पारस भट्ट ‘प्यासी’
आउँछु घर, भनेर गाथें, अगाडी बढेर।
सोचेको थिए, प्रदेश बाट, पैंसामै चढेर।
उठ्छुत चिन्ता, सुत्छुत चिन्ता, चिन्तानै चिन्ताछ।
हे दैब प्रभु ,यो मेरो खुसी,लुकेको काहाँ छ।
छोराको चिन्ता, छोरीको चिन्ता,कहिलै नजाने ।
खाएको खाना, मैरोत प्रभु , चिन्ताले भो खाने।
आमाको चिन्ता, बाबाको चिन्ता, चिन्तानै चिन्ता छ।
अचेल मेरो हरेक दिन, सारै नमज्जा छ।
धेरै नै सोच्छु, स्वदेशबाट, प्रदेश आएर।
ठुलोनै गल्ती, गरेको रैछु, नेपाल छोडेर।
कामको चिन्ता,दामको चिन्ता,चिन्तानै चिन्ता छ।
पागल भाछु,आफैंलाई सोद्छु,मलाई के भा’छ।
घरको चिन्ता, सबैको चिन्ता, चिन्तानै चिन्ता छ।
प्रदेश चिन्ता के कस्तो हुन्छ,प्रदेशी थाहा छ।
दालमा चिन्ता, भातमा चिन्ता,अचार चिन्ताकै।
सम्झना धेरै, आउँछ हेर, बाबा र आमाकै।
बैनीको चिन्ता, दिदिको चिन्ता, चिन्तानै चिन्ता छ।
अचेल मेरो,यो जिन्दगानी,चिन्तामै गैरा’छ।
आखाँमा आँसु,बगेका बग्यै, कहिलै रोकिन्न।
मनका पीडा, बेदना हरु, बाहिर देखिन्न।
ज्यानको बाँजी ,राखेर आथें,सोची आरामँ छ।
प्रदेश मात,पैंसाको बारी, सजिलो कामँछ।
दिनमा काम,रातमा काम,चिन्तानै चिन्ता छ।
प्रदेश दु:ख, न भोग कोही, नेपालै आहा छ।
मेलौली २ सेली बैतडी

