मकवानपुर ।बागमती प्रदेशको सामाजिक विकास मन्त्रालयका सचिब भीष्मकुमार भूसालले अपाङ्गता भएकाहरूको संघर्षमा आफ्नो सधै साथ रहने बताएका छन् ।
अपाङ्गता भएकाहरूको पहिचानलाई स्वीकार गरेर पहुँच विस्तारमा ध्यान दिनु पर्ने भूसालले बताएका हुन ।
अपाङ्गता भएका व्यक्तिद्वारा सञ्चालित संस्थाको सदस्यका लागि स्वास्थ पुनस्थापन समबन्धी क्षमता अभिवृद्धि कार्यक्रममा भूसालले यस्तो बताइएका हुन् ।
कार्यक्रममा स्वास्थ्य निर्देशनालय बागमती प्रदेशका निर्देशक महेश्वरमान श्रेष्ठले अपाङ्ग भएकाहरूको नियमित स्वास्थ उपचारका सवालमा निर्देशनालयले सेवा प्रदान गर्दै आएको बताए ।
दुई दिनसम्म चल्ने कार्यक्रमको उद्घाटनको क्रममा मानवअधिकार आयोग बागमती प्रदेशका प्रमुख यज्ञ अधिकारीले व्यक्तिको सम्मानपुर्वक बाँच्न पाउने अधिकारको उपभोगमा सबैले ध्यान दिनुपर्ने बताए । मानवलाई कुनै जात, वर्ग भाषा धर्म शारिरीक अवस्थाको आधारमा विभेद गर्न र लान्छना लगाउन नपाइने अधिकारीले बताए । चालू आर्थिक बर्षको लागि सरकारले नीति कार्यक्रममा मानवधिकारको विषय समेटीएको पाइएको उनले बताए ।
राष्ट्रिय अपाङ्ग महासंघ बागमती प्रदेश अध्यक्ष अश्विन लम्सालको अध्यक्षतामा कार्यक्रम भएको थियो । अपाङ्गताको सवालमा बहस र पैरवी जारी राखिएको तर,अझै ग्रामिण भेगमा यसबारे समस्या रहेको लम्सालले बताए ।
अपाङ्गता सहायता सामग्री स्वस्थ्यको अत्यावश्यक औषधिको रूपमा राखेर प्रदान गरिनु पर्ने लम्सालले बताए ।
अपाङ्गता सरकारको प्राथामिकतामा नपरेकोमा गुनासो गर्दै उनले भने ” यो क्षेत्रको बजेट घटाउदै लागिएको छ, किन यस्तो भयो त ?”
कार्यक्रममा स्वास्थ्य निर्देशनालयका सतिश बिष्ट, अपाङ्गता भएका विभिन्न संघ संस्थाका प्रतिनिधिहरूको सहभागीता रहेको थियो ।
कार्यक्रममा अश्विन लम्साल, सन्दीप बिक, सीता मल्ल, सुप्रभा अर्याल, पर्वतराज बिष्टलगायतले सहजीकरण गर्नेछन् ।
मकवानपुर । जीवनकाे लागि रुख अनिवार्य छ, पर्यावरिण बचाउनकाे पनि बिरुवा अत्यावश्यक छ । नेकपा एमाले मकवानपुरका अध्यक्ष एकालाल श्रेष्ठले आफ्नाे जन्मदिन बिरुवा राेपेर मनाएका छन् ।
पुर्व मन्त्री समेत रहेका श्रेष्ठले हेटौँडा १३ मा रहेको वनस्पति अनुसन्धान केन्द्र, वृन्दावन वनस्पति उद्यानमा वृक्षारोपण गरेका हुन् ।बागमती प्रदेशसभा सदस्य तथा प्रदेशका पूर्व मन्त्री श्रेष्ठले जन्मदिनमा रुद्राक्षकाे बिरुवा रोपेर हुन् । हरेक व्यक्तिले जन्मदिनमा एउटा वृक्षरोपण गर्ने परिपाटीको विकासको लागि आफूले रुद्राक्षकाे विरुवा राेपेकाे उनले बताए । हरेक नागरिकले आफ्नो जन्मदिवसको अवसरमा एक विरुवा रोपेमात्र पनि पर्यावरण जाेगाउन सकिने, वातावरण स्वच्छ हुने बताउँदै उनले आफूले यस्तो कार्यको थालनी गरेको बताए ।
