मकवानपुर । प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवाले स्थानीय तहको निर्वाचन चाँडै गर्ने बताएका छन् । शनिबार बालुवाटारमा बसेको सत्तारुढ ५ दलीय गठबन्धनको बैठकमा प्रधानमन्त्री देउवाले स्थानीय तह निर्वाचन ऐन २०७३ को संशोधन नगर्ने तर निर्वाचन चाडै गर्ने प्रस्ताव राखेका छन् ।
स्थानीय तह निर्वाचन ऐनअनुसार आगामी जेठ ५ मा स्थानीय जनप्रतिनिधिको कार्यकाल सकिने भन्दै निर्वाचन आयोगले वैशाखभित्र निर्वाचन गर्न प्रस्ताव गरेको छ । तर सत्तारुढ ५ दलले संविधानसँग बाँझिएको भन्दै स्थानीय तह निर्वाचन ऐन संशोधन गर्ने र स्थानीय जनप्रतिनिधिको कार्यकाल सकिएको ६ महिनाभित्र निर्वाचन गराउने व्यवस्था गर्ने सहमति गरेका थिए ।
तर स्थानीय निर्वाचन टार्न खोजेको भन्दै चौतर्फी आलोचना भएको छ भने राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीले समेत प्रधानमन्त्रीलाई पत्र पठाएर दबाव दिएकी छन् ।
यसैबीच नेकपा एकीकृत समाजवादीका अध्यक्ष माधवकुमार नेपालले वैशाखमै स्थानीय तहको निर्वाचन भए पनि त्यसको सामना गर्न तयार रहेको बताएका छन् ।
शनिबार काठमाडौंमा आयोजित पार्टी निकट निजामति कर्मचारी संगठनलाई सम्बोधन गर्दै उनले आफूहरुलाई निर्वाचनमा जानबाट डरायो भनी भ्रम छर्ने काम भइरहेको बताए । ‘हामी चुनावसँग आत्तिएका छैनौं, चुनाव वैशाखमै हुन्छ भने पनि सामना गर्न तयार छौं’, उनले भने ।
उनले संविधानको व्यवस्थाबमोजिम नै चुनावको मिति तोक्नेबारे छलफल भइरहेको तथा आगामी निर्वाचनसम्म गठबन्धन कायम रहने बताए ।
यस्तै नेकपा एमालेले स्थानीय तहको निर्वाचनको मिति घोषणाका लागि जनवर्गीय संगठनहरुमार्फत दबाबमूलक आन्दोलनको तयारी सुरु गरेको छ । आन्दोलन तयारीको विषयमा छलफल गर्नका लागि एमालेले आफ्नो २२ वटा जनवर्गीय संगठनहरुको बैठक भक्तपुरमा बोलाएको छ । बैठकमा आन्दोलन तयारीको विषयमा छलफल हुने बताइएको छ ।
काठमाडौं । नेपाली कांग्रेसको संस्थापन इतर समूहले वैशाखमै स्थानीय तहको निर्वाचन हुनुपर्ने निष्कर्ष निकालेको छ । इतर समूहको सोमबार बसेको भर्चुअल बैठकले स्थानीय तहको निर्वाचन कुनै पनि वाहनामा सार्न वा धकेल्न नपाइने निष्कर्ष निकाल्दै वैशाखमा नै निर्वाचन हुनुपर्ने भनेको हो ।
कांग्रेस सभापति एवं प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवाले भने सत्ता गठबन्धनका तर्फबाट आइतबार स्थानीय तहको निर्वाचनका सम्बन्धमा कानुन व्यवसायीसँग छलफल गरेका थिए । सो छलफलमा कानुन व्यवसायीले संविधान र स्थानीय तह निर्वाचनसम्बन्धी कानुन बाझिएको भन्दै स्थानीय तह निर्वाचन धकेल्नेगरी निर्वाचन कानुन संशोधन गर्न सरकार आबद्ध सत्ता गठबन्धनलाई सुझाएका थिए ।
