स्वरुपा गुरागाईं/ सिद्धर्थ मावि हेटाैंडा, कक्षा-५
कोराना भाइरस एउटा प्रकोप हो । यो सरुवा रोग हो । यो रोग सन् २०१९ मा फैलिएको थियो । पहिले यो प्रकोप चिनबाट विश्वको अरु अरु देशमा फैलियो । साथै नेपालमा पनि आयो । सुरु सूरुमा मानिसहरुलाई यो संक्रमणका बारेमा थाहा थिएन । यसले गर्दा मानिसहरु एकापसमा भिडभाड गरिनै रहे र संक्रमण सजिलैले सबैतिर फैलियो ।

यो संक्रमणले गर्दा अस्पताललगायत स्वास्थ्यसंस्थाहरुमा बिरामीको चाप बढ्यो । बिरामी राख्ने स्थान र औषधिको पनि अपुग हुन थाल्यो । साथै उपचारमा पनि समस्या हुन थाल्यो । उपचारको लागि स्थान अभाव हुन थालेपछि सरकारले स्कुल कलेजहरुमा पनि अस्पतालको जस्तै व्यवस्था गर्न थाल्यो। त्यस अघि नै सरकारले संक्रमण नियन्त्रणमा लिनको लागि स्कुल कलेजहरु बन्द गरिसकेको थियो।
त्यसैले खालि रहेका स्कुलहरुलाई अस्पताल अथवा आइसोलेशन, क्वारेण्टाइनहरु बनाउन सजिलो भयो । सन् २०१९ को अन्तिमतिर फैलिएको यो रोग यति गर्दा पनि संक्रमण फैलने दरमा कमी आएन ।
सरकारले जहाँ भिडभाड हुन्छ बन्दको घोषणा ग¥यो । जस्तै स्कुल, कलेज, बढी भिडहुने सरकारी कार्यालयहरु बन्द गरिसेको थियो । पछि देशभरी नै लकडाउन ग¥यो । संक्रमण महामारीको रुपमा नफैलियोस् भनेर सरकारले विदेशबाट नेपाल र नेपालबाट विदेश जान आउन नमिल्ने भनेर विमान उडानहरु समेत बन्द गरेको थियो । विदेशबाट आपतकालीन अवस्थामा आएका नेपालीहरुलाई पनि अनिवार्य रुपमा ७ दिन क्वारेण्टाइनमा बस्नै पर्ने र त्यसपछि मात्रै परिवारको सम्पर्कमा जान मिल्ने गरी मापदण्ड बनायो ।
यो रोगको कारण बिरामी पर्दा धेरै धनको नोक्सानी भयो, कतिले त ज्यान गुमाए । धेरै बालबालिकाहरुले आफ्नो अभिभावकहरु गुमाए । आमा बुबा तथा परिवारका सदस्यहरु कोरोना संक्रमणको कारण गुमाउनु परेपछि हामी जस्ता बालबालिकाहरुलाई अब कसले माया गर्ला, कसले आवश्यक हेरचाह गर्ला ? त्यसैले बेलैमा सचेत हुनु पर्ने थियो । अब पछुतो मात्रै बाँकी छ ।
कोरोना संक्रमणको कारण हामीले धेरै कुराहरु गुमायौ । धेरै नियमित कामहरुमा बाधा सिर्जना भए। हामीले नियमित रुपमा स्कुल गएर पढ्न पाएनौ । साथीहरुसँग खेल्न पाएनौ । गुरुआमा गुरुबासँग नयाँ कुरा सिक्न पाएनौ ।
संक्रमणकै कारण मानिसहरुले ज्यान समेत गुमाए पनि । किनकी सुरुसुरुमा यो संक्रण के हो, उपचार कसरी गर्ने, कसरी रोगै लाग्न नदिने भन्ने बारे जानकारी बारे स्वास्थ्यकर्मीहरुलाई समेत अन्यौलता थियो । हामी बालबालिकाहरुले झन् कसरी थाहा पाउनु । संक्रमणको कारण मानिसहरु मर्न थाल्दा पनि मानिसहरुले यसबाट बच्न खासै चासो नलिने र बेवास्ता गर्ने क्रम जारी नै रह्यो, अझै पनि बेवास्ता गर्ने क्रम उस्तै छ ।
