- सुरेश बैद्य
१.
जवानीमा कहिल्यै यसरि न तात्नु सानु
जथाभावी जही तही पनि न मात्नु सानु
यो उमेर नै यस्तो हो चुल बुले हुन्छ
जो कोहि सङ माया प्रीति न साटनु सानु।
२.
उन्को चाला माला मैले हेर्न नै छाडि सके
उनि सुध्रेला भन्ने अब आश नै मारि सके
भन्छे मेरो जिन्दगि कसैलाइ के मतलब
त्यसैले उन्को संगत लाइ टाडा पारि सके।
३.
मोती दिएर आशु बटुले पाएन उन्को प्यार
माया गर्दा मायालु को यस्तै पाए उपहार
माया फगत खेल भयो रुप त धोखा रहेछ
आखिर एक्लै हुनु रहेछ जिन्दगि को सार ।
४.
हामी बिच त प्रेमिल घमासान नै भयो
जे भए पनि आखिर जानाजान नै भयो
आज भन्छौ त्यो त क्षणिक आबेश थियो
त्यसैले आज हामी बिच हाना हान नै भयो।
५.
हामी दुइ छुट्टिनु पर्दा कस्को भयो हित
किन पो तोड्यौ तिमीले सामाजिक रित
उता तिमी हार्यौ यता हारे मैले पनि
आगो लगाउने हरु कै भएछ यहाँ जित ।
५.
तिम्रो बैषको अगाडि यो जाम को के काम
यो रुप लाइ भुलि परीको लिदैन नि नाम
दैब को आसन त डगमगाउ सक्छ भने त
यो भन्दा पबित्र छैन अरु कुनै पनि त धाम ।।
६.
तिम्रो माया त कस्तो जाली पो रहेछ
मुