मकवानपुर । बागमती प्रदेश सरकारले बाल विवाह मुक्त प्रदेश अभियान जारी राखेको बेला मकवानपुरको एउटा गाउँपालिकामा ८ महिनाको बिचमा ६० वटा बाल विवाह बदर गरिएको छ । अन्य १० वटा बाल विवाह भने स्थलगत अनुगमनपछि रोकिए पनि केही समयपछि नै विवाह भएको पाइएको छ ।
मकवानपुरको भिमफेदी गाउँपालिकामा पछिल्लो ८ महिनाको अवधिमा ७० वटा बालविवाह सम्बन्धि घटना दर्ता भएकोमा ६० वटा विवाह बदर भएको हेल्पलाइनले जनाएको छ । पछिल्लो समय यसै साता हुन लागेको बाल विवाह पनि स्थलगत अनुगमनपछि रोक्न सफल भएको बताइएको छ ।
पछिल्लो पटक भिमफेदी गाउँपालिका– १ का १९ वर्षीय किशोर र मकवानपुरगढी गाउँपालिका–१ की १५ वर्षीय किशोरी बिच हुन लागेको विवाह स्थलगत भ्रमणबाट रोकिएको सिविन मकवानपुरका जिल्ला संयोजक झबिन्द्र ज्ञवालीले जानकारी दिए । सिविन नेपालद्धारा सञ्चालित बाल हेल्पलाइनको पैसा नलाग्ने फोन १०९८ मा उक्त बालविवाह हुन लागेको भन्ने गोप्य सूचना प्राप्त भए पश्चात् बाल विवाह रोकथामका लागि भिमफेदी–१ का वडा अध्यक्ष श्याम कुमार बल, गढि गाउँपािलका–१ का वडा अध्यक्ष आइत सिंह लो, गढी गाउँपालिकाको महिला तथा बालबालिका शाखा प्रमुख मन्दिरा थापा, सिविन बाल हेल्पलाइन मकवानपुरका जिल्ला संयोजक झबिन्द्र ज्ञवाली, सामाजिक विकास मन्त्रालयका बालविवाह मुक्त प्रदेश अभियानका सहजकर्ता पबिना लामाको टोली घटना स्थलमा पुगेर विवाह रोकिएको हो ।
विवाह हुन लागेका केटा र केटी दुबै पक्षका अभिभावक र सरोकारवालाहरुको रोहवरमा टोलीबाट सहजीकरण भएको व्यापक छलफल तथा अन्तरक्रियाबाट अन्तमा दुबै पक्षले बाल विवाह नगर्ने समुदाय समक्ष प्रतिबद्धता जाहेर गरेपछि उक्त विवाह रोक्न सफल भएको गढी गाउँपालिकाका महिला तथा बालबालिका शाखा प्रमुख मन्दिरा थापाले बताइन् । छलफलमा बालविवाह, यसका कानुनी प्रावधान, सचेतना तथा स्थानीय तहको बालमैत्री अभियानमा बाल विवाहले पार्ने असर तथा चुनैतिका बारेमा उपस्थिति सबैलाइ जानकारी गराइएको भिमफेदी १ वडा अध्यक्ष श्याम कुमार बलले बताए ।
बाल दिवसको अवसरमा मकवानपुरमा चित्रकला र वक्तृत्वकला प्रतियोगित
Tags: No Comments
मकवानपुर/‘विपदमा बाल अधिकारको सुनिश्चितता ः हामी सबैको साझा प्रतिबद्धता’ भन्ने मूल नाराका साथ आज विविध कार्यक्रम गरी राष्ट्रिय बाल दिवस मनाइएको छ । हेटौंडा उपमहानगरपालिका बालअधिकार समितिको निर्णय अनुरुप हेटौंडामा अन्तर बालगृहहरु बिच चित्रकला प्रतियोगिता गरिएको छ । कोभिड–१९ ले बालबालिकामा पारेको असरका विषयमा प्रतियोगिता गरिएको नगर बाल अधिकार समिति सदस्य झबिन्द्र ज्ञवालीले बताए ।
