छामेकै भरमा मोटरसाइकल मर्मत
Tags: No Comments
मकवानपुर । उमेर ५४ वर्ष । नाम सुदर्शन ढकाल । पुर्वपश्चिम राजमार्गको अन्तरगत मकवानपुर जिल्लाको हेटौंडा उपमहानगरपालिका ३ बसामाडीमा सडकको आडैमा उनको घर छ । घरैमा पाली हालेर सञ्चालन गरिरहेका छन् ढकाल मोटरसाइकल वर्कसप । दुबै आँखा नदेख्ने उनी छामेकै भरमा मोटरसाइकल मर्मत गर्छन् ।
३८ वर्षदेखि उनी यही ग्यारेजमा रमाइरहेका छन् । यही ग्यारेजबाट चलेको छ घर संसार । छामेकै भरमा सबै मोटरसाइकलको इन्जिन र पार्ट पुर्जा सही र बिग्रेको पत्त लागउँछन् । खोल्ने र फिट गर्ने काम गर्छन । ११ वर्षसम्म आँखैले हेरेर गरेको काम पछिल्लो २७ वर्षदेखि त्यै आदतले छामेकै भरमा गर्छन उनी । भन्छन् “केही स्टार्ड गरेपछि आवाजबाट समस्या पत्ता लाग्छ, केही छामेर पत्ता लाग्छ ।” २०४२ सालदेखि ग्यारेजमा काम गरेका उनलाई २०५३ सालमा आँखाको समस्या देखिएको हो । आँखाको ज्योति गुमाउँदा पनि उनी पछिल्लो २७ वर्षदेखि छामेर र आवाज सुनेरै मोटरसाइकल मर्मतको सबै काम गदै आएका छन् ।
जति सानो पार्टपुर्जा जोड्न पनि उनलाई कसैको सहयोग चाहिदैन । स्टार्ड भएपछि त्यो आवाजले नै कहाँ के बिग्रेको छ भन्ने सहजै बुझ्छ उनी । “कुनै साधन चाँही स्टार्ड नभएर ल्याएको हुन्छ, त्यसलाई स्टार्ड गराएर फलामसँग कुरा गर्छु, त्यसको भाषा बुझ्छु” उनी भन्छन् । पार्ट पूर्जा फिट गर्न पनि सजिलै लाग्छ उनलाई । उनी भन्छन् “एउटा पार्ट अन्त फिट हुदैन, छामेरै सही ठाउँमा पुगिन्छ ।”
सबैभन्दा गाह्रो चै के गर्न हुन्छ ? उनी भन्छन् “वायरिङको समस्या छ भने चाही तार चिन्न समस्या हुन्छ, छामेर त रातो कालो तार चिनिदैन । यस्तो बेलामा ग्राहक, श्रीमती वा छोरो को नजिक छ उसैलाई सोध्छनन् । तार जोड्नको लागि तारको रङ बताउन सक्ने बच्चा भए पनि आफूलाई सहयोग पुग्ने बताउँछन् उनी । पहिले र अहिले सवारीको पार्ट पुर्जा नयाँ मोडल नयाँ तर उनलाई केही फरक लाग्दैन मर्मत गर्नमा । नयाँ मोडल भए पनि पेट्रोल इञ्जिन नै भएकोले केही फरक फरक सिस्टम भए पनि समस्या नहुने उनी बताउँछन् । सिक्नेबेलामा जापानीज गाडी मर्मत सिकेका उनी अहिले सबै कम्पनीको मर्मतमा पोख्त छन् । १६ वर्षको उमेर सिप सिक्दा पनि उनले तालिम लिएका हैनन्, क्याटलक हेरर/पढेर सिकेको हुन् मर्मतको सिप ।

कसरी गुम्यो आँखाको ज्योति
उनी स्कुले पढाई धेरै उत्कृष्ट थिएनन् । कक्षा ९ मा असफल भएपछि उनी यो क्षेत्रमा आएका हुन् । होण्डा कम्पनीको भाजुरत्नमा कार्यरत थिए । सिपीजेड मोटरसाइकल लन्चिङ भयो, धरान शाखाबाट विक्रीका लागि हेटौंडाबाट १२ थान मोटरसाइकल धरान लैजाने काममा खटिए सुदर्शन र उनका अन्य साथीहरु ।