बुधबार बिहान उद्यानमा पुगेर अध्यक्ष श्रेष्ठले उद्यान क्षेत्रको अवलोकन समेत गरेका थिए । उनले उद्यानलाई थप ब्यवस्थित बनाउन आफ्नो तहबाट हुने सबै प्रकारको सहयोग गर्ने प्रतिवद्धता समेत ब्यक्त गरेका छन् । अनुसन्धान केन्द्रका प्रमुख रघुराम पराजुलीले आफ्नो जन्मदिनमा अवसरमा शुरु गरेको वृक्षा रोपण अभियानलाई वन नियमावली २०७९ मा कानुनी मान्यता पाएको छ बताए । ‘अहिले वृन्दावन वनस्पति उद्यान, हेटौंडा र पर्वतीय वनस्पति उद्यान, दामनमा यो प्रावधान कार्यान्वयनमा आएको छ’ उनले भने ।
एक विरुवा रोपण गरेको २ हजार राजस्व लाग्छ । राजस्वको प्रावधान आएपछि वृन्दावन र दामनमा गरी कूल ४७ वटा विरुवा रोपण भएको छ भने राजस्व प्रावधान लागू नहुॅदैको अवधिको समेत गरी दुवै उद्यानमा गरेर हालसम्म १ सय १० विरुवा रोपण भएको पराजुलीले जानकारी दिए ।
यो अभियान नेपालमै नौलो अभियान हो । अभियानमा सामान्यदेखि विशिष्ट व्यक्तिहरुले विभिन्न दिवसको अवसरमा विरुवा रोप्दै आएका छन् ।
मकवानपुर । मकवानपुर प्रहरीले ५ सय २४ एम्पुल लागुऔषध सहित २ जनालाई नियन्त्रणमा लिएकाे छ । प्रहरीले हेटौडा १० बसपार्कबाट उक्त परिमाणकाे लागुऔषध सहित विरगंज १६, पर्साका १९ वर्षीय महमद ईमरान मन्सुर तथा विरगंज १ का १९ वर्यीय सुनिल साहलाई नियन्त्रण लिएका हाे ।
साउन १५ गते जिल्ला प्रहरी कार्यालय मकवानपुरबाट खटिएकाे प्रहरी टाेलीले हेटौडा १० बसपार्कमा ना ६ ख ८९३७ नम्बरकाे बसलाई जाँच गर्दा मन्सुरले बोकेको झोलाबाट लागु औषध डाईजेपाम १ सय ९९ एम्पुल, फेनर्गन १ सय ९५ एम्पुल, बुप्रिनुर्फिन १ सय ९० एमपुल गरी जम्मा ५ सय २४ एम्पुल फेला परेको मकवानपुर प्रहरी प्रवक्ता टेक बहादुर कार्कीले जानकारी दिए ।
उक्त लागुऔषध सहित मन्सुर र साहलाई नियन्त्रणमा लिई थप अनुसन्धान भईरहेको प्रहरीले जनाएकाे छ।
एउटा जरूरी सूचना मेल गर्नु थियो। प्रतापले बिर्सेछ। च्यामबरमा जीएमको गाली खाएर आयो।
-हैट! यो नाथे कम्पनीको काम ! भालुको कन्पट नै भयो।-फतफताएको मैले सुने।
-अलिक कन्सन्ट्रेशन लगाउनुहोस काममा ! मलाई नै भन्नु भएको भए भइ हाल्ने हो । एउटा क्लिक गर्नु त थियो।- मैले भने
प्रतापले मलाई हेर्यो । केही भनेन ।
यो शहरमा कही युवाहरू छन् । जिन्दगी बनाउन आएकाहरु। म छु । प्रताप छ । थुप्रै छन् । वास्तवमा मैले पनि आजसम्म लेखाजोखा नै गर्न सकिन नगरमा जिन्दगी बन्दैछ कि बिग्रिदैछ !
पानी रोकिने नाम गरेको छैन बाहिर । राती अबेर भए अटो भेटिन्न । टोटोरिक्सा रिजब गर्नु पर्छ । झण्डै एघार बज्यो । ढुक्क छु।भोलि अफ् डे हो मेरो । दार्जीलिङ मोडसम्म पुगे ढुक्क हुन्थ्यो मलाई । तर पानी अझ बडेको छ। चट्याङको कारण बिजुली छैन । आजको मौसमले धेरै रेकर्ड तोड्यो ।
प्रतापले नयाँ वाइक किनेको छ । तर मलाई कहिल्यै चडाएन । आधा बाटोसम्म हाम्रो एउटै बाटो हो । तर उसले मलाई कहिले अफर दिएन । आज पनि आश छैन मेरो उमाथि । मदेखि जुनीयर केटा हो प्रताप । एउटा निजी कम्पनीमा एक साथ काम गरेको धेरै भयो । उसको र मेरो काम बिषय माथि मात्र कुरा हुन्छ । अरू म केही जान्दिन उसको बारेमा । केटा राम्रो छ। उ अविवाहित हो।यति थाहा छ।
मध्य रातसम्म पानी रहेन ।
-जौ मसंग !!