हेटौंडा उपमहानगरपालिकाको आयोजना तथा सिविन नेपाल र बालगृहहरुको सञ्जाल (सिनेट) मकवानपुरको समन्वयमा प्रतियोगित गरिएको हो । मकवानपुरका १० वटा बालगृहहरु, नारी संरक्षण केन्द्र हेटौंडा ४, एस्थर बेन्जामिन मेमोरियल फाउनण्डेसन हेटौंडा ४, हाम्रो घर हेटौंडा ५, आशिषमय बालगृह हेटौंडा ९, मामाघर नेपाल हेटौंडा ११, अनाथ अपाङ् बाल पुनस्र्थापना केन्द्र हेटौंडा १४, आशा नेपाल हेटौंडा ४, ज्योतिको घर नेपाल हेटौंडा १६, नेपाल बाल संगठन भिमफेदी शान्त घर हेटौंडा ११ मा रहदै आएकाहरु मध्येबाट १९ जना बालबालिकाहरुले प्रतियोगितमा सहभागिता जनाएका थिए । प्रतियोगितामा नारी संरक्षण केन्द्रकी मार्था प्रजा प्रथम, नेपाल बाल संगठन भिमफेदीका राजु थापा मगर द्धितीय र मामाघर नेपाल मकवानपुरका सुमन अछामी तृतीय भएको प्रतियोगिताका प्रमुख निर्णायक सूर्य नारायण श्रेष्ठले जानकारी दिए ।
बिजेताहरु र सहभागी बालबालिकाहरुलाई प्रोत्साहन स्वरुप सिविन मकवानपुरले पुरस्कारको व्यवस्थापन गरिएको हेटौंडा उपमहानगरपालिकाका प्रमुख महिला विकास अधिकृत विष्णु कुमारी लामिछानेले बताइन् । दुई चरणमा सम्पन्न चित्रकला प्रतियोगितामा प्रथम चरणमा सबै बालगृहहरुले आआफ्नो बालगृहमा रहेका सबै बालबालिकाहरु बिच आन्तरिक प्रतिस्पर्धा गराइ त्यस मध्ये २ उत्कृष्ट चित्रलाई छनोट गरी दोस्रो चरणमा १० वटै बालगृहका ती उत्कृष्ट चित्रहरु बिच प्रतिस्पर्धा भई अन्तिम नतिजा सार्वजनिक गरिएको हो ।
त्यस्तै बकैया गाउँपालिका वडा नं. ५ कर्मचुलीमा पनि किशोरीहरुको पहलमा बालबालिकाहरु बिच वक्तृत्वकला प्रतियोगिता सम्पन्न भएको छ । “बालबालिकाको बाल अधिकार” भन्ने विषयमा आयोजित प्रतियोगिता गन्तव्य किशोरी समूहको आयोजना र सिविन मकवानपुरको सहयोगमा भएको गन्तव्य किशोरकिशोरी सशक्तिकरण केन्द्रकी सहजकर्ता सुनिता मोक्तानले बताइन् । किशोरी समूह अध्यक्ष मन्दिरा दोङको सभाध्यक्षतामा सम्पन्न प्रतियोगितामा ११ जना बालबालिकाहरुको सहभागिता रहेको समूहकी सचिव नेहा लामाले बताइन् । प्रतियोगितामा विजयी हुनेहरुमा बिनिता लकाई प्रथम, आशिका दोङ द्धितीय र सृष्टि मगर तृतीय भएका भएका थिए ।
दाम्पत्य जीवनकाे असह्य पीडा
Tags: No Comments
- एलिजा पुडासैनी
“बहिनी लेख लेख्नु भएको रहेछ मैले हेरेको थिए ।”
अफिसमा काममा व्यस्त थिए । यो आवाजले झस्कायो । टाउको उठाएँ । एक जना दिदी आफू सामुन्ने हुनुहुन्थ्यो। म उत्साहित हुँदै सोधे :
“कस्तो लाग्यो दिदी लेख ?”