तर, प्रमुख सत्तारूढ कांग्रेसको डा. शेखर कोइरालाले नेतृत्व गरेको संस्थापन इतर पक्षले भने निर्वाचनजस्तो विषयमा पार्टीभित्र कुनै छलफल नगरी सभापति देउवाले एकलौटी रूपमा निर्णय गर्न नपाउने भन्दै वैशाखमा नै स्थानीय तह निर्वाचन हुनुपर्ने भनेको हो ।
बैठकमा सहभागी नेता अर्जुननरसिंह केसीले निर्वाचन जस्तो महŒवपूर्ण विषयमा पार्टीभित्र कुनै पनि छलफल नै नगरी सभापति एकलौटी ढंगबाट अघि बढेको र वैशाखमा नै स्थानीय तह निर्वाचन हुनुपर्ने निष्कर्ष बैठकको रहेको बताए ।
‘निर्वाचन जस्तो विषयमा कसरी अघि बढ्ने भन्नेमा पार्टीभित्र छलफल नै भएको छैन, यो दुःखद् हो, निर्वाचनका विषयमा पार्टीमा छलफल गरेर निर्णय हुनुपर्छ, स्थानीय तहको निर्वाचन वैशाखमा नै हुनुपर्छ भन्ने बैठकको निष्कर्ष हो । स्थानीय तहलाई जनप्रतिनिधि विहीन बनाउने विषयले कांग्रेसलाई कमजोर बनाउँछ,’ नेता केसीले बैठक’बारे जानकारी दिँदै भने ।
बैठकमा स्थानीय तहको निर्वाचनमा कांग्रेस एक्लै अघि बढ्नुपर्ने र अघिल्लो सरकारको निरंकुशताविरुद्ध बनेको गठबन्धन जनमत लिने विषयमा आवश्यक नभएको विषयमा पनि बहस भएको छ ।
‘गठबन्धन अघिल्लो सरकारको अधिनायकवादी, निरंकुश र प्रतिगमनकारी षड्यन्त्रविरुद्ध बनेको हो, निर्वाचनमा जनमत लिनका लागि होइन, यो गठबन्धन स्थानीय तहमा कायम हुनुहुँदैन, गठबन्धन रहे कांग्रेसलाई क्षति पुग्छ,’ केसीले अघि भने ।
बैठकमा सो समूहका नेता डा. कोइरालाले सभापतिले पार्टीभित्र छलफल नै नगरी गठबन्धनका नेतासँग स्थानीय तहको निर्वाचन’bout छलफल गरेको भन्दै त्यसको विरोध गर्न नेताहरूलाई आग्रह गरेका थिए ।
उनले पार्टीभित्र साझा धारणा बनाएर मात्रै अन्य दल र गठबन्धनसँग छलफल गर्नुको साटो पार्टीभित्र छलफल नै नगरी एकलौटी रूपमा अघि बढ्नु गलत भएको भन्दै बैठकमा धारणा राखेका थिए ।
डा. कोइरालाले बोलाएको भर्चुअल बैठकमा उपसभापति धनराज गुरुङ, महामन्त्री गगनकुमार थापा, नेताहरू केसी, डा. रामशरण महत, बलबहादुर केसी, डा. मीनेन्द्र रिजाल, डा. चन्द्र भण्डारीलगायत सहभागी थिए । राजधानी दैनिकमा प्रकाशित समाचार साभार
असमकी कवि नैना अधिकारीको कविता संग्रह ‘घात-प्रतिघातका उद्गारहरु’ विमोचन गरिएको छ। असमको मरिगाउँ जिल्लाको जागिरोडस्थित नेपाली मन्दिरमा असमकी युवा पिँढीकी कवि नैना अधिकारीको पहिलो काव्यकृति “घात-प्रतिघातका उद्गारहरू” को लोकार्पण गरिएकाे हाे ।
