चै आमा
यो शहर पापी छ,
दुनियाँको दुनियाँसंङ्ग
बेमतबी छ
दुई बर्से नाबलकदेखि
नब्बे बर्सकी बृद्धसम्म
बलात्कार हुन्छ ।
त्यसैले तिमी शहर न आउनु है आमा
नत्र तिमी पनि बलात्कृत हुनेछौ
साँच्चै आमा
शहरमा देखिएको, झिलिमिली जस्तो
रंगिन मनहरु रहेनछन
यहाँको मान्छेहरुको
र,त आज म
ती अर्कै दुनियाँको मान्छेबाट
शहरका ती नरपशु हरुबट
बलात्कृत भएको छु
अब कहिलै हाँस्न नसक्ने गरी
पटक पटक बलात्कृत भए आमा
हो, पटकपटक
बलात्कृत भए ।।।
२५ जेठ २०७८,
इटहरी–२०, हाल साउदी अरेबिया
- जगन्नाथ सुवेदी
कहिलेकाँही कतै कतै सबै ऋतुहरुमा,
गमलाको घेरा नानाघिकन,
ओइलीरहेका सेतो फूलका ब्यथाले,
मन निस्सास्सिएर मरुभूमि हुन्छ
कोपिलाबाट फक्रिन नपाउदै,
आफ्नै मनको सारंगी धून
आँफैले पुरै सुन्न नभ्याउदै,
प्रपंचमा रंग खोसिएपछिकी सेतो फूलले,
अब होलीको याद गर्नै हुन्न रे ।
भमरा फेरिरहने नौरंगी बगैंचाले
उत्ताउली भईछेसको आरोपले डाम्नेछन्
पुर्णिमाको आकाश हेर्दै मुस्कुराउन हुन्न रे,
चन्द्रमामा पनि दाग देख्ने इर्ष्यालु आँखाहरुले
बचेको सेतो रङ्ग पनि हरणनै गरी छाड्नेछन् ।
फूलका पत्रहरुलाई झार्दै
काँडा र डाँठ फिँजार्दै ,
मन र मुटु बिना नै बाँचे झै गर्दै गर्दै
गमलामै जीवनको दशदान हुनै लाग्दा,
चिच्याउँदै स्वरहरु अन्तस्करणबाट उब्जन्छ,
फुटाउ सदियौँका गमला अनी उजाडिएको मुन्टो उठाउ,
बगैचा निर्माणको खातिर स्वाभिमानको सिन्दुर लगाउ ।
रचनाकालः २०५१
मकवानपुर । विश्व वातावरण दिवसकाे अवसर पारेर हेटाैडामा ‘फोटोग्राफी कन्टेस्ट’ कार्यक्रम भएकाे छ । हेटौंँडा ४ मा रहेको नवोदय शिशु सदन विद्यालयमा ‘नवोदय फोटोग्राफी कन्टेस्ट’ कार्यक्रम शनिबार सम्पन्न भएको हाे ।
विश्व वातावरण दिवसको अवसरमा आयोजना गरिएकाे भर्चुअल फोटोग्राफी कन्टेस्टमा ५२ जना प्रतियाेगीले सहभागिता जनाएकोमा रोनश उप्रेती प्रथम भएका छन् भने सुम्निमा राई द्वितीय भएकी छिन् ।
‘सिए (क्रियटिभ आर्ट)’ शिक्षकको समन्वयमा भएको कार्यक्रममा प्रमुख अतिथि रहेका हेटौंडा उपमहानगरपालिका प्रशासन महाशाखा प्रमुख रामकृष्ण थापाले हावा र पानी स्वच्छ सफा भएमा मात्र मानिस स्वस्थ्य रहनेमा जोड दिए । ‘विद्यार्थीको प्रतिभाको प्रस्फोटन यसरी वातावारणसँग जोडिएर गराएकोमा तारिफ योग्य छ ।’ उनले भने –‘वातावरण स्वच्छ राख्नलाई कुरा मात्र होइन काम पनि गर्नुपर्दछ । जुन काम आज नवोदयले गरेको छ । ’
३० प्रतिशत फेसबुक लाइक, ३० प्रतिशत भोटिङ र ४० प्रतिशत निर्णायकको आधारमा नतिजा तयार पारिएको विद्यालयका शिक्षक इशाक राईले जानकारी दिए ।
वातावरण प्रदूषण हुदाँ प्रकृतिसँगै मानिसलाई कस्तो असर पु¥याउँछ भन्ने विषयलाई विद्यार्थीहरुले नाटकमार्फत प्रस्तुत गरेका थिए । वातावरण दिवसको अवसरमा फोटो प्रदर्शनी, वातावरणसम्बन्धी गीत प्रस्तुत गरेका थिए । विश्व वातावरण दिवसको अवसरमा नवोदय विद्यालयले विविध कार्यक्रम गर्दै आइरहेको छ ।
कार्यक्रममा सिएका शिक्षक प्रलय चौलागाईले धन्यवाद ज्ञापन व्यक्त गरेका थिए ।
- शारदा क्षेत्री
१.