राम्रै भन्नू हुनेछ भन्ने आशमा थियो मनामा । मान्छे स्वार्थी न हो सबैले सधैं माया र सम्मान आफैलाई गरोस भन्ने सोच्ने। म त्यही सोचमा राम्रो लेख्नु भएछ भन्नुहोला भन्नेमा थिए । तर दिदीले त त्यस्ता दुःख त भन्ने हो भने कति छन् कति छन् भन्दै कुर्सीमा बस्नु भयो । राम्रो नलाग्नेले किन सुनाउनु पर्यो त जस्तो लागेर रिसाउदै काम तिर नै लागे। कामको बिचमा त्यही कुरा आद आयो । फेरि सम्झे मलाई किन रिस उठेको मेरो कुरा सबैलाई मन पर्नु पर्छ भन्ने छ र ? “त्यस्ता दुःख त कति छन् कति ?”
यो वाक्य सम्झिरहे । सोचे उहाँलाई पनि केही भएको त छैन ? मनमा एउटा प्रश्न उब्ज्यो ।
उहाँ कुर्सीमा बसिरहनु भएको थियो । मैले उहाँलाई हेर्दै भने :
“खाजा खाने समयमा कुरा गरौला नि हुन्छ दिदी ?”
दिदीले मेरो कुरामा खासै ध्यान दिएजस्तो लागेन। दिदी आफ्नै पारामा बोल्नुभयो :
“तिमीहरूलाई जस्तो रजिस्टर लिएर यता र उता हल्लिन मलाई नि मन थियो नि ।”
दिदीले अहिले व्यक्त गर्नुभएको कुरा भित्रको अव्यक्त कुराले म दिदी तिर तानिए । “केहि भएको थ्यो र दिदी तपाईंको जीवनमा सोधेँ ?”
दिदी टोलाउनु भयो । तपाईंले भन्नै पर्छ भन्ने त छैन तर पनि……” उहाँले भन्नुभयो : “खै के सुनाउ के नसुनाउ,सानैमा विहे भयो मेरो मनमा उ प्रतिको माया अंंकुराउन खोज्दै थियो, छोटो समयमै उस्को चिनो गर्भमा छाडेर उ नआउने बाटो लाग्यो । जानेलाई सजिलो भएकोले होला नफर्किने, छाड्नेलाई के थाहा यादमा बाच्नेको पिडा…. जुन चिनो छाडेको थियो त्यो पनि उसैको साथ लाग्यो।” श्रीमान् वित्दा गर्भमा रहेको बच्चा पनि मृत्यु भएको भाव उहाँले व्यक्त गर्नुभयो ।
म कहाँ स्वास्थ्य सेवा लिने क्रममा प्रायः तल्लो पेट दुख्यो भनेर आइरहने दिदी हो उहाँ । आज के भएर आउनु भयो त्यो भन्नु भन्दा अगाडि दिदीको बिगत सुन्न थाले । उहाँले भनिरहनुभयो :
“समय बित्दै गयो जीवनमा हर कुरामा साथ दिन्छु भनेर यता (दोस्रो विवाह गरेर) आए । ३ छोरा २ छोरी भए । सबै आफ्नै तालमा छन् । उनीहरुको आ–आफ्नै व्यवस्था छ ।
अब बुढेसकाल हुन लाग्यो बुढाको भर बुढी बुढीको भर बुढा हुनु पर्ने तर…. तर मलाई बाच्नै गाह्रो भएको छ । यो उमेरमा जाउँ कति दिन कस्कोमा जाउँ? नजाउँँ बिहान उज्यालो देख्न पाउछु कि पाउदिन जस्तो हुन्छ। कहिले त ज्यान नै फालिदिउकी जस्तो लाग्छ ।”
उहाँले यसो भनिरहदा उहाँको अनुहारको भावले मलाई पनि असहज महसुस हुँदै थियो। दिदीको समस्या अर्कै रहेछ भन्नेमा पुगें म । सोधे :
“श्रीमानको उमेर कति भयो दिदी ?”