उनीहरुको टोलीले हेटौंडाबाट धरान शाखामा जाँदै थियो । कोशी पुलको नजिक पुगेका थिए, सडकको लच्कामा उनीभन्दा अगाडी गुडिरहेको कारले एक्कसी ब्रेक हान्यो । ब्रेकको रातो बत्ति बलेपछि उनले एक्कासी आँखै देखेनन् । सुदर्शन चढेको मोटरसाइकल अनियन्त्रित भयो । मोटरसाइकल चलाउन अनुभवी उनी दुर्घटनामा भने परेनन् । बाटोको किनारा लगाएर रोके । तर, आँखाले केही देखेनन् । साथीहरु बीच इटहरीको तरहरा भन्ने ठाउँमा खाजा खाने सल्लाह हेटौंडामा नै भएको थियो । उनलाई उछिनेर अघि बढेका साथीहरु त्यहाँ पुगेर उनलाई पर्खिए । तर उनी कोशीबाट अघि बढ्नै सकेका थिएनन् । त्यो बेला मोवाइल सञ्चार थिएन, साथीहरु फर्केर खोज्दै आए । उनलाई कोशीको नजिकै भेटें । सडकको सेतो लाइन र कुनै गाडी अघि बढ्दा त्यसले ब्रेक लगाएमा रातो बत्तिमात्रै देख्ने भएछन् उनी ।
“अहिले सुन्नेलाई कथा जस्तो लाग्ला” सुदर्शन भन्छन् “हामी साथीहरु मिलेरे तरहरासम्म पुग्यौ ।” त्यसपछि दिउँसो अलिअलि देख्ने राती नदेख्ने भए उनी । २०५६ सालमा काठमाडौंको तिलगांगामा आँखा जाँच गराए । नेत्र रोग विशेषज्ञले आखाँको नशा सुकेको र यसको उपचार नहुने बताए । उनले आशा मारेनन् । धामी झाँक्री पनि गरे । तर समस्या घटेन, बरु बढीरह्यो । फर्केर हेटौंडा आए । २५ वर्षको उमेरमा आँखाको ज्योति गुमाएका उनी आफ्नो सिपको सदुपयोग गर्नको लागि ग्यारेज खोले । अहिले पनि उनी राती बालिएको बत्ति देख्छन् तर अरु देख्दैनन् । कोही मान्छे नजिक आएमा त्यो आकार मान्छेको हो भन्ने सम्म मात्रै चिन्छन् । ९० वर्ष लाग्दै गरेका उनका बुबा बिना चस्मा पत्रपत्रिका पढ्छन् । तर उनलाई एक्कासी यस्तो समस्या आयो । “आँखामा कुहिरो लागेजस्तो हुन्छ, यो कुहिरो काट्ने औषधी पाए आँखा देख्थे होला जस्तो लाग्छ” उनी भन्छिन् “अहिले छामेरै सबै काम गर्छु, कहिले आफ्नै आँगन पीँढीमा ठक्कर खान्छु, तर सम्हालिदै छामेर सबै काम गर्छु ।”
मान्छेको आशा त कहाँ मर्छ र । आशा अझै बाँकी छ । उनी २ वर्ष पहिले उपचारको आशा बटुलेर भारतको बरेलीसम्म पुगे । तर त्यहाँबाट पनि उपचार भएन । अझै पनि जिल्लामा आँखा शिविर हुँदा न उपचार भैहाल्छ कि भनेर शिविरसम्म धाउँछन् । एक साता अघि पनि आफ्नै वडामा आयोजित आँखा शिविरमा पुगेका थिए उनी । मैले राम्रो पढेर अरु काम गरेको भए कसरी बाँच्थे होला । आँखाको ज्योतिसँगै जागिर जान्थ्यो, म डिप्रेसनमा पुग्थे होला” भन्छन् “सिपले बाँच्ने हौसला पाइरहेको छु आजसम्म ।”

