तीजकाे समय छ म चितवन स्थित विपि काेइराला मेेमाेरियल अस्पतालकाे वेड नं १५४ मा श्रीमानकाे उपचारमा व्यस्त छु । हेटौंडा घरमा ताला लागेकाे छ, छाेरा छाेरि माइती (उनीहरूको मामाघर) मा छन् । आमासंग भएकोले छोराछोरीको हालचालबारे चासो छैन, ढुक्क छु ।
हामी नेपाली हरदिन जसो कुनै न कुनै चाड / दिवस मनाईरहेका हुन्छौ, चाडपर्व र संस्कृतीका धनि छौ हामी । धेरै मध्ये तीज एउटा पर्व जुन मलाइ कहिल्यै मन नपर्ने चाड । यसपालि तीज मनाउन पाइन भनेर हैन । तीजमा भाेक भाेकै बस्नु पर्ने, अझ घरमा गाइवस्तु र केटाकेटी छन भने व्रत वस्नु जति गाह्रो के हाेला र झै लाग्छ । हुनत गाह्रो भन्ने कुरा सुतिरहेकाे समयमा पनि अनुभव गर्ने कुरा हाे, यदि कुनै कुराले ऐठन गरिरहेकाे छ भने । तर मेराे लागि गाह्रो शब्दले मानसिक र शारिरिक दुबै जनाउँछ ।
दशैकाे समयका लागि भनेर खसी बोका मालिकले खुवाइ पियाइ पुटुक्क बनायर खसी बजारमा बेच्न राखिएका खसी बोका झै लाग्छ मलाई तीजका महिलाहरु । जाे आफुलाई अरुकाे नजरमा पार्न हर सम्भव सिंगार्दछन र अरुकाे खिल्लि उडाउँछन् । भगवानले त भन्दैनन हाेला तँ बढि सिंगारिस तेराे प्रार्थना म पहिला सुन्छु । या तँ कस्ति नराम्री भर आकी तेराे प्रार्थना सुन्दिन भनेर । जीवनकाे अनुभवले भन्छ मनमा श्रद्वा भए भगवान स्वयं व्यक्तिकाे मनमा हुन्छन न कि कुनै मन्दिरमा ।
अझ याे साडी, गरगहना उफ !! कुनै गरिव परिवारकाे व्यक्तिले पहेलाे गहना जे लगाए पनि नक्कली हुने अनि धनाढ्य परिवारले नक्कली लगाए पनि सक्कली साेच्ने याे एक किसिमकाे समुदायले हाम्राे समाजमा गरिवले त तीजमा सास पनि फेर्न हुन्न कि झै गरेर देखाउँछन् ।
गरगहना लगाउन नसक्ने त थिइन म पनि तर कहिले पनि जरुरी ठानिन । आमाले लगाइदिनु भएको नाककाे फुलि कहिलेे उतारेर नया लगाउने साेच बनाइन, कानमा जे लगाए पनि चिलाइहाल्ने र पाकिहाल्ने मेराे समस्या याे तीजले बुझ्थेन । श्रृङ्गार विना बचपनदेखि हालसम्म पनि हिड्न सकिन, ओठमा बल्ल लालि लगाउन वानि पार्दै थिएँ । कपडामा जुन हल्का छ तेहि लगायर हिड्ने बानीले कुन सुहायाे कुन सुहाएन साेच्न भ्यायन ।
कहिल्यै तीजका लागि याे चाेलाे, याे साडि, याे कुर्ता सलवाल भन्न मन नलाग्दा पनि अरुकाे लागि लगाउनु पर्थ्याे मैले, त्यहि अरुकाे नजरमा नआउनका लागि बाध्य भयर केही श्रृङ्गार गर्दा गर्दा वाक्क थिएँ म ।
म पनि व्रत वस्न कुनै कसर नराख्ने मान्छे, तर कहिल्यै आफूलाई सिँगार पटार गराएर भगवानकाे अगाडि उभ्याइन । आमा भन्नुहुन्थ्यो पुजा गर्दा ब्रम्हमुहुर्त समयमा नुहायर चाेखाे कपडा लगाउनु पर्छ । त्यसैगरि संधै भगवानकाे प्रार्थना गर्थे म ।
ल भाे छाेडाै यि कुरा । हस्पिटल मात्र यस्ताे ठाउँ देखे मैले जहाँ सबै जना उस्तै हुन्छन् । हतास, निराशको भित्र आशा जोडेर जगाईरहेका । काेहि पनि अरुले के खायाे के लायाे भन्नेमा चासाे दिदैनन् । सबैको आ आफ्ना पीडा छ, आ आफ्नो संसार छ । सबकाे उहीँ पीडा, काेहि राेइरहेका, काेहि मलिन मुहारमा घाेत्लिएका, काेहि याे ओैषधि पाइएन भन्दै भागदाैडमा लागेका । काेहि चेकअपकाे लाईनमा काेहि औषधिकाे लाइनमा काेहि शाैचकाे लाइनमा, काेहि प्लेट कचाैरा बोकेर खानाकाे लाइनमा ।