“६१ भयो।” सेवा लिने क्रममा दिदीले आफ्नो उमेर ५६ वर्ष लेखाउनु हुन्छ अहिले।
“यो औषधि के को हो बहिनी ? मेरो बुढा सुत्ने ओछ्यान मुनि भेटाए अनि यो औषधि के रहेछ भन्ने बुझ्न मन लाग्यो ।”
म औषधि हेरेर तीन छक परे । जुन यौन उत्तेजना बढाउने ग्रुपको औषधि थियो। यो उमेरमा, यस्तो औषधि ? अनि श्रीमतिमाथि त्यत्रो यातना ? मलाई छट्पटी बढ्यो के भनु के गरुँ भयो । “कहिले थाहा पाउनु भयो यो खाने गर्नुभएको रहेछ भनेर ?”
“पहिला यस्तो थिएन यो मान्छे २ वर्ष जति भयो साह्रै गाह्रो भएको छ नानी।”
“अनि सम्झाउनु भएन उहाँलाई ?”
“म आजित भए अब । सकिन मैले उहाँलाई ।”
म आफूले औषधिको काम तथा खास कुरा खोलिन, तर डर देखाउन भने : “सम्झाउनु उहाँलाई यो औषधिले मृगौलामा असर गर्छ ।”
“बहिनी मेरो शरीर हेर्दा तपाईं द्ङग पर्नु हुन्छ ।”
“रातभर गिजोल्छ, चिथोर्छ, कोपर्छ मलाई । चिच्याउछु, कराउछु, बलियो छ मुख थुन्छ कति कपडा च्यातेको छ त्यसरी, भोलिपल्ट छोरा बुहारीको अगाडि मुख देखाउन गाह्रो हुन्छ । सहन नसकेर बुहारीलाई रुदै भने उनले छोरालाई भनिछन् । अनि अलिदिन छुट्टै कोठामा सुत्नु भन्यो बाबुले । तर, उ रातभर बहुला जस्तो बनेर उन्मादले ढोकामा हानेर अरुलाई पनि सुत्न दिएनन् अनि फेरिसंगै हुनै पर्यो। छोरीकोमा केही दिन बस्छु भनेर गएको छाडा फोन गरेर बस्नै देन । रुँदै यो उमेरमा मेरो लोग्नेले यसो गर्छ भन्दै कहाँ जाउ नानी बाँच्न साह्रो, गाह्रो भयो।”
स्वास्थ्यकर्मी भएको नाताले उहाँले व्यक्त गरिरहनु भएको शारीरिक चोट हेर्नु र समाधान गर्नु मेरो दायित्व पनि थियो । उहाँले आफ्नो दुखाई कम गर्नुको लागि औषधि दिन आग्रह गर्दै देखाउनु भयो । उहाँको स्तनको वरिपरिको त्यो निलो भाग हेर्दा मेरो मस्तिष्क हल्लियो । अनि म यौनअंग पनि हेर्छु भने तर आज मान्नुभएन । भन्न थाल्नुभयो :
“रातभर गिजोल्छ, चिथोर्छ, कोपर्छ मलाई । चिच्याउछु, कराउछु, बलियो छ मुख थुन्छ कति कपडा च्यातेको छ त्यसरी, भोलिपल्ट छोरा बुहारीको अगाडि मुख देखाउन गाह्रो हुन्छ । सहन नसकेर बुहारीलाई रुदै भने उनले छोरालाई भनिछन् । अनि अलिदिन छुट्टै कोठामा सुत्नु भन्यो बाबुले । तर, उ रातभर बहुला जस्तो बनेर उन्मादले ढोकामा हानेर अरुलाई पनि सुत्न दिएनन् अनि फेरिसंगै हुनै पर्यो। छोरीकोमा केही दिन बस्छु भनेर गएको छाडा फोन गरेर बस्नै देन । रुँदै यो उमेरमा मेरो लोग्नेले यसो गर्छ भन्दै कहाँ जाउ नानी बाँच्न साह्रो, गाह्रो भयो।”