म छक्क परे । प्रतापले मलाई भन्यो । म चडे पछितिर । बाइकमा।
आधा घण्टा जस्तो कुदे पछि बाइक एउटा अपार्टमेन्टको पार्किङ स्थलमा रोकियो।
–आज यतै बसौ । भोलि अफ् त छ तपाईको ।-उसले भन्यो । मेरोसँग अर्को अप्सन थिएन।
उसको आलिशान फ्याटको सजावट देखेर म दङ्ग भए। खुसी पनि लाग्यो।
उ निशा हो !- एउटा युवतीको परिचय गरायो प्रतापले ।
उसले सिधै आएर मसँग हात मिलाइ ।
हेलो !!- भनिन्।
आधा मुस्कान थियो उसको मुहारमा । म दङ्ग भए ।
बाथरूम पसेर म फ्रेस भए। टेबलमा खाना तयार भएछ ।
भित्र कोठाबाट मन्द आवाजमा कुनै अंग्रेजी गीतको धुन बजिरहेको थियो । यो क्षण मेरो निम्ति साँच्चै सुमधुर थियो।
खाना खायौ हामीले। आधा रात भाडाको कोठा पुगेर लटरपटर खाना बनाएर खाने मलाई आज मिठो खाना जुर्यो । प्रतापलाई हेरेर मुसुक्क हाँसी दिए । उ पनि हाँस्यो । उनीहरू खासखुस गर्दै थिएँ ।
अहिले गीतको धुन पनि बन्द भयो।रूम फ्रेसरको खै कुन गन्ध हो तर बडो मिठो थियो ।
-गुड नाइट !-प्रतापले भनेर जादै थियो । मैले रोकेर सोधे-तपाई त मेरिड हुनुहुदो रहेछ त !(?)
-हैन नी!-उसले भन्यो।
-के हो त यो?- मैले सोधें।
-लिभिङ रिलेसनसिप!!- उसले भन्यो र ड्याम ढाेका लगायो।
एकक्षण टाउको कनाएको जस्तै गरे ।
यता अर्को कोठाको ढाेका मैले लगाए ।
दार्जिलिङ, भारत
ऊ, मेरो सबैभन्दा नजिकको छिमेकी
हाम्रा सिमानाहरू जोडिएका छन्
घर,आँगन,बारी,खेत सबैतिर
तरपनि,
आपसमा हाम्रो बोलचाल थिएन।
उसले र मैले एउटै स्कुलमा
एउटै कक्षामा पढ्यौँ
घर छेऊ क्याम्प एउटै थियो
त्यहाँ पनि सधैं भयौँ
तरपनि, न उसले मलाई बोलायो
नमैले, झुक्ने प्रयत्न गरेँ
बरु सानो सानो निउ झिकेर,
एकअर्कालाई होच्याउन छेडेनौँ ।
उसले बिबाह गर्यो
मैले बिबाह गरेँ,
न उसको घरमा मैले पाइलो राखेँ
न उसले मेरो घर टेक्न जरुरी सम्झियो
हामीले आपसमा मिठो चोखो बाँडेनौँ
अंगालो मारेर कहिले हिडेनौँ
बरु छोराछोरीलाई साँध बारेर राख्यौँ ।
म उसलाई आफ्नो जीवनको सत्रुनै मान्थेँ
उसले पनि साथी पक्कै सम्झदैनथ्यो
थाहाछैन,
के कारणले हामीमा यति फाटो थियो ?
मलाई त ,हजुरबुबाले
त्यो सत्रुको घरमा नजानु भन्नुभएको थियो
उसलाई उसकै हजुरबुबाले के पढाएका थिए
बस् यति थाहा थियो
उसको परिवार र हाम्रो परिवार बर्षौँ देखी
टाढिएका थिए ।
कहिले खेतको आलिमा
झगडा गर्यौ हामीले
कहिले घाँसको डालिमा
झगडा गर्यौ हामीले
जब भेटियौँ हामी
झगडा गर्नकै लागि भेटियौँ
तर एकदिन
घरमा कोही नभएको बेला
मेरो छोरो लडेर घाइते हुँदा
सबैभन्दा पहिला उसैले उठाएर
अस्पताल पुर्याएर भन्यो
साथी चिन्ता नलेउ
केही परे मलाई सम्झनु
अनि पो झसङ्ग भए
भित्र मनले, कुण्ठित आवाजमा
काप्दै एउटा शब्द निकाल्यो
वाह!मेरो छिमेकी ।
धनकुटा हाल भक्तपुर