एउटा बेडकाे बिरामीले र बिरामी कुरुवाले अर्काे वेडमा के भइरहेकाे छ सम्म थाहा पाउदैन । बस कुनै बेला बिरामी पिडाले चिच्याइरहेकाे सुने केही नहाेस भनेर साेच्नसम्म भ्याउँछ । नत्र बिरामी कुरुवा समेत बिरामीभन्दा बढी बिरामी भईरहेकाे हुन्छ भागदाैडमा ।
तर उस्ले म बिरामी भए भन्न सुहाउँदैन । तर यहाँ एउटा सुकुन हुने रहेछ तीज जस्ताे चाडवाडकाे भागदाैड भन्दा । कम्तिमा देखासिकि हुन्न यहाँ । टन्न पैसा हुनेकाे पीडा र गरिव विपन्न परिवारकाे पीडा पनि उहीँ छ यहाँ । यहाँ याे नर्सकाे परिवारकाे या डाक्टरको परिवारकाे हाे यस्लाइ पीडा हुन्न भन्ने लेखियकाे हुन्न, डाक्टरको परिवारका व्यक्ति समेत श्वास फेर्न नसकेर छटपटिएर मरेकाे देखें । कारमा चढेर उपचार गराउन आउनेहरु शव वाहनमा फर्केकाे देखे र ठुलाे पाेकाे बोकेर उपचारका लागि घरमा ताला लगाएर एक्लै आएका बिरामी पनि हाँसीहाँसी निकाे भएर गएकाे देखें ।
त्यसैले हस्पिटल यस्ताे ठाउँ लाग्याे जहा बिरामीको अगाडि बाध्य भएर मुस्कुराउनु अनि केही बेर हराएर कुनामा पसेर रुनुकाे नियतिसंग जाेडिएकाे छ । जहाँ कसैले कसैकाे कुभलाे साेच्नसम्म भ्याउँदैन । अनि कसैले कसैकाे आशु पुछ्न पनि हिम्मत गर्दैन ।
किनकी एउटाकाे आखामा आशु देख्ने बित्तिकै सबकाे गला अबरुद्व हुने स्थान रहेछ याे । अनि यउटा मुसुक्क हासे फिर्ता पनि तेहि मुस्कान छरिने स्थान रहेछ । कसेैले कसैलाइ चिन्दैन, तर पनि काेहि अन्जान छैन झै लाग्ने रहेछ । सायद भगवानकाे घर भन्दा यमराजकाे ढाेका झै लाग्ने हस्पिटलमा सबकाे लागि उस्तै व्यवहार हुन्छ ।
एक त भगवान प्रति आस्था गुमाउदै गएकी मेरा लागि तीजमा हस्पिटल विताउन कुनै गाराे भएन । बरु म जस्ता कयाै यहाँ भयकाहरुकाे पनि त चाड हाे याे उनीहरूको अनुहारमा मलिनता भईरहेकाे समयमा कसरी म चाहिँ रमाउन सक्छु र झै भएकाे छ ।
जीवन भाेगाइहरुकाे चाङ रहेछ । अनुभवहरुकाे संगालाे, हरेक कुराहरु लाग्ने बानीमा निर्भर रहेछ । पिडाकाे हाेस या खुसीकाे । बानी लागेपछि दुख पनि सहयात्रि, सुख पनि । सुख बाड्न सहज हुने रहेछ बरु तर दुख बाड्न अति गाराे । पिडाकाे समयमा कसैले गर्ने सानाे सहयाेग पनि ठुलाे लाग्ने अनि काेहि पर भैदिदा पनि ठुलाे लाग्ने रहेछ ।
तर वास्तवमा जब अरुकाे साथकाे आवश्यकता पर्छ तब काेहि साथमा हुनु र नहुनुले सिकाउने जति ठुलाे पाठ दुनियाँमा कुनै कितावले नसिकाउने रहेछ । काे आफ्नाे अनि काे पराई यहिबाट चिनिने रहेछ । आफूलाई पराई लागिरहेकाे मान्छे अचानक आफ्नाे लाग्ने अनि आफूले आँखा चिम्लेर विस्वास गरेकाहरु पराई पाे भैदिदा रहेछन् थाहै नपाइ ।