त्यो स्तनमा त त्यस्तो, यौनाङ्ग, त्यस्का भित्री कोमल अंग कस्तो भएको होला ? मेरो शरीर सिरिङ भयो।
उहाँले भन्नुभयो : “कम्तीमा तिमीहरू जस्तो पढ्न पाको भए मेरो हातमा नि पेशा ,पैसा हुन्थ्यो अनि पावरफुल हुन्थे नि ।” उहाँको त्यो पावरफुल भन्ने शब्दले म हो हो भन्दै हाँसे उहाँ पनि रुञ्चे हाँसो हास्नुभयो ।
उनलाई समाधानका केहि उपाए बताए अनि १ हप्तापछि फेरि यसैगरी भेटौला भनेर उहाँलाई बिदाई गरे । दिदी घर तिर लाग्नुभयो ।
मलाई काम गर्ने जागर नै हरायो अनि श्रीमान त आधा शरीर नै हैन र यो कस्तो सम्बन्ध कस्तो यातना कि उमेर सुख पाउने कि हर रात मरे तुल्य हुनु भन्दा आफैं मरे सुख हुने । यो सोच्दै गर्दा आधा जीवन पुरुष ,आधा जीवन नारी भन्ने गीतले जिस्कायो जस्तो लाग्यो। हुन त सबै त्यस्तो हुन्नन् । त्यस्तो भएको भए उहाँ पहिलो श्रीमान बितेको कयौ वर्षमा पनि किन सम्झनुहुन्थ्यो उहाँले ?
यस्ता समस्या व्यथा धेरै छन महिलामा। आफ्नो समस्या सबैले भन्न लाज मान्छन् अझै ,शरीर देखाउन त परको कुरा, समस्या जकडिदै जान्छ । रोगी र काम गर्न नसक्ने भएपछि सबैको हेंला हुने अवस्था आउने ? कतै उहाँको श्रीमानलाई पनि बिकृत यौन मनोभाब त हैन ? जस्को निराकरण उचित मनोपरामर्शबाट पनि हुन सम्भव छ। यो सम्बन्ध ,यो सहकार्य, समझदार, सप्रेम सहित सदियौ सम्झन लायक बन्नु पो पर्ने, न कि रिस राग र पिडायुक्त।
यसमा पति पत्नी मात्र नभएर हर परिवार, समाज र हामी सबैको भूमिका छ। यस्तै घरेलु हिंसा, यौन उत्पिडन मात्र नभै बढ्दै गएको सम्बन्ध बिच्छेद र आत्महत्या जस्ता घट्नालाई पनि न्यूनीकरण गर्न आवश्यक पहल जुरुरी देखिन्छ। यस्ता घटनाको परिणामबाट देखा पर्ने जटिल स्वास्थ्य समस्याहरु जस्तै पाठेघरको मुखको क्यान्सर आदि रोगबाट पनि जोगाउन समयमा नै सचेतता र सेवाको आवश्यकता छ । सहीखबर लेखक पुडासैनी मकवानपुर जिल्लाको भैंसे स्वास्थ्य चैकीमा कार्यरत छिन् ।
एक सातादेखि जंगल बिच गोठमा बस्दै ३ बालिका
Tags: No Comments
मकवानपुर /कोरोना भाइरसको संक्रमण भएको पुष्टि भएपछि आफूमाथि सामाजिक सद्भावपूर्ण व्यवहार नपाएको गुनासो धेरैले गर्ने गरेका छन् । तर यहाँ आफूहरुमा कोरोना संक्रमण नै नभइकन दुर्व्यवहार भोगिरहेका छन् ३ जना बालिकाहरु । मकवानपुरको राक्सिराङ् गाउँपालिका २ सुनारीसौरामा ३ जना बालिकाहरु हेटौंडा बजारबाट फर्केकै कारण एक हप्तादेखि जंगलबीचको गोठमा बस्न बाध्य भएका हुन् । ११ वर्षीकी स्किन मोक्तान तथा १२ वर्षका सुशिला स्याङ्बो र स्वस्तिका दोङ ।