बर्षौ भयो जिन्दगीलाई आराम छैन
बिगत संझि दुख्ने मुटुको काम छैन
अतितले झस्काई आतिन्छ यो मन
अनायासै धर्किने अधरको नाम छैन ।
२.
तिमीले छोडेको प्रहर संझिएर
म रोय अभागी कहर संझिएर
बिगतलाई भुल्न खोजे पनि
झन् दुख्छ मुटु रहर संझिएर ।
३.
न घर घर जस्तो लाग्छ आजभोली
न सहर सहर जस्तो लाग्छ आजभोली
मनमा खुसि नभए पछि उराठ उराठ छ
जताततै बगर जस्तो लाग्छ आजभोली ।
४.
जिन्दगीको युद्धमा हारेको मान्छे म
मनको अदालत मुद्दामा पारेको मान्छे म
निष्ठुरी दैबको के कुरा गरौ अत्याचार गर्यो
पल पलको चोटले दुख्दामा मरेको मान्छे म ।
चितवन हाल अमेरिका
- गंगा खड्का
“हेर है बहिनी ! बेलैमा अस्पताल गएर उपचार गर ।अहिले त निसन्तान केन्द्रहरु कति खुलेका छन् कति ।” अनुलाई धेरैले भन्थे ।”
आ! भए सय शोक ,नभए एकै शोक! सन्तान हुनेहरूका पनि देखेको छु ।” अनुले सबैका कुरालाई यसरी नै टारिदिन्थी । धेरै वर्षसम्म काख रित्तो हुँदा नि अनुले सन्तानप्राप्तिको रहरलाई मनको कुनाभित्रै तुहाएर राख्थी ।
एक दिन उसको लोग्नेले भन्यो , बूढी दाजुभाइ ,दिदीबहिनीको छोराछोरीले हेर्लान् जस्तो छैन ।अब ४० कटेपछि अस्पताल गएर के गर्नु । तिम्रो जीउ पनि रोगी छ ।अस्पताल गएर ज्यानलाई प्रयोगशाला बनाएर के गर्नु । तिमीलाई म कहिले पनि दु: खमा राख्ने छैन । बरु म अर्को बिहे गरुँ कि क्या हो?
“घरलाई स्वर्ग र श्रीमानलाई भगवान मान्ने उसले आफ्नै हातले सौता भित्राई । दोस्रो बिहेको ५ वर्षपछि पनि सन्तान भएनन् ।अब भने अस्पतालको धोका धकधकाउन उनीहरू बाध्य भए।अस्पतालमा उसका श्रीमान् र सौताका सबै जाँच गरियो ।
हस्पिटलको रिपोर्ट हातमा थमाइदिँदै उसका लोग्नेले भने,” बूढी तिमीजस्ती देवीको अवतारले म दैँत्यको छाया परेको राक्षसलाई किन ब्युँताइदिनौ ? अर्को बिहे गर्ने मेरो प्रस्तावलाई किन अस्वीकार गरिनौ? आज फेरि अर्को जिन्दगी बिग्रेको छ ।सन्तान प्राप्तिको लागि म पो असक्षम रहेछु त !”