यो रोगको कारण बिरामी पर्दा धेरै धनको नोक्सानी भयो, कतिले त ज्यान गुमाए । धेरै बालबालिकाहरुले आफ्नो अभिभावकहरु गुमाए । आमा बुबा तथा परिवारका सदस्यहरु कोरोना संक्रमणको कारण गुमाउनु परेपछि हामी जस्ता बालबालिकाहरुलाई अब कसले माया गर्ला, कसले आवश्यक हेरचाह गर्ला रु त्यसैले बेलैमा सचेत हुनु पर्ने थियो । अब पछुतो मात्रै बाँकी छ ।
सबै कुराको बेफाइदा मात्रै हुन्छ भन्ने छैन । कोरोना संक्रमणको कारण हामीले धेरै कुरा अवसरको रुपमा पनि पाएका छौ । जस्तै घरै बसेर नयाँ नयाँ कुरा सिक्न पाएका छौ, स्वास्थ्य सम्बन्धी नयाँ नयाँ जानकारी पाएका छौ, त्यसअघि अनलाईन कक्षाको बारेमा सुनेकै थिएनौ अब, अनलाइन कक्षा हाम्रो लागि सहज मात्रै हैन प्रभावकारी पनि रहेछ भन्ने बुझ्न पाएका छौ ।
पहिले मानिसहरु गाउँलाई बेवास्ता गर्दथे, सबै शहरमा बस्न रुचाउँथे । अब यो संक्रमण फैलिन थालेपछि मान्छेले गाउँलाई पनि माया गर्न थालेका छन् । मलाई गाउँ मन पर्छ । अहिले सबैले गाउँ मन पराएको देख्दा म त खुसी छु । संक्रमणको कारण हामीले धेरै समय अभिभावकसँग बस्न पाएका छौ । नैतिक शिक्षा लिने र परम्परागत कामहरु सिक्ने अवसर पाएका छौ ।
मेरो सन्देश
अब हामीले कोरोना भनेको ज्यानै लिनसक्ने महामारी हो भन्ने बुझेका छौ । अब यसबाट बच्नको लागि मैले जानेको केही सन्देश यहाँहरु माझ राख्न चाहन्छु:
- संक्रमणबाट बच्न कम्तिमा २ मिटरको दुरीमै रोकिएर एकापसमा कुराकानी/काम गर्नुपर्छ ।
- अनावश्यक रुपमा घरबाहीर निस्कनु हुँदैन र निस्कनै परेमा घरबाहिर निस्कदा मास्कको प्रयोग गर्नुपर्छ ।
- सरसफाइमा विशेष ध्यान दिनुपर्छ । समय समयमा साबुन पानीले कम्तिमा २० सेकेण्ड मिचिमिचि हात धुनुपर्छ वा सेनिटाइजरको प्रयोग गर्नुपर्छ ।
- मेरा प्यारा साथीहरु, तपाईहरु जथाभावि घरबाहिर ननिस्कनु होस् ल । यो समयमा हामी परीक्षाको तयारी गर्न सक्छौ । मोवाइलमा धेरै समय खेर नफालौं । यो समयलाई हामीले अरु कुराले पनि सदुपयो गर्न सक्छौ । जस्तै कथा कविता गित लेखेर, परिवारको सदस्यहरुसँग खेलेर रमाएर,चित्र बनाएर ।
- आदरणीय अभिभावक ज्यूहरु तपाईहरुसँग पनि मेरो विनम्र अनुरोध छः हजुरहरु पनि आफ्नो नानी बाबुहरुसँग खेल्ने, उनीहरुसँग समय बिताउने, गित, कविता, कथा लेख्न सहयोग गर्ने गर्नुहोस्, यसो गर्दा हामीलाई पनि नयाँ कुरा सिक्न जाँगर लाग्छा, घरमा बस्दा दिक्क लाग्दैन । अनि हजुरहरु पनि संक्रमणबाट बच्न सचेत रहनु होला । हामी बालबालिकाहरुको भविष्य उज्यालो बनाउनको लागि हजुरहरुको साथ सधैं आवश्यक छ, हामीलाई माया गर्नुहोस्, हामीलाई माया गर्न हजुरहरु स्वस्थ्य रहनु प-यो नि हैन त ?
बाल मञ्च स्तम्भ बालबालिकाको लागि हो । नानी बाबुहरुले लेख्नु भएको कुनै पनि विधाको रचना वा कोर्नु भएको चित्रहरु यस स्तम्भमा प्रकाशन गरीने छ –सम्पादक ।
स्वरुपाकाे अन्य रचना
कलम (बाल कविता)
https://saheekhabar.com/2020/10/08/4586/
मेराे प्याराे सानो भाई (बाल कविता)
https://saheekhabar.com/2020/09/20/4168/