हेटौंडा बजारमा कोठामा बस्दै आएका उनीहरु कोरोना संक्रमणपछि जारी लकडाउन, निषेधाज्ञाको कारण कोठाको खानेकुरा सकिएपछि घर गए मकवानपुरको राक्सिराङ गाउँपालिका २ सुनारीसौरा । लामो समयदेखि हेटौंडा–१० आनन्द टोलको एउटा कोठामा बस्दै आएका उनीहरु घर फर्केर आमा बाबुसँग रमाउने रमाइलो कल्पना गर्दै गाउँ पुगेका थिए । “बजारबाट गाउँ हिडेपछि मन चरी जसरी उडेको थियो, गाउँका पाखाबारीमा आमाबाबाको साथ खुब रमाउँला भन्ने थियो, तर एक साता बित्यो, डरै डरले दिनरात काट्दै आएका छौं” १२ वर्षीया स्वस्तिका दोङले भनिन् ।
“बिहान भएपछि आमाले खाना र पिउने पानी लिएर आउनु हुन्छ, तीन दिदी बहिनी खान्छौ” ११ वर्षीया स्किनले भनिन् “जब रातमा दिदीहरु नै डराउनु हुन्छ मलाई झन् डर लाग्छ ।”
उनीहरुले हेटौंडा बजारबाट घर जानु अगाडि कोरोना संक्रमण भए नभएको बुझ्न पीसीआर जाँच पनि गरेको र रिपोर्ट नेगेटिभ आएपछि घर आएको बताए । “ल्याबबाट रिपोर्ट नेगेटिभ आयो भनेर फोन आयो, अनि दिदीहरुले घर जान सुझाव दिनु भए अनुसार नै हामी घर आएका हौ, तर स्थानीयहरुले पत्याएनन् र हामी गोठमा छौं ।”
जंगलको बिचमा रहेको खरले छाना छाएको गोठमा बस्नुपर्दा डरैडरमा समय काट्नु परेको सुशिला स्याङ्बोले बताइन् । “पानी पर्दा सबै चुहिन्छ, हावा चल्दा गोठ उडाउला जस्तो हुन्छ, कतै बारबेर पनि छैन, खुल्ला छ, राति खुब डर लाग्छ, गाई बस्तुको लागि घाँस राख्ने भुँईमै सुत्ने गरेका छौं, निन्द्रा पटक्कै लाग्दैन” १२ वर्षीया सुशिलाले भनिन् “केही भइहाल्यो भने चिक्याउँदा पनि घरकाले झ्वाट्ट सुनिने ठाउँ छैन ।”
“बिहान भएपछि आमाले खाना र पिउने पानी लिएर आउनु हुन्छ, तीन दिदी बहिनी खान्छौ” ११ वर्षीया स्किनले भनिन् “जब रातमा दिदीहरु नै डराउनु हुन्छ मलाई झन् डर लाग्छ ।” “हामीलाई यसरी वस्तुसँगै घरभन्दा टाढाको गोठमा राखिएला भन्ने सोचेकै थिएनौ” १२ वर्षीया स्वस्तिका दोङले भनिन् । बुबा आमालगायत परिवारका सबै सदस्यहरुले आफूहरुलाई होम क्वारेण्टाइनमा राख्न खोज्दा स्थानीयवासीहरुले परिवारलाई नै गाउँबाट खेद्ने कुरा आएपछि आफूहरुलाई गोठमा गाई वस्तुसँगै राखिएको स्वस्तिकाले बताइन् । “‘सबैले हेटौंडाबाट आको हौ, कोरोना ल्याका छौं, भनेर गालिमात्रै गरे, हाम्रो कुरा कसैले सुनेनन्” उनले भनिन् ।
