मकवानपुर । मुक्तक मञ्च मकवानपुरको बिषेश कार्यक्रममा मिथिला सानु सुनिएका छन् ।
हेटौंडामा शनिबार भएको मुक्तक मञ्चको ११औँ विशेष शृङ्खलामा मकवानपुरका मुक्तककारद्वय मिथिला अधिकारी र सानु खनालका १०/१० वटा मुक्तक सुनिएका हुन। अधिकारी साहित्यमा नव सर्जक हुन भने खनाल मकवानपुरे साहित्यमा परिचित छन् ।
स्थानीय मुक्तककारहरू हेमन्त ढुङ्गेल,ओमभक्त भण्डारी, समीर पाख्रिन, देवराज तिवारी, सुवास सजल, केशव समर्पण, चिरञ्जीवी लामिछाने, रजनी पौडेल, वैकुण्ठ लामिछाने, सुवास सजल, सागर तिमल्सिनाले मुक्तक वाचन गरेर विशेष शृङ्खलाला रौनकता थपेका थिए ।
मुक्तक मञ्च मकवानपुरका अध्यक्ष डी.बी. बर्तौलाको अध्यक्षता र अग्रज साहित्यकार तुलसी घिमिरेको प्रमुख आतिथ्यता भएको कार्यक्रममा स्थानीय साहित्य सङ्घ संस्थाहरूका पदाधिकारीसहित साहित्यकारहरुको उपस्थिति थियो ।
रमा सुवेदी
यो अन्तिम भेट हुनेछ
तिम्रो अनि मेरो
यो भेटपछि
तिमीले मलाई भुल्नु पर्नेछ
मैले पनि तिमीलाई बिर्सिनु पर्नेछ
सदाका लागि एकले
अर्कालाई बिर्सिनु अघि
स्मृतिका पानाहरुमा
एक अर्कालाई थुनेर राख्नु अघि
सधैंका लागि अपरिचित,
अन्जान अनि
अनभिज्ञ बनिदिनु अघि
बाटामा देख्दा पनि
नदेखे झैं गर्नु पर्ने
बाध्यतामा पर्नु अघि
कुमै ठोक्किँदा पनि
अस्तित्वै नमानेर
अघि बढ्ने स्थितिमा पुग्नु अघि
आउ आज अन्तिम पटक
त्यो पहिलो प्रेम अनि
पहिलो भेटलाई ब्यूताइदिउँ
तिमी र मैले
पहिलो पटक
एक अर्कालाई देख्दा
हाम्रो ओठमा आएको
प्रेमिल मुस्कान
आँखामा देखिएको मादकता
मनमा उठेका तरंगका छालहरू
विचारमा आएका सुनामी
शरीरमा फुटेका ज्वालामुखी
सबैलाई ब्यूउँझाइदिउँ
ब्यूँताएर सधैंका लागि
निभाइदिउँ
रुँदा रुँदै हाँसिदिउँ
हाँस्दा हाँस्दै रोइदिउ
यो अन्तिम भेटलाई
पहिलो भेट जस्तै
अमर बनाइदिँउ
पहिलो पटक भेट्दै गरेका
नवीन प्रेमी जोडी बनेर
कहिल्यै नमेटिने यादहरू बनाइदिउँ
कहिल्यै धमिलो नहुने सम्झनाहरू बुनिदिउँ
यो भेटबाट तिमी आफ्नो
जीवनभरलाई पुग्ने गरी
मेरो स्मृति लैजानु
म पनि तिमीलाई
मन, मुटु, आँखा अनि
मस्तिष्कभरी खाँदेर
कहिले नमेटिने तिम्रो तस्वीर
तिम्रो छाप लिएर जानेछु
तनभरि अनि मनभरि
तिमीलाई सजाएर
भविष्यमा छुट्टिनु पर्दाका गुनासोहरू
समेत फितलो हुने गरी
तड्पिनु पर्दाका पीडाहरु पनि
फिक्का हुने गरी
अविस्मरणीय बनाइदिउँ
स्मृतिमा अमर बनाइदिउँ
पहिलो भेट जस्तै, यो अन्तिम भेटलाई
हेटौंडा