यी सबै परिस्थिति र मनकाे स्थितिले निर्धारण गर्ने कुरा रहेछ । कसैले बोल्ने दुई शव्दकाे सहानुभुति पूर्ण शव्दले पनि बाँडले छेडे झै छेड्ने रहेछ । हस्पिटल एउटा अर्कै संसार जस्तो लाग्छ । कहिले बिछट्टै अपनत्व पाइने,कहिले गहिरो चोटको सामना गर्नुपर्ने । कहिले सानो सामान्य कुराले पनि मनभित्र उर्जा भरिने,कहिले चाहेको सानै कुरामा पनि साथ कसैको नमिल्ने । मैले कसैको भावना, संवेदना, धार्मिक विश्वासलाई खोट लगाउन खोजेकी हैन । बस आफ्नो भोगाइ देखाई बिसाएकी हुं ।
जे जे हाेस जीवन सिकाइहरू कै संगालो रहेछ,म त्यै संगालोमा माला उन्दैछु, सपना भर्दैछु छ । सिकाइको एक एक पलहरूमा सिक्दैछु सबैभन्दा ठुलाे कुरा स्वास्थ्य र सम्पत्ति रहेछ । सम्पत्ति विना स्वास्थ्य राम्राे बनाउन कठिन अनि स्वास्थ्य विना सम्पत्ति कमाउन कठिन । दुबैकाे तालमेल मिले मात्र खुसी र सुखहाल जीवन जीउन सकिने रहेछ । याे तिजमा भगवान शिवलाइ यहि प्रार्थना सम्पूर्ण हिन्दु धर्मावलम्बीको स्वास्थ्यलाई स्वस्थ राखुन । म जस्तै गरि बिरामी आफन्त कुर्दै बिरामीको भविष्यमा सपना सजाई रहेकाहरूको सपना साकार होस् । अरूले मन्दिर धाएर के मागिरहेछन थाहा छैन,म बेड न १५४ मा घोत्लिएर यहि कामना गरिरहेको छु ।
मकवानपुर । राज्यको लगानी रहेको सामुदायिक विद्यालयहरुले अग्रेजी माध्यमको पढाइ गरेको नाममा शुल्क उठाएको प्रति विद्यार्थी संगठनले ध्यानाकर्षण गराएका छन् ।
अखिल नेपाल राष्ट्रिय स्वतन्त्र विद्यार्थी युनियनले विभिन्न माग राख्दै हेटौंडा उपमहानगरपालिका नगरप्रमुखलाई ज्ञापन पत्र बुझाएको छ । नगरभित्रको शिक्ष क्षेत्रको बेथितीलाई स्थानीय सरकारकाले नियन्त्रण गर्नुपर्ने भन्दै संगठनले उपमेयर राजेश बानियाँलाई ज्ञापन पत्र बुझाएको हो ।
हेटौंडा उपमहानगरपालिका भित्र शिक्षा क्षेत्रमा देखिएका गम्भीर समस्याप्रति ध्यानाकर्षण जनाउँदै युनियनले ज्ञापन पत्र बुझाएको अध्यक्ष विशाल पौडेलले बताए ।
हेटौडा उपमहानगर भित्रका सामुदायिक विद्यालयमा अध्ययन गर्ने विद्यार्थीहरुलाई दिवा खाजा बापत १५ रुपियाँ मात्र उपलब्ध हुने भनिएकोमा मुल्य बृद्धिलाई ध्यानमा राखि कम्तिमा २५ रुपियाँ कायम गर्न माग गरिएको छ ।
उपमहानगर भित्रका निजी शैक्षिक संस्थाहरुले शैक्षिक वर्ष २०७९ को लागि गरिएको चर्को शुल्क वृद्धि प्रस्ताव अवैज्ञानिक र
समयसापेक्ष नरहेको भन्दै निजि विद्यालयहरु सेवाभन्दा नाफामुखि भएको प्रति शुल्क वृद्धि प्रस्ताव पुन नयाँ ढगंबाट गराउनका लागि संगठन माग गरेको छ ।
संगठनले उपमहानगर भित्रका निजी शैक्षिक संस्थाहरुको वर्गीकरण आवश्यक भएको ठम्याउँदै पटक पटकको आग्रहलाई बेवास्ता मनन गर्न खबरदारी समेत गरेको अध्यक्ष विशाल पौडेलले बताए ।
यसैगरी निशुल्क विधुत वितरण गर्न सक्ने उपमहनगरले सामुदायिक शिक्षा निशुल्क गर्न नसक्ने कुरा व्यवहारीक भएको ज्ञापन पत्रमा उल्लेख छ ।
सामुदायिक विद्यालयलाई कारबाहीको दायरामा ल्याई यथाशिघ्र शुल्क लिने परिपाटीको अन्त्य गर्न माग गरिएको छ । निजी शैक्षिक संस्थाहरुले कमिसनको चक्करमा वर्षे पिच्छे पाठ्यपुस्तक परिवर्तन गर्ने गरेको अध्यक्ष पौडेलले बताए ।