श्रीमती पनि मिस्त्री
२०६४ सालमा श्रीमती कमला अर्याल ढकालले पनि घरेलु तथा साना उद्योगबाट मोटरसाइकल मर्मत तालिम सिकिन् । श्रीमान् आँखा नदेख्ने भएपछि सघाउन सहयोग होस भनेर उनले तालिम सिकेकी थिइन् । तर अहिले उनी पूर्ण मित्री भएकी छिन् । मैले सिकेपछि छोरो राजीवले पनि सिक्यो । अहिले हामी परिवार नै मित्रि भएका छौ ।
करेन्ट लाग्ने, काट्ने काम गर्नुपर्दा चाँही उहाँ (श्रीमान)लाई उक्लै छाड्दैनौ । अरु काम उहाँ आफैंले सबै गर्नुहुन्छ । “हामी ३ जना नै मोटरसाइकल मर्मतको सबै काममा पोख्त छौ” कमला भन्छिन् “मलाई चलाउन चाही म जान्दीन, यही वरपर चलाएर हेर्न परे श्रीमान्ले पनि हेर्नुहुन्छ, बाटो (राजमार्ग) मा ट्रायल गर्न परे छोरोले गर्छ ।” “मर्मत गर्न र चलाउन दुबै सिक्ने मनथ्यो त्यो बेला मर्मत मात्रै सिक्न पाएँ” मोटरसाइकल चलाउन नजाने पनि यसको कुन पार्ट पुर्जामा के खराबी आएको छ, सबै ज्ञान छ कमलालाई ।
छोरा राजिव घरमा कमै हुन्छन । सुदर्शन र कमला ग्यारेजमा हुँदा कमला प्रशासनिक काम हेर्छिन । सुदर्शन मर्मतको पाटो सम्हाल्छन् । मर्मतपछि शुल्क लिने । आवश्यक पार्ट पुर्जा किन्नको लागि लिस्ट तयार गर्ने, सामान किन्न बजार जाने काम बढी कमला सम्हाल्छिन् । कहिले काँही कामको चाप हुँदा दुबैजना मर्ममा भिड्छन् । आफू नहुँदा कतिपयले श्रीमानलाई मर्मत शुल्क नै नदिइ हिड्ने गरेको पीडा सुनाउँछिन् कमला । छोरोको यहाँ (ग्यारेज) र अर्को काममा बराबर जस्तो लाग्छ, हामी दुईको पुरै समय यही काम हो” कमलाले भनिन् ।

कर्मकाण्ड पढेका राजिव ग्यारेजमा व्यस्त
सुदर्शन–कमलाका दुई सन्तान । एक छोरा एक छोरी । विवाहित छोरी हेटौंडा बजारमा फेन्सी पसल चलाउँछिन् । छोरा राजिवको सानैदेखि रुचिको क्षेत्र थियो कर्मकाण्ड । उनीहरुले छोरालाई संस्कृत पढाए । किशोरावस्थामा नै उनी गाउँ छिमेकमा कर्मकाण्ड काममा लागे ।
अहिले पनि उनलाई पूजापाठ, तिथी श्राद्ध, सप्ताह ज्ञान महायज्ञको कामले प्राय व्यस्त नै हुन्छन् । जब यि कामबाट फुर्सद मिल्छ उनी पनि आमा बुबालाई सघाउँन ग्यारेमा आइपुग्छन् । आफू हुर्कदै गर्दा आमा बुबाले यही काम गरेको देखे राजिवले । “बा–आमालाई सानो तितो काममा सघाउँदा सघाउँदै सबै सिप जाने” उनी भन्छन् “अहिले यो काम पनि धेरै रुचि लाग्छ ।”