मकवानपुर । हेटौडामा रक फर भिजिविलिटी सांगितिक कार्यक्रम हुने भएकाे छ । हेटौडामा रहेकाे अनभिज्ञ आर्ट काेल्याव्रेसनले दृष्टी विहिनहरुको सहयोगार्थ रक सांगीतिक कार्यक्रम गर्ने भएकाे हाे । ‘रक फर भिजिविलिटी’ नारा सहित अनभिज्ञ हेटौंडाको आयोजनामा लाइभ सांगीतिक कार्यक्रम आयोजना हुने भएकाे हो ।
आगामी साउन २७ गते शनिबार माेटल एभाेकाडाेमा हुने कार्यक्रमको अनभिज्ञले मंगलबार पत्रकार सम्मेलन गरि जानकारी दिएको छ । सांगीतिक कार्यक्रममा संकलित रकम ‘आर्ट एकेडेमी’ निर्माणकाे लागि सहयाेग गरिने आयोजकले जानकारी दिएको छ ।
आयोजकका अनुसार कन्सर्टमा अभय सुव्वाको सांगीतिक टोली अभय एण्ड दी स्टिम इञ्जिन, ब्लाइण्ड रक्स र दी फ्रिडम ग्रुप्सकाे प्रस्तुति रहनेछ । सांगीतिक कार्यक्रममा १० लाख रुपैयाँ खर्च हुने अनुमान आयोजकले गरेकाे छ ।
यसवर्ष नै अनविज्ञले देशको विभिन्न ५ शहरमा ‘आर्ट एकेडेमी’ स्थापनाका लागि सांगीतिक कार्यक्रम गर्ने तय भएको बताइएकाे छ । आर्ट एकेडेमी दृष्टिविहीन तथा अपाङ्गता भएकाहरुका लागि प्रयोगमा आउने जनाइएको छ ।
कार्यक्रको तयारी अन्तिम चरणमा पुगेको बताइएको छ । कार्यक्रमका लागि ब्लाइण्ड रक्स नामक गैरसरकारी संस्थाको समेत सहयोग रहेको आयाेजकले जनाएकाे छ ।

एउटा जरूरी सूचना मेल गर्नु थियो। प्रतापले बिर्सेछ। च्यामबरमा जीएमको गाली खाएर आयो।
-हैट! यो नाथे कम्पनीको काम ! भालुको कन्पट नै भयो।-फतफताएको मैले सुने।
-अलिक कन्सन्ट्रेशन लगाउनुहोस काममा ! मलाई नै भन्नु भएको भए भइ हाल्ने हो । एउटा क्लिक गर्नु त थियो।- मैले भने
प्रतापले मलाई हेर्यो । केही भनेन ।
यो शहरमा कही युवाहरू छन् । जिन्दगी बनाउन आएकाहरु। म छु । प्रताप छ । थुप्रै छन् । वास्तवमा मैले पनि आजसम्म लेखाजोखा नै गर्न सकिन नगरमा जिन्दगी बन्दैछ कि बिग्रिदैछ !
पानी रोकिने नाम गरेको छैन बाहिर । राती अबेर भए अटो भेटिन्न । टोटोरिक्सा रिजब गर्नु पर्छ । झण्डै एघार बज्यो । ढुक्क छु।भोलि अफ् डे हो मेरो । दार्जीलिङ मोडसम्म पुगे ढुक्क हुन्थ्यो मलाई । तर पानी अझ बडेको छ। चट्याङको कारण बिजुली छैन । आजको मौसमले धेरै रेकर्ड तोड्यो ।
प्रतापले नयाँ वाइक किनेको छ । तर मलाई कहिल्यै चडाएन । आधा बाटोसम्म हाम्रो एउटै बाटो हो । तर उसले मलाई कहिले अफर दिएन । आज पनि आश छैन मेरो उमाथि । मदेखि जुनीयर केटा हो प्रताप । एउटा निजी कम्पनीमा एक साथ काम गरेको धेरै भयो । उसको र मेरो काम बिषय माथि मात्र कुरा हुन्छ । अरू म केही जान्दिन उसको बारेमा । केटा राम्रो छ। उ अविवाहित हो।यति थाहा छ।
मध्य रातसम्म पानी रहेन ।
-जौ मसंग !!
