लक्ष्मी सुवाल
आमाले भन्छिन् तातो भात त खाएर जा छोरी
चिसो लाग्छ यो जाडोमा न्यानो लाएर जा छोरी
अरुको मात्र कति ख्याल गर्छस आफ्नो नि गर्नु है
मानिसको सेवा धर्म हो ठानि अगाडि बढ्नु है ।
पानी त पिउने फुर्सद हुन्न के खाना खाउ आमा
पी पी ई लगाई नै सके म के न्यानो लाउ आमा
दिन र रात अनि चाडपर्ब भुलि अस्पताल आइन्छ
जति आफ्नो सोचि सेवा गरेनी न त जस पाइन्छ ।
आँखामा आँसु लुकाई, मनलाई ढुङ्गा झै बनाउछु
जीवन र मरण रितै हो सोची आफूलाई मनाउछु
आतिन्छ मन पीडितका आँसु जमिनमा पोखिदा
निर्जिब झै त्यो मृत शरीर सेतो कात्रोले छोपिदा ।
म दिन्थे सबैलाई औषधि पाए अमर रहने
साहास मिलोस सबै दुखिलाई पिडा त्यो सहने
दुखेको घाउमा मलमपट्टि सधैभर लाउने छु
नर्सको चिनारी बोकेर म अगाडि आउने छु ।
चाँगुनारायण, भक्तपुर