उनीहरुसँगै कोठामा बस्दै आएकी दिदीलाई कोरोना संक्रमण भएपछि उनीहरु स्थानीयवासीले यस्तो व्यवहार गरेको राक्सिराङ गाउँपालिका वडा २ का वडा अध्यक्ष सुर्यबहादुर मोक्तानले बताए । गाउँपालिकाले क्वारेण्टाइन नबनाएको र, स्थानीयवासीले सम्बन्धित व्यक्तिलाई सम्बन्धित परिवारको जिम्मा लगाएर होम क्वारेण्टाइनमै राख्ने व्यवस्था गर्नै पनि नदिएको कारण बालिकाहरुले दुःख पाएको उनले स्वीकारे ।
कोठामा सँगै बस्दै आएको व्यक्तिमा कोरोना संक्रमण पुष्टि भएसँगै आइसोलेशन पठाए पश्चात ति बालिकाहरुमा पीसीआर टेष्ट गर्दा रिपोर्ट नेगेटिभ आएको सञ्चारकर्मी तथा सुशिलाकी दिदी कुमारी स्याङ्बोले बताइन् । “उनीहरु हेटौंडाबाट गाउँमा आएकै कारण यसरी अमानवीय व्यवहार गर्न पाइन्न,गाउँमा परिवारको पीडा सुन्ने कोही भएन” सञ्चारकर्मी स्याङ्बोले भनिन् “गाउँका मानिसहरुले घरमा आउन निषेध गरे, कोरोनाको कारण डरत्रास मात्रै बढेन,आपसी माया ममता हराए जस्तो लागिरहेको छ ।”
कोरोना संक्रमण पुष्टि भएका बालिकाका दिदीहरु हेटौंडा–६ मारहेको आइसोलेसनमा १७ दिन बसेर निको भएर आफ्नो कार्यक्षेत्रमा फर्केको पनि एक साता हुन लाग्यो तर नानीहरुले घर जान पाएनन्” स्याङ्बोले भनिन् । “दिदीलाई आइसोलेनमा लगिएको दिनदेखि नै हामी कोठामा होमक्वारेन्टाइनमा बसेका थियौं । २१ दिनसम्म होमक्वारेन्टाइमा बसेपछि बल्ल हामी घर आएका हौ सुशिलाले भनिन् यहाँ आएपछि बस्न झन् गाह्रो भो ।”
परिवारका मान्छेले हामीलाई खाना पु-याउन आउँदा पनि भेट्न गएको भन्दै स्थानीयले गाउँबाटै लखेट्नु पर्ने धम्की दिएको कुमारी स्याङ्बोले बताइन् । कोरोना जाँच गर्दा नेगेटिभ आएकै कारण गाउँमा आएको तर गाउँको मान्छेले नबुझ्ने १२ वर्षीया सुशिला बताइन् । उनीहरुले गाईबस्तुसँगै ७ रात काटीसके, अझै कति रात काट्नु पर्ने हो थाहा छैन । “कोरोना पोजेटिभ आएकालाई अपराध गरे जस्तो व्यवहार भयो,त्यो त स्वीकार गरियो, रोगसँग जितियो, यि नानीहरुलाई के को सजायँ हो यो ?” कुमारीले भनिन् । जङ्गल नजिक भएको गोठमा जंगली जनावरभन्दा नानीहरुमाथि यौन दुर्व्यवहार होला भन्ने डर बढी भएको कुमारीले बताइन् । अभिभावहरुलाई पनि यसै विषयको बढी चिन्ता रहेको उनले बताइन् ।
“गोठमा नै भन्दा पनि छुट्टै घरमा राख्ने निधो गरेका थियौ, कसैले घर नदिएपछि यसो गरिएको हो” वडाअध्यक्ष मोक्तानले भने ।