म छक्क परे । प्रतापले मलाई भन्यो । म चडे पछितिर । बाइकमा।
आधा घण्टा जस्तो कुदे पछि बाइक एउटा अपार्टमेन्टको पार्किङ स्थलमा रोकियो।
–आज यतै बसौ । भोलि अफ् त छ तपाईको ।-उसले भन्यो । मेरोसँग अर्को अप्सन थिएन।
उसको आलिशान फ्याटको सजावट देखेर म दङ्ग भए। खुसी पनि लाग्यो।
उ निशा हो !- एउटा युवतीको परिचय गरायो प्रतापले ।
उसले सिधै आएर मसँग हात मिलाइ ।
हेलो !!- भनिन्।
आधा मुस्कान थियो उसको मुहारमा । म दङ्ग भए ।
बाथरूम पसेर म फ्रेस भए। टेबलमा खाना तयार भएछ ।
भित्र कोठाबाट मन्द आवाजमा कुनै अंग्रेजी गीतको धुन बजिरहेको थियो । यो क्षण मेरो निम्ति साँच्चै सुमधुर थियो।
खाना खायौ हामीले। आधा रात भाडाको कोठा पुगेर लटरपटर खाना बनाएर खाने मलाई आज मिठो खाना जुर्यो । प्रतापलाई हेरेर मुसुक्क हाँसी दिए । उ पनि हाँस्यो । उनीहरू खासखुस गर्दै थिएँ ।
अहिले गीतको धुन पनि बन्द भयो।रूम फ्रेसरको खै कुन गन्ध हो तर बडो मिठो थियो ।
-गुड नाइट !-प्रतापले भनेर जादै थियो । मैले रोकेर सोधे-तपाई त मेरिड हुनुहुदो रहेछ त !(?)
-हैन नी!-उसले भन्यो।
-के हो त यो?- मैले सोधें।
-लिभिङ रिलेसनसिप!!- उसले भन्यो र ड्याम ढाेका लगायो।
एकक्षण टाउको कनाएको जस्तै गरे ।
यता अर्को कोठाको ढाेका मैले लगाए ।
दार्जिलिङ, भारत
ऊ, मेरो सबैभन्दा नजिकको छिमेकी
हाम्रा सिमानाहरू जोडिएका छन्
घर,आँगन,बारी,खेत सबैतिर
तरपनि,
आपसमा हाम्रो बोलचाल थिएन।
उसले र मैले एउटै स्कुलमा
एउटै कक्षामा पढ्यौँ
घर छेऊ क्याम्प एउटै थियो
त्यहाँ पनि सधैं भयौँ
तरपनि, न उसले मलाई बोलायो
नमैले, झुक्ने प्रयत्न गरेँ
बरु सानो सानो निउ झिकेर,
एकअर्कालाई होच्याउन छेडेनौँ ।
उसले बिबाह गर्यो
मैले बिबाह गरेँ,
न उसको घरमा मैले पाइलो राखेँ
न उसले मेरो घर टेक्न जरुरी सम्झियो
हामीले आपसमा मिठो चोखो बाँडेनौँ
अंगालो मारेर कहिले हिडेनौँ
बरु छोराछोरीलाई साँध बारेर राख्यौँ ।
म उसलाई आफ्नो जीवनको सत्रुनै मान्थेँ
उसले पनि साथी पक्कै सम्झदैनथ्यो
थाहाछैन,
के कारणले हामीमा यति फाटो थियो ?
मलाई त ,हजुरबुबाले
त्यो सत्रुको घरमा नजानु भन्नुभएको थियो
उसलाई उसकै हजुरबुबाले के पढाएका थिए
बस् यति थाहा थियो
उसको परिवार र हाम्रो परिवार बर्षौँ देखी
टाढिएका थिए ।
कहिले खेतको आलिमा
झगडा गर्यौ हामीले
कहिले घाँसको डालिमा
झगडा गर्यौ हामीले
जब भेटियौँ हामी
झगडा गर्नकै लागि भेटियौँ
तर एकदिन
घरमा कोही नभएको बेला
मेरो छोरो लडेर घाइते हुँदा
सबैभन्दा पहिला उसैले उठाएर
अस्पताल पुर्याएर भन्यो
साथी चिन्ता नलेउ
केही परे मलाई सम्झनु
अनि पो झसङ्ग भए
भित्र मनले, कुण्ठित आवाजमा
काप्दै एउटा शब्द निकाल्यो
वाह!मेरो छिमेकी ।
धनकुटा हाल भक्तपुर