महेश गुरुकुल देबघाटमा सँस्कृत अध्ययन गरेका राजिवले हेटौंडा फर्केर पुनः मकवानपुर बहुमुखी क्याम्पसबाट वाणिज्य संकाय अध्ययन गरे । सँस्कृतमा शिक्षा हासिल गर्ने क्रममा चितवन देवघाट बसेका राजिवले घर, फर्के पछि ग्यारेजमा काम नगर्ला भन्ने लागेको थियो । तर त्यसो भएन । “सेतो पोषक लगाएर सफा आशनमा बसेर, धुपको वास्ना चलाउँदै काम गर्ने पण्डित हाे छोरो, तर मेरो यो कालो मोबिल र गन्हाउने मट्टितेलमा लतपत्तिएर ग्यारेजको काममा के गर्ला र भन्ने लागेको थियो” सुदर्शन भन्छन “सुरुसुरुमा त फोहोर माने जस्तो पनि गर्यो, तर सजिलै यसमा पनि रत्तियो ।”
“सिप कहिल्यै पनि ठुलो र सानो भन्ने हुन्न” सुदर्शन भन्छन् “मैले यो सिप नजानेको भए अहिले आँखा नदेख्दा तनाव कै कारण मर्थें होला ।” उनीहरु अहिले मासिक कम्तिमा ५० हजार बचत गर्छन् ।

इच्छाशक्ति र दक्ष सिप व्यवसायिक जीवनकाे दरीलाे आधार
Tags: No Comments
मकवानपुर । इच्छाशक्ति भएकाहरुलाई दक्ष सिपले व्यवसायिक जीवनमा दरीलाे आधार निर्माण गर्ने प्रदेश युवा परिषद बागमतीका कार्यकारी अध्यक्ष सन्तोष चौलागाईले बताएका छन् ।
तालिममा सिकेकाे सिपलाई प्रयाेग गरी मेहनतका साथ व्यवसाय सुरु गर्ने साना व्यवसायीहरुका लागि सहयोग गर्न प्रदेश युवा परिषद सबै प्रतिवद्ध रहेको चाैलागाईंले बताए ।
प्रदेश युवा परिषद बागमतीको आर्थिक सहयोग र हेडम्वा डेभलवमेन्ट एडभाजर फाउन्डेशनको आयोजानामा हेटौँडा उपमहानगरपालिका वडा नं १९ बस्तीपुरमा सञ्चालित उद्यमशिलता तथा सिप विकास तालिमकाे समापन कार्यक्रममा उनले यस्ताे बताएका हुन् ।
कार्यक्रममा हेटौँडा उपमहानगरपालिका वडा नं १९ का वडा अध्यक्ष नरनाथ सुवेदीले स्थानीय सरकारकाे हैसियतले नागरिकलाई सिप र सेवा दिनु आफूहरुकाे दायित्व रहेकाे बताए । सिप सिक्न र स्वराेजगार बन्नकाे लागि अग्रसर हुन उनले आग्रह गरे ।
थोरै लगानीमा गर्न सकीने साना व्यवसाय प्रर्वद्धनका लागि ७ दिने तालिम प्रदान गरिएकाे हेडम्वा डेभलवमेन्ट एडभाजर फाउन्डेशनका अध्यक्ष अनन्त कुमार बानियाँले बताए । समापन कार्यक्रममा टोल विकास सस्था नगर समन्वय समितिका सदस्य अन्जु पण्डित, जनजागरण दुद्य उत्पादन सहकारी संस्थाका अध्यक्ष देवेन्द्र अर्याललगायतकाे उपस्थिति रहेकाे थियाे ।
तालिममा आठ जना प्रशिक्षकहरुले व्यवसायको अर्थ तथा परिभाषा स्व–विश्लेषण तथा मुल्यांकन र पृष्ठपोषणको आवश्यकता र महत्व, सफल उद्यमीका विशेषताहरु, व्यवसायिक योजनाको अर्थ, आवश्यकता र महत्व बारे प्रशिक्षण गराइएकाे थियाे । यसैगरी व्यवसायिक योजना ,उत्पादन योजना, स्व–रोजगार र ज्यालादारी काममा भिन्नता, व्यवसायमा जोखिम तथा जोखिम व्यवस्थापनका, व्यवसाय दर्ता प्रक्रीया तथा सरकारी नीतिनियमलगायतका विषयमा सहजिकरण गरिनुका साथै चटपटे, पानीपुरी , मम, चाउमिनलागायत परिकार निर्माण तालिम प्रदान गरिएकाे थियाे । सहभागीहरुलाई अभ्यास कक्षासमेत गराइ परिकार तयारीकाे पूर्ण ज्ञान भएकाे तालिमकी सहभागी अञ्जना बस्नेतले बताइन् ।