“कोरोना लागेकालाई त घृणा ग-यो ग-यो तर नलाग्नेले पनि घृणा सहेर बस्नुपर्ने अवस्था भयो” अभिभावक धनराजले भने । बाहिरबाट आउने मानिसको क्रम नरोकिएकोले यस्तो भएको राक्सिराङ गाउँपालिकाका अध्यक्ष राजकुमार मल्लले बताए । बाहिरबाट आउनेलाई राक्सिराङ गाउँपालिका ३ को श्री सुर्योदय माविमा रहेको क्वारेन्टाइनमा राख्ने गरेको उनले बताए । बालिकाहरुको सवालमा आफूलाई वडा अध्यक्षले जानकारी नगराएको र आफूले अब चाँडै केही गर्ने बताए ।
राक्सिराङ गाउँपालिकामा अहिले सम्म ६ जनामा कोरोना संक्रमण पुष्टि भएको छ । सबैको अवस्था सामान्य छ । हाल गोठमा बसिरहेका ३ जनालाई बालिकाहरुमा कोरोना नेगेटिभ आएको कारण छुट्टै राख्नु नपर्ने अध्यक्ष मल्लले बताए । “गोठमा राख्नेहरु अब कारबाहीको दायरामा ल्याउँछौं” गाउँपालिका अध्यक्ष मल्लले भने । गाउँपालिकाबाट नै घरमा जान पाउने अनुमति दिएर पठाएको मल्लले जानकारी दिए । तर वडा २ का वडा अध्यक्ष सुर्यबहादुर मोक्तानले स्थानीयवासीको रायको खिलापमा आफू जान नहुने भएकोले गोठमा पठाएको बताए । समाज र समुदायले उनीहरुलाई गाउँमा छिर्न नदिन दबाब दिएको र आफ्नो वडामा क्वारेण्टाइन पनि नभएको कारण गोठमा राखिएको उनले स्वीकार गरे ।
“गोठमा नै भन्दा पनि छुट्टै घरमा राख्ने निधो गरेका थियौ, कसैले घर नदिएपछि यसो गरिएको हो” वडाअध्यक्ष मोक्तानले भने । झण्डै एक महिना अगाडी कोरोना संक्रमण भएर हाल निको भएकी ती बालिकाको दिदीलाई दशै तिहार मान्न समेत गाउँ नआउन स्थानीयवासीहरुले धम्कि दिएको बताइएको छ ।
आँचल साहित्य कला पुञ्जकाे भर्चुअल भेटघाट
Tags: No Comments
मकवानपुर । आँचल साहित्य कला पुञ्ज मकवानपुरले मसिक नियमित भेटघाट जुममार्फत भर्चुअल गरेकाे छ । संस्थाले साे अवसरमा मकवानपुरमा कृयाशील पत्रकार तथा कवि शुभलक्ष्मी प्रभाका पाँच कविता सुनेकाे बताइएकाे छ ।
कवि प्रभाकाे कविता माथी अन्तरक्रिया तथा काव्य गाेष्ठी कार्यक्रम आयाेजना गरेकाे छ । आँचल साहित्य कला पुञ्जकी संस्थापक अध्यक्ष मुना अर्यालकाे प्रमुख अातिथ्यमा सम्पन्न कार्यक्रममा साहित्यकार शान्ति प्रियवन्दना, देवकी तिमल्सिना, नीरा शर्मा, अनिता अर्याल नेपाल, सविता तिमल्सिना, भवानी तिमल्सिना, अर्चना दाहाल, एलिजा पुडासैनी, ज्याेत्सना श्रेष्ठ, बगेकी गंगा, अनु राेक्का, शुभद्रा हुमागाई, चण्डिका गाैतम लगाएतले रचना वाचन गरेका थिए ।
पुञ्जले हरेक महिनाकाे तेस्राे शनिबार गर्ने साे कार्यक्रममा महिला साहित्यकारहरू मात्र सहभागी गराउँदै कार्यक्रम गर्दै आइरहेकाे संस्थाकी सचिव भावना सापकोटाले बताईन । कार्यक्रम संस्थाकी कार्यवाहक अध्यक्ष अनिता न्याैपानेकाे सभाधक्ष्यतामा कार्यक्रम भएको हाे ।