एसके निधन
तिनीहरुले चित्त दुख्यो भन्थे
उनीहरुले चित्त दुख्यो भन्थे
उसले चित्त दुख्यो भन्थ्यो
त्यसले चित्त दुख्यो भन्थ्यो
म भन्थे,
तिम्रो चित्त कहाँ छ ?
तिम्रो चित्त कति ग्रामको छ ?
तिमिले देखेका छौ तिम्रो चित्त ?
तिमिले छोएका छौ तिम्रो चित्त ?
मित्र!
तिमीले नदेखेको
तिमिले नछोएको तिम्रो चित्त
कसैले घोचेर दुखाउनु ?
भ्रमबाट मुक्त होउ:
चित्त हुने र दुख्ने चिज नै होईन ।
बग्दै गरेको आँसु पुछेर
उनिहरु हास्थे
तिनीहरु हास्थे
उ हास्थ्यो
त्यो हास्थ्यो
र
एउटा भ्रममा बाच्थे:
दुखको मलम म नै हु।
एकदिन
जब मैले नदेखेको /नछोएको
मेरो आफ्नै चित्त दुख्यो
तब थाह भो,
चित्त कति भयानक ठुलो हुदोरहेछ
चित्त कति बिघ्न गह्रुङो हुदोरहेछ
चित्त दुखाईको गहिराई कति गहिरो हुदोरहेछ
हजार सियोले मुटु घोच्नुमा
के दुखाइ छ र ?
जति चित्त दुखाईमा छ।
आज ,
पश्चाताप लागिरहेछ
उनिहरु सङ्ग
तिनीहरु सङ्ग
उ सङ्ग
त्यो सङ्ग
जसलाई मैले
चित्तको ठेगाना सोधे
चित्तको तौल सोधे
चित्तको आकार सोधे
जब आफ्नै चित्त दुख्यो बल्ल बुझे
चित्त सर्वाधिक कोमल हुदोरहेछ
चित्त सर्वब्यापी हुदोरहेछ
चित्त अदृश्यमा छर्लङ्ग देखिदोरहेछ
चित्तको तौल नहुने होईन जोख्ने तराजु रहेनछ।
आज लागिरहेछ
चित्त दुख्नु जस्तो पीडा अर्को हुनै सक्दैन ।
हेटाैडा
- सीता रेग्मी
कपाल जिंरीङ्ग, लगाएका लुगा मैला, हातमा प्लास्टिकका थैला खस्याकखुसुक पारिरहेकी थिईन्।उमेर अन्दाजी ६५/७० हुदोँ हो। म अघि देखि उनलाई नियालिरहेको थिएँ।
“कहाँ सम्म जानुहुन्छ आमा?” नसोधी रहनै सकिन।
“दमक” उनले आफ्नो काम जारी राख्दै म तिर आँखा नउठाई नै जवाफ दिईन्।
“घरै दमक हो?” अझ बढी जान्न मन लाग्यो।
“हैन” फेरि उही पारामा छोटो उत्तर आयो।
“घर कहाँ हो नि?” फेरि पनि प्रश्न गरेँ।
“धरान हो।” हात बिसाएरै म तिर हेर्दै उनले उत्तर दिईन्।
“अनि दमकमा को हुनुहुन्छ?” मेरो जिज्ञासा अझै मेटिएन।
“कोही छैन माग्न गको म त !” उनले प्लाष्टिकको खस्याकखुसुक बन्द गरी म तिर हेरेरै उत्तर दिईन् यस पटक।
“यतै माग्दा हुदैन थियो?” थप प्रश्न फुत्कीहाल्यो।
“यहाँ त सबैले चिन्छन् कसैले केही दिदैनन्।” उनले प्रष्ट पारिन्।
“घरमा को को हुनुहुन्छ?” जिज्ञासा बढीरह्यो।
“कोही पनि छैन, मेरो घर पनि छैन भाडामा बस्छु। मागेर खान्छु, चोरेर पो खानु हुँदैन त माग्न त हुन्छ नि हैन?” उनले समर्थन खोजिन्।
मैले “हो” भन्दै समर्थन जनाएँ।
अघिदेखि उनले बनाएका प्लाष्टिकका साना साना पोका तिरे हेर्दै सोधेँ, “यो के हो, किन यति धेरै पोका पार्नु भएको?”