असम नेपाली साहित्य सभाका केन्द्रीय उपसभापति कृष्णलाल शर्माको अध्यक्षता तथा अनेसासको मरिगाउँ जिल्ला समितिको आतिथ्यमा भएकाे पुस्तक विमोचन कार्यक्रम अघि कवि सम्मेलनको समेत आयोजना गरिएको थियो। अनेसास मरिगाउँ जिल्ला समिति मूलसचिव गङ्गाराम ढुङ्गेलले सभाको उद्देश्य व्याख्या गर्दै पुस्तक विमोचन र कवि सम्मेलनकाे जानकारी गराएका थिए।
अधिकारीको कविता संग्रह ‘घात-प्रतिघातका उद्गारहरू’ विमोचन गर्दै असमकी वरिष्ठ साहित्य इतिहासकार डा. गोमा अधिकारीले कृतिका विभिन्न पाटाको विश्लेषण गर्दै उनका कवितामा उनी छ्न्, उनको देश छ, उनको समय छ, नारी समाजका सुख र दुखको कथा छ र समाजका यिनै कथा-व्यथालाई उनले शब्दको मालामा उनेर आकर्षक शैलीले समाजका अघि पस्किएकाे बताइन् ।अर्कातिर, वरिष्ठ कवि रुद्र बरालले वर्तमान असमको कविता लेखनमा नारी श्रष्ठाहरूको उल्लेखनीय योगदान रहेको उल्लेख गर्दै यो ताँतीमा नैना अधिकारीको नाउँ जोडिएको र उनीबाट असमेली नेपाली साहित्यले निकै आशा गरेको बताए।
कवि सम्मेलनमा अनामिका उपाध्याय, नारायण थापा, डा. देवेन सापकोटा, पुरुषोत्तम उपाध्याय, ज्योति हुमागाईँ, विनोद घिमिरे र नवप्रभा अधिकारीले कविता वाचन गरेका थिए। त्यसैगरी मीना पौडेल र अमित अधिकारीले गजल सुनाएका थिए । निर्वाणा अगस्तीको एक सुन्दर नृत्य प्रस्तुतीले कार्यक्रमलाई अझ रोचक बनाएको थियो।

उक्त कार्यक्रममा असम नेपाली साहित्य सभाका महासचिव रुद्र बराल, सचिव नवप्रभा अधिकारी, केन्द्रीय सदस्य शङ्कर ढुङ्गेल, ज्योती हुमागाई, वरिष्ठ लेखक डा. सीताराम अधिकारी, डा. देवेन सापकोटा, अविकेशर शर्मा, पुरुषोत्तम उपाध्याय, कवि मिना पौडेल, नारायण थापा, अमित अधिकारी, जागिरोड महाविद्यालयका रसायन विज्ञानका अध्यापक डा. गोपी अधिकारी, हाम्रो स्वाभिमानका असम प्रान्तका सांस्कृतिक सचिव भानु शर्मा लगायत धेरै विशिष्ट कवि साहित्यकारको सहभागिता रहेको थियो।
अधिकारीकाे लाेकार्पण भएकाे कविता कृतिमा ४० वटा कविता समावेशित गरिएको छ भने यस पुस्तकको भूमिका असमका युवा समालोचक लक्ष्मण अधिकारीले लेखेका छन् । भारतेली नेपाली साहित्यका तीनजना प्रख्यात कवि राजा पुनियानी, डा. इन्दु प्रभा देवी र पवित्रा लामाले शुभेच्छाका हरफहरू लेखेका छ्न् । पुस्तक पूर्वायण प्रकाशनले प्रकाशन गरेकाे हाे ।


निमा डीसी
घोच्ने काँडे तारको के कुरा गर्नु
बिना सर्त हारको के कुरा गर्नु
जनतालाई ठुलोहतियार बनाएर
देश लुट्ने गद्दारको के कुरा गर्नु!!
उतारचढाव हो जीवन बराबर हुँदैन
चल्दाचल्दै ढल्न सक्छ भर हुँदैन
साउनको बग्ने भेल नभएमा तिमी
मलाई खडेरीमा बगर हुने डर हुँदैन ।
पाइलै पिच्छे धन चाहिने धन सबथोक रहेछ
जति खाएपनि नअघाउने कस्तो भोक रहेछ
म एकनास हेरिरहेको छु सुखदुःखको लडाइँ
दु:ख जित्न नसक्ने भाग्य पनि डरपोक रहेछ ।
कसैको भागमा सुन कसैको भागमा काँटा देखिन्छन्
सम्पत्ति रहेछ आत्मबल बढाउने गरीब लाटा देखिन्छन्
रातको निद्रा दिनको भोकले आराम लिन पाएन कहिल्यै
कोल्टे फर्की रुँदा रुँदा सिरानीमा कयौं टाटा देखिन्छन् ।
भैरहवा, रुपन्देही
भेरी अस्पताल, नेपालगन्जको क्वार्टरमा बस्दै आएका २३ वर्षीय धर्मप्रसाद भट्टराईसहित उनका परिवारका ३ महिने छोरा, सासू, जेठानी दिदी गरी ४ जना पौष १५ गते बिहान मृत र अन्य ३ जना बेहोस अवस्थामा फेला परे । त्यस्तै, घटना सुर्खेत तथा काठमाडौंको बागबजारमा समेत घट्यो । चिसो बढेसँगै कोही बाथरुममा, कोही कोठामा त कोहीको सडकपेटीमै मृत्यु भइरहेको छ । यी त हालै घटेको प्रतिनिधि घटना हुन्, यस्ता दुर्घटना लामो समयदेखि जाडो महिनामा हरेक वर्ष घट्ने गर्छन् ।
मेचीदेखि महाकालीसम्म विगत ३ दिनदेखि मौसममा फेरबदल भएको छ र अझै एक सातासम्म रहने पूर्वानुमान जलवायु महाशाखाको छ । पश्चिमी वायुको प्रभावले देशभर आंशिकदेखि सामान्य बदली भई वर्षा, हिमपात, हुस्सू, कुहिरो र शीतलहरले चिसो बढाएको छ । माघ लागेदेखि तराईमधेशमा घाम लागेको छैन । पानीजस्तै शीतलहर छ । बाक्लो हुस्सू र चिसो हावाले मुटु नै हल्लाइरहेको छ । एक जोर न्यानो लुगा नभएर तथा नपाएर गरिब, विपन्न, असहायहरू परालकै सहारामा छन् । पराल, कोइला, दाउरा बालेर आगो ताप्ने, बस्ने तथा पराल नै ओढेर बाँचिरहेका छन् । उनीहरू वास्तवमा ढुंगेयुगको झल्को दिने दयनीय जीवन जिइरहेका छन् । जलवायु परिवर्तन तथा शून्य प्रतिकार्यले यो हविगत कति दिनसम्म रहने भन्नेमा कसैलाई एकिन छैन ।
तराईको दयनीय अवस्था : देशकै सर्वाधिक जनघनत्व बोकेको तराईक्षेत्र जहाँ प्रतिव्यक्ति आय कम भएका बढी छन्, त्यहाँका मानिसको घर, लुगाफाटा र चालचलन गर्मीसँग जुध्ने खालको छ । त्यस्तै विगतका केही दशकमा तराई केन्द्रित पर्यावरणीय समस्या देखापरेका छन् । जब चिसो र शीतलहर सुरु हुन्छ, तब हुने र नहुने, धनी र गरिब, कमजोर र बलियो व्यक्ति स्पष्ट देखिन थाल्दछ । एकसरो लुगासमेत राम्रोसँग लाउन नपाउने गरीब जनता त्यसैमा अझ बुढाबुढी बालबालिका र महिलावर्गका लागि चिसो अभिशाप बन्दछ । मधेशमा अधिकांश समय गर्मी हुने भएकाले जाडोका लागि जोहो गरिँदैन, दैनिक ज्याला मजदुरी गरेर छाक टार्नेहरूसँग नयाँ लुगा किन्ने क्षमता हुँदैन । भएको एकसरो लुगा पनि शीतलहरले चिसो हुने, घाम नलागी नसुक्ने तथा ज्याला मजदुरी गर्ने अवसर कम भई खानपान र न्यानो लुगा तथा वातावरण पनि कोरा कल्पना बन्दछ ।
हिमपात र शीतलहरले कमजोर तथा विपन्न परिवारमाथि शत्रुपक्षले झैं निर्ममतापूर्वक आक्रमण गरिरहेको छ । गरिब, विपन्न, असहाय पराल, कोइला, दाउरा बालेर आगो ताप्दै ढुंगे युगको झल्को दिने दयनीय जीवन जिइरहेका छन् ।
सचेतनासँगै गरिबी : बर्सेनि तराईमा बाक्लो हुस्सू र शीतलहर फेरि आइपुगेको छ । विभिन्न तहका सरकारको कर्मकाण्ड सुरु भइरहेछ, उही दाउरा, कम्मल र खाद्यान्न बाँड्ने । तथापि अचानक आइपर्ने विपद् नभए पनि प्रभावितको अवस्था ज्यँँका त्यूँ छ । सरकारको तयारी देखावटी भएरै होला, जाडोले सबैलाई प्रभावित गरे पनि असर वर्गअनुसार फरक पर्दछ । जोगिन कोही घुर त कोही गिजर, हिटर प्रयोग गर्छन् । खानपानमा कोही महँगो रक्सी र धुम्रपान त्यस्तै बिक्रेता पनि थरीथरीका र क्रेता पनि कोही महलमा त कोही दानमा निर्भर । कमजोर तथा विपन्न परिवारमाथि शत्रुपक्षले जस्तो आक्रमण गर्छ, विपन्नको विपन्नता उजागर गर्छ । जति बढी गरिब, त्यति बढी असर । तसर्थ, शीतलहरमा मृत्युको प्रमुख कारण गरिबी नै हो ।
अत्यधिक चिसोले रुघाखोकी, निमोनियाजस्ता श्वासप्रश्वास, अपच, पखालाजस्ता पाचन प्रणाली, स्नायु प्रजनन, रक्तसञ्चार प्रणालीलगायतका विभिन्न वातावरणीय, संक्रामक रोगबाट बढी प्रभावित हुन्छन् । चिसो, शीतलहरले मुटु र मस्तिष्कमा असर पारी हृदयाघात बढी हुने, कोलेस्ट्रोल बढाउने, पक्षाघात गराउने र बालबालिकामा दादुरा, ठेउला, पनि ल्याउँछ । ओठ, मुख, हातगोडा एवं कुर्कुच्चा सुख्खा र चिसो हावाले फुटाउने, चर्काउने र घाउ बनाउँछ । जाडोमा शारीरिक सरसफाइमा कमी हुनाले योनिद्वारबाट सेतो पानी बग्ने, यौनांग वरिपरि चिलाउने योनिरसको बहाव बढ्ने हुनसक्छ । मौसम भोजभतेरको समय भएकाले बढी खाना, बोसो र गरिष्ठ खानाले अपच, ग्यास्ट्राइटिस, झाडा, पखाला हुनसक्छ र जन्डिस र टाइफाइड पनि हुने गरेको पाइन्छ । वाथ, सन्धीवाथ, आमवाथ आदि रोगबाट ग्रसितमा जाडोमा पीडाको बोध अत्यन्त ज्यादा हुन्छ ।
जटिलता : रुघाखोकीले ज्वरो तथा श्वासप्रश्वाससम्बन्धी सामान्य संक्रमण गराउने भए पनि ट्राकियाटिस, ब्रोंकाइटिस, ब्रोेंलाइटिस, ब्रोंकोेनिमोनिया फेरेन्जाइटिस, लेरेन्जाइटिस, निमोनिया, नाकको राइनाइटिस, साइनाइटिस, कानको एक्युट ओटाइटिस मिडिया, ब्याक्टेरियल संक्रमण, टक्सिक कार्डियोमायोप्याथी, इन्सेफलाइटिस, इन्सेफेलोप्याथी, न्युरोप्याथी, एस्थेनिया र डिप्रेसन पनि हुन सक्छ । अध्ययनले जाडोयाममा बढी हुने इन्फ्लुएन्जाले हृदयरोग र हृदयघात समेत हुन सक्ने पुष्टि गरेको छ ।
शीतांग : परिवर्तित चिसो मौसमी वातावरणको प्रत्यक्ष सम्बन्ध मानिसको शारीरिक तथा मानसिक स्थितिसँग रहने भएकाले मौसम परिवर्तन जनस्वास्थ्य समस्यासँग जोडिने गर्दछ । जब बाक्लो हुस्सू, चिसो वातावरण र शीतलहर चल्दछ तब शरीरको तापक्रम ३० डिग्री सेल्सियसभन्दा कम घट्न गई हाइपोथर्मिया हुने गर्दछ । शरीरको तापक्रम ३२ डिग्री सेल्सियस पुग्दासम्म शरीरले अनुकुल काम गर्दछ । तर, त्योभन्दा कम भए वा ३० डिग्री सेल्सियसभन्दा कम हुँदा शरीरमा अक्सिजनको परिपूर्तिमा ह्रास तथा कार्बनडाइअक्साइडको मात्रामा वृद्धि भई शरीर काम्नुको साटो मांशपेशी कडा हुने, निदाउने, शीराधमनी संकुचन हुने र रक्तचाप मुटुको चाल र श्वासप्रश्वास घट्दै जान्छ ।
हाइपोथर्मियाबाट बढी पीडित तथा मृत्यु हुनेहरूमा वृद्धवृद्धा तथा नवजात शिशु जो एक ठाउँमा नचली बस्दछन् र एक्लो जीवन बिताइरहेका हुन्छन् तिनमा बढी देखिन्छ भने अन्य घरबारविहीन, विस्थापित परिवारका सदस्य र सडक पेटीमा समय बिताउनेहरू र कमजोर स्वास्थ्य अवस्था तथा रोगको जटिलतामा पनि देखिने गर्दछ । प्रभावित व्यक्तिलाई प्राथमिक उपचार भनेको न्यानोपन नै हो ।
रोकथाम : समाजमा प्रचलित उखान बलिया बांगा बाघलाई, अशक्त बुढापाका माघलाई भन्ने उखानले प्रश्रय नपाउनका लागि शरीरलाई न्यानो बनाउन मानिसले परापूर्वकालीन उपाय जाडोका साथी रुइ, फुइ र दुईमा भर पर्नुपर्ने जरुरी रहेका धेरै छन् । इन्फ्लुएन्जा र निमोनिया खोप महँगो त छँदै छ र लगाए पनि ३० प्रतिशत मात्र पूर्ण सुरक्षा दिने भएकाले खोप लगाएका पनि रोगको जोखिममा हुन्छन् । तातो र न्यानो स्थानमा बस्ने गर्नुपर्दछ । धुलो धुँवा, चिसो र संक्रमणबाट बच्न मास्क लगाउनुपर्दछ, पटक पटक हात धुने गर्नुपर्छ ।
चिसोका कारण उत्पन्न हुन सक्ने रोगको समस्यालाई न्यून गर्ने तथा लाग्न नदिन भने धुवाँ धूलोबाट बच्ने, न्यानो लुगा लगाउने, पोषणयुक्त सन्तुलित खाना खाने, न्यानो लुगा लगाउने, भिटामिन ‘सी’ पर्याप्त मात्रामा भएको र मौसमअनुसारका ताजा फलपूmल तथा सागपात पर्याप्त मात्रामा खाने, सरसफाइमा बढी ध्यान दिने, प्रशस्त मात्रामा झोल पदार्थ खाने गर्नुपर्दछ ।
जाडोबाट बच्न पुरै झ्याल ढोका बन्द गरी बाथरुममा नुहाउने, कोठामा भुसको आगो बाल्ने, मकल ताप्ने, मट्टितेल तथा ग्याँसयुक्त हिटर, कोइला र आगो बाल्ने गर्दा कोठाभित्रको अक्सिजन आगोले लिइ दिई, अक्सिजनको मात्रा कम हुँदै जाने समस्या एकातिर हुन्छ भने अर्कोतिर आगोले कार्बन मनोअक्साइड जस्ता विषालु ग्यास बढी हुँदै गई अचेत बनाई थाहै नपाई मृत्यु समेत हुने खतरा बढ्छ, घरमा आगोलागी हुन्छ ।
अन्त्यमा, जिम्मेवारी र कर्तब्यबोध नभएका कारण प्रयाप्त बजेट, साधनस्रोत भए पनि स्थानीय र प्रदेश सरकार केन्द्र सरकारकै मुख ताकिरहेका छन् । निर्वाचनका बेला गाँस, बास र कपासको नारा दिएर भोट बटुल्ने सबै तहका नेता पनि पीडाप्रति बेखबर छन् । लक्षित कार्यक्रम बग्रेल्ति भए पनि कागजमै सीमित छन् । गरिबका नारा दिनेहरू सबै सधैं धनी बनिरहे पनि चिसो र शीत लहरबाट नागरिक जोगाउन र नागरिकलाई ढुंगेयुगबाट उद्धार गर्न उत्प्रेरित होऔं । जाडोबाट बच्ने उपाय तथा झ्याल, ढोका थुनेर आगो नबाल्न, दाउराको सट्टा न्यानो कपडा, हट वाटर ब्याग र कम्मल प्रयोग तथा बाँड्ने जस्ता सन्देश फैलाउनमा गरिबी नदेखाऔं । राजधानी दैनिकबाट साभार