यसैगरी कार्यक्रमका विशिष्ट अतिथि हेटौँडा उपमहानगरपालिका वडा नं १९ का अध्यक्ष नरनाथ सुवेदीले तालिम पश्चात सिकेको सीप अनसार नै व्यवसाय सुरु गर्न र लिएको प्रमाणपत्रको कदर गर्न अनुरोध गर्नुभयो ।
तालिममा अनन्त बानियाँ, जिल्ला कृषि सहकारी संघका नरेश आचार्य, घरेलु तथा साना उद्योग कार्यालयका लेखमान राउत, सुनिल राई राकेश शाह, सुरेश श्रेष्ठ लगायत प्रशिक्षकहरुले प्रशिक्षण गर्नुभएको थियो ।
मकवानपुर । मकवानपुरको मनहरी गाउँपालिकाका चेपाङ्गहरूले स्वास्थ्य र शिक्षामा प्राथमिकता दिन गाउँपालिकालाई आग्रह गरेका छन् ।
गाउँपालिका र चेपाङ्ग समुदायका अग्रज व्यक्तित्वबीच आज बुधबार मनहरीमा भएको अन्तरक्रिया कार्यक्रममा सरोकारवालाहरूले यस्तो सवाल उठाएका हुन् । चेपाङ्ग समुदायका अगुवाहरुले विकास निर्माणका कार्यहरुमा सो समुदायलाई समेट्नु पर्ने माग गरेका छन् । चेपाङ्गलाई रोजगारीको व्यवस्था गरी आत्मनिर्भर बनाउन पनि उनीहरुले अनुरोध गरे ।
कार्यक्रममा बागमती प्रदेशका पूर्वराज्यमन्त्री सन्तबहादुर चेपाङ्गले आफ्नो कार्यकालमा चेपाङ्ग जातिका लागि उल्लेखनीय कार्य गरेको दावी गरे । हालसम्म १ अर्ब ६० करोँड लगानी गरी चेपाङ्ग समुदायको लागि स्तरोन्नतीका कार्यक्रमहरु ल्याइएको उनले दाबी गरे ।
गाउँपालिका अध्यक्ष रन्जन कालाखेतीले चेपाङ्ग समुदाय लक्षित बजेट निर्माणका लागि सबैको सल्लाह अनुसार अघि बढ्ने बताए । सीमान्तकृत चेपाङ्ग समुदायको निशुल्क शिक्षा र स्वास्थ्यका लागि गाउँपालिकाले बजेट विनियोजन गरेको बताउँदै आवश्यकता अनुसार वडा कार्यालयको सीफारीस अनुसार सेवा लिन आग्रह गरे ।
कार्यक्रममा उपाध्यक्ष सीता पुलामी मगर, ४ नं वडाअध्यक्ष प्रकास थापा, १ नं वडाअध्यक्ष शिव खनाल र ३ नं वडाअध्यक्ष अनन्त प्रकाश अर्याल, सामाजिक विकास शाखा प्रमुख ज्ञानेन्द्र ढकाल र ४५ जना चेपाङ्ग समुदायका अग्रज व्यक्तीहरुको उपस्थिती रहेको थियो ।
आदीवासी जनजाती समुह मकवानपुरको सहजीकरण र गाउँपालिकाको आयोजनामा अन्तरक्रिया भएको थियो ।

मकवानपुर । सुत्केरी हुँदा पोषिलो खानेकुराको अभावमा आमा र बच्चामा पर्ने स्वास्थ समस्यालाई मध्यनजर गरेरै सरकारले सुत्केरी पोषण कार्यक्रम सुरु गरेको छ ।