संगठनले पाठ्यपुस्तक अपडेटेड वा अपग्रेडेड भएमा मात्र परिवर्तन गर्न माग गरेको छ । निजी शैक्षिक संस्थाका विद्यार्थीहरुको कलिला काधमा गरुङ्गो भारी बोकाउने गरेको र यसको अन्त्यको लागि उपमहानगरले पहल गर्नुपर्ने माग समेत संगठनले गरेको छ ।

मकवानपुरक । उत्तरी मकवानपुरको थाहा नगरपालिका वडा न–१ को गहतेबाट वडा नम्बर ५ तसर जाने बाटोमा पर्ने पालुङखोला तर्दै स्थानीय । तसरगाउँसम्म पुग्ने पक्की पुल नहुँदा तसरबासीले सँधै वर्षाको समयमा बाढीको सामना गर्नु परेको छ । तसरबासीहरुका लागि पालुङखोलामा बाढी आउने वित्तिकै गाउँजाने कच्ची सडक बगाउने र आवतजावतमा समस्या हुने गरेको छ ।


मकवानपुर । मकवानपुर जिल्लाको बागमती गाउँपालिकामा बिद्युतीय पोल ढल्दा गाउँभरको बिजुली अवरुद्ध भएको छ ।
हिजो दिउँसो र रातको झरी र हावाहुरीको कारण बागमती गाउँपालिका वडा नम्बर ८ धमिनथान देखि वडा नम्बर ७ पाथिभारासम्मको ११ वटा विजुलिको सिमेन्टका पोल ढलेको थियो । पोल ढलेपछि उक्त गाउँपालिकाको ८ फारवारी बाहेकको सबै क्षेत्रमा बिद्युतीय सेवा अवरुद्ध भएको छ । ” गए रातीबाटै बत्ति छैन,मोबाईल चार्ज गर्न नपाएपछि सन्चार सेवा समेत अवरुद्ध भएको छ” फापरबारीबाट नारन दाहालले भने ।
ढलेका पोल पुननिर्माण गर्न करिव ३ दिन लाग्ने जानकारी प्राप्त भएको बागमती गाउँपालिकाको सूचना केन्द्रले जनाएको छ ।
मकवानपुर/ वरिष्ठ संगीतकार शक्ती बल्लभ नित्य गोविन्द स्मृति मातृभूमि संगीत पुरस्कार २०७८ बाट सम्मानीत हुुने भएका छन् ।
मकवानपुरको अग्रेणी संस्था मातृभूमि साहित्य समाज मकवानपुरले शक्ती बल्लभलाई पुरस्कृत तथा सम्मानीत गर्ने भएको हो । समाजले आज बुधबार पत्रकार सम्मेलन गर्दै यसबारे जानकारी दिएको हो । समाजका अध्यक्ष माधब पोख्रेलका अनुसार संगीतकार शक्ती बल्लभले ३० भन्दा बढी चलचित्रमा संगीत भर्नुका साथै ७ सय भन्दाबढी गीतहरुमा संगीत भरिसकेका छन् । त्यस्तै गोरखाका छन्द कवि सिताराम अधिकारीलाई होमनाथ बलदेवी मातृभूमि छन्द साहित्य सम्मान गरिने अध्यक्ष पोख्रेलले बताए ।
पर्वतका सायित्कार गंगा पौडेललाई मायादेवी मातृभूमि पुरस्कार, नवलपरासीका पुरातत्व विद् बसन्त विडारीलाई क्षेत्र बहादुर स्मृतिमातृभूमि सम्मान गरिन लागिएको उनले बताए । मकवानपुरका नाट्य क्षेत्रका नाटककार तथा कलाकार उज्वल शर्मा भण्डारीलाई राजकुमार स्मृति मातृभूमि सम्मान गरिने छ भने लामो समय मकवानपुरमा पत्रकारिताका गर्दै आउनुभएका पत्रकार महासंघ मकवानपुरका पूर्व अध्यक्ष महेन्द्र श्रेष्ठलाई केशवलाल स्मृति मातृभूमि पत्रकारिता पुरस्कार प्रदान गरिने अध्यक्ष पोख्रेलले बताए ।
भ्वाइस अफ किड्सका विजेता जेनिश उप्रेतीलाई मंगलादेवी श्रेष्ठ मातृभूमि बाल सम्मान र मकवानपुरका सामाजिक अभियान्ता सरस्वती बर्तौलालाई मञ्जु सुवेदी स्मृति सम्मान २०७८ प्रदान गरिने जनाइएको छ । नगद सहित प्रमाणपत्र प्रदान गर्दै पुरस्कार तथा सम्मान गर्ने जनाइएको छ । समाजले २६ चैत्रमा आयोजना गर्ने उक्त सम्मान तथा पुरस्कार वितरण गरिने समाजका उपाध्यक्ष कृष्णप्रसाद दाहाल बताए ।