उनले सम्पूर्ण ध्यान मतिर केन्द्रित गर्दै प्रशन्न मुद्रामा भनिन्, “पर जंगलमा पुगेपछि साना साना बाँदरहरु बाटोको छेउ छेउमा बसिरहेका हुन्छन्, तिनीहरुलाई नै दिन ठिक पारेकी । एउटैमा दिदाँ झगडा गर्छन् त्यही भएर यसरी भाग लगाएर दिन्छु । यो बाटो आउँदा जाँदा म सधै यसरी नै बाँदरलाई भुजा दिन्छु, अरु कसैले दिदैनन् मलाई यिनीहरुको सारै माया लाग्छ।”
सुन्दरहरैचा मोरङ
गणेश चौधरी
आयो आयो होली आज मनाउँ,साथी संगी मिलेर
बर्षमा आउने होली पर्व जनाउँ,साथी संगी मिलेर
अर्को वर्षको फागु पुर्णिमामा जस्तै यो वर्ष पनि,
सात रङ्गि रङ्ग मिसाई रमाउँ, साथी संगी मिलेर ।
ठाकुरबाबा ७ भदेली, बर्दिया
अन्जिता राउत
सबको मन होली जस्तै रङ्गिन होस् शुभकामना
केहिक्षण भएनि सबैको पीडा लुकोस् शुभकामना
दुखको धारा सुकेर खुसीको अविरल धारा बगेर
मनले आँटे अनि सोचेको सबै पुगोस् शुभकामना।
सोलुखुम्बु
रञ्जना पराजुली लम्म्साल
जबर्जस्ति नगरी मिलि खेलौ होलि
दिदै शुभकामना दिलै देखि खोली
चाड हो बर्ष दिनको संस्कृती जोगाउ
रङ्गी बिरङ्गी रङ्गले भिजाउदै चोली ।
इटहरी
अग्नी सुनुवार “अबसु”
एकअर्कालाई फागु दल्ने यो हो होली भन्छन्
पहाडमा आज यो पर्व तराईमा भोलि भन्छन्
पीडा भुली रंगमा रमाउ साथीहरू आउनुहोस
हाँसी खुसी मनाउ है होली दिलै खोली भन्छन्
कमलामाई ४ फाँट, सिन्धुली
सावित्री अधिकारी
उत्साह र उमंगले सदा सजियोस मन
हरपल जाेस ,स्फुर्त र स्वस्थ रहोस तन
शुभकामना छ सम्पूर्णमा फागु पुर्णिामाकाे
प्रत्येक रंग जस्तै रंगिन बनाेस जिवन ।
काठमाडाैं
सुरेश ठगुन्ना
सुभ -कामना दिए जित होस तिम्रो भनी मैले हारी छ फेरी
कहीले रुन दिन्न मेरो राजा लाई भन्थि रुन पारी छ फेरी
न आवस निष्टुरी को याद यसरी मनै जलाउने गरी सोच्छु
मनमा गाढा बनेर बसेको छ उस्को याद यो मुटु भारी छ फेरी ।
बैतडी
टिङ्कु भट्टराई
होली खेल्न होली टिसर्ट लगाएकी छु
बजार बाट थरीथरी रङ्ग मगाएकी छु
दलिदिन्छु रङ्ग उनलाई बाटो छेकीछेकी
हेर यस्तै रहर मनैभरी जगाएकी छु ।
लक्ष्मीपुर इलाम
जेके तिम्सिना
सम्बन्ध प्रगाढ बनोस् मीठो बोलीको शुभकामना
आजसम्म जेजस्तो भए नि भोलिको शुभकामना
खुसियाली र उमंगले बितोस् जिन्दगानी सबैको
तन जस्तै मन पनि रंगियोस् होलीको शुभकामना ।
हल्दिबारी-१ गोलधाप, झापा
सरस्वती पाैडेल
यो साल पनि बिताउनु छ मनाएर होली
आयो फेरि बसन्तलाई पछ्याएर होली
बर्षौँ बर्ष बितेका छ्न संगालेर पिडाहरु
आउ खेलौँ रङ्गमा रङ्ग मिसाएर होली ।
भरतपुर चितवन
वृन्दा ढुंगाना
बसन्त ऋतुको शान
फागु हाम्रो पहिचान
रङहरु सङ्गको नाता
हटोस् सबै अभिमान।
काठमाडाैं
सरस्वती पाैडेल
अहो ! होलि खेलियो अब के हुन्छ ।
मुखै भरी लतपतियो अब के हुन्छ ।
आमाले “रङ नछुनु तैले” भन्नुहुन्थ्यो
शरीर मै पो रङ पोखियो अब के हुन्छ ।
हरको सेतो सारीमा छोराले रङ च्याप्यो
हावाले गाउँमा पुर्याइदियो अब के हुन्छ ।
सफरमा भेटेको यात्री थियो आफू सङ्ग
दोबाटो आइपुग्दा छुटियो अब के हुन्छ ।
थियो एउटा सिसाको महल आफ्नो पनि
लौ आखै अगाडी चर्कियो अब के हुन्छ ।
भरतपुर चितवन
रेणुका चाैलागाईं
१.
ढुङ्गा बोल्नुपर्छ अब माटो बोल्नुपर्छ
सहिदहरूको रगतको टाटो बोल्नुपर्छ
धेरै बोले सुकिला र बाठाहरू देशमा
यो देशको लागि अब लाटो बोल्नुपर्छ ।
२.
बाँझै छ गाउँमा खेतबारी शहर पसियो
छोडेर गाउँघर शुन्य पारी शहर पसियो
पाइदैन खान साँझ झोला भरेर नफर्के,
गमलामा फलाउन तरकारी शहर पसियो ।
काभ्रे हाल काठमाडाैं
चाैलागाईंकाे भरखरै विमाेचन भएकाे मुक्तक संग्रह ‘जीवनजस्ताे जीवन’बाट