हरेक पालिकामा रहेको स्वास्थ सस्था मार्फत सुत्केरी पोषण कार्यक्रम कार्यान्वयन हुदै आएको छ। पालिका प्रमुख वा उपप्रमुख तथा वडा अध्यक्षले उक्त कार्यक्रमबाट प्राप्त पोषणयुक्त खानेकुरा बाडेर कार्यक्रमको प्रभावकारिता बढाइएको देखाउने समेत गरेको पाइन्छ ।
तर मकवानपुरको एक गाउँपालिकाका वडा अध्यक्षले भने आफ्नो व्यक्तिगत खर्चमा सुत्केरीलाई पौष्टिक खानेकुरा सहयोग गर्दै आएका छन् ।
सुत्केरी अवस्थामा पोषिलो खानेकुराको अभावमा आमा र बच्चामा कुपोषण तथा अन्य स्वास्थ्य समस्या आउने भन्दै बागमती गाउँपालिका वडा नं. ८ का अध्यक्ष इन्द्रमणी तिमल्सिनाले आफ्नै खर्चमा वडा भित्रका सुत्केरीलाई पौष्टिक आहार सहयोग गर्दै आएका छन् । उनले सुत्केरीलाई लोकल कुखुरा, तोरीको तेल, विभिन्न मसलाहरू र साबुन सहयोग गर्ने गरेको बताए ।
पछिल्लो समय अध्यक्ष तिमल्सिनाले वडा नम्बर ८ शान्तिपुरकी सुमिता घलानलाई पोसिलो खानेकुरा प्रदान गरे । हालसम्म वडा भित्रका ६ जना आमा (सुत्केरी)लाई अध्यक्षले आफ्नै खर्चमा पौष्टिक आहार सहयोग गरेको अध्यक्ष तिमल्सिना बताउँछन् ।
‘वडाभित्रका सुत्केरी महिलाहरूको पोषणमा सुधार ल्याउने उद्देश्यले आफ्नो व्यक्तिगत खर्चबाट पोषण सामग्री उपलब्ध गराएको छु’ अध्यक्ष तिमल्सिनाले भने २०८१ साल असार मसान्तसम्म वडाभित्रका सुत्केरी महिलाहरूलाई पोषण सामग्री सहयोग गर्नेछु ।’
वडावासीलाई समस्या परेको वेला केही राहत होस् भनेर आफूले पाउने तलबभत्ता र केही आफ्नो ब्यक्तिगत खर्च समेतबाट पोषण सामग्री वितरण गर्न सुरु गरेको उनले बताए । ‘आर्थिक अबस्था कमजोर भएका घर परिवारमा सुत्केरी अवस्थामा स्याहार सुसार गर्नु पर्ने जति गर्न सक्दैनन्’ उनले भने ‘पोषिलो खानेकुराको अभावमा बालबालिकाको भविष्य र आमाको स्वास्थ्य स्थितिमा समस्या आउन सक्ने भएकोले सहयोग गरेको हु ।’
आफूले गरेको सहयोगले केही राहत पुगेपनि बच्चा र आमा प्रति परिवारले गर्ने लगानीलाई अनावश्यक खर्च नभई लगानीको रूपमा लिनुपर्ने अध्यक्ष तिमल्सिनाले बताए ।
मकवानपुर । ब्रह्मकुमारी राजयोग सेवा केन्द्रले ७० बर्ष उमेर पूरा भएका १०२ जना ज्येष्ठ नागरिकलाई सम्मान गरेको छ ।
सम्मान कार्यक्रममा सहभागी मकवानपुर थाहा नगरपालिका ४ कि ७५ बर्षीया सान्नानी अधिकारीले आश्रमबाट पाएको सम्मान ज्येष्ठ नागरिकको लागि उर्जा भएको बताइन् । २५ वर्षदेखि आश्रममा लागेकी अधिकारीले ज्येष्ठ नागरिकको लागि सन्तानको माया र हेरचाह सबैभन्दा उच्चसम्मान हुने बताइन् ।
यसैगरी ७२ बर्षीय माधव अधिकारीले उमेरको कारण आफूले जीवनमा पहिलो पटक सम्मान पाउँदा औधि खुसी लागेको बताए । नेपाल उद्योग महासंघमा लामो समय नेतृत्व गरेका अधिकारीले बालबालिकाहरुलाई जीवनमा अभाव पनि हुन्छ भन्ने आभाष नदिएर हुर्काएका अभिभावकहरु नै कालान्तरमा अभावमा रहनु पर्ने अवस्था आफूले देखेको उल्लेख गर्दै भने “सन्तान वैदेशिक रोजगारीमा जाँदा एक्लिएका बाबुआमाहरुको लागि सोच्ने ब्यक्तिको अभाव समाजका अहिले खड्किएकाे छ ।”
“आफूले धेरै संघर्ष गरेको तर, सन्तानले बेवास्ता गरेको कारण धेरै ज्येष्ठ नागरिक पीडामा रहेको पाएको छु” उनले भने । ज्येष्ठ नागरिकको रुपमा पहिलो पटक सम्मान पाउदा अलौकिक आनन्द प्राप्त भएको अर्का वृद्धा दामोदर लम्सालले बताए ।
कार्यक्रममा बागमती प्रदेश सभा सदस्य तथा प्रदेशका पुर्व श्रम तथा यातायात मन्त्री एकालाल श्रेष्ठले जन्म मृत्युु प्रकृतिको लय भए पनि जिम्मेवारी पूरा गर्नु सबैको कर्तव्य भएको बताए । “आमा बुबाले सन्तानको लागि सबै जिम्मेवारी पूरा गर्छन, उमेर ढल्कदै जांदा सम्मानदेखि मृत्युपछि श्रद्धा गरेर सस्कृति अनुसार कर्म गर्ने परम्परा समाजमा छ, तर केही ज्येष्ठ नागरिकहरू जीवनकालमै अपहेलित हुनुपर्ने पीडा पनि यही समाजमा देखिन्छ” उनले भने ।
आफूलाई आफैले शान्ति दिने, ज्येष्ठ नागरिकको सम्मान स्वरुप राज्यले ज्येष्ठ नागरिक भत्ता दिएको उनले बताए । अब यसलाई मासिक १० हजार पुर्याउने प्रयासमा आफू लागि परेको उनले बताए ।

बृद्वभत्ताले घर चलाउन पर्ने अवस्था पीडादायी भएको उल्लेख गर्दै उनले भने “अर्थतन्त्र कहालीलाग्दो भएको छ, ब्यवसाय बिग्रेर घर लिलाम हुने अवस्थामा पुगेको छ, यो बेला ज्येष्ठ नागरिकहरुलाई उर्जा र प्रेरण भर्ने काम केन्द्रले गरेको छ ।”
यसैगरी कार्यक्रममा बागमती प्रदेश सभा सदस्य प्रेमबहादुर पुलामीले सन्तान वैदेशिक रोजगारमा जांदा ज्येष्ठ नागरिकको हेरचाहमा समस्या भएको बताए । ज्येष्ठ नागरिकले सम्मान पाएमा मात्रै परिवार र समाज समृद्ध हुनसक्ने उनले बताए ।
ब्रह्मकुमारी राजयोग सेवा केन्द्रको क्षेत्रीय संयोजक शुशीला दिदीको अध्यक्षतामा भएको ज्येष्ठ नागरिक सम्मान कार्यक्रममा उनले ज्येष्ठ नागरिकको योगदानको सम्मान तथा कदर गर्ने प्रयास गरेको बताइन् ।
कार्यक्रममा केन्द्रको विभिन्न शाखाका सञ्चालकहरुको समेत उपस्थिती रहेको कार्यक्रम सञ्चालक बिकेमणी गुरुङले बताए । समाजमा सकारात्मक सन्देश प्रदान गर्न केन्द्रले महत्वपूर्ण योगदान गर्दै आएको सहभागीहरुले बताएका थिए । कार्यक्रममा सम्मानित तथा सहभागी अन्य जेष्ठ नागारिकको लागि मनाेरञ्जनाको कार्यक्रम प्रस्तुत गरिएकाे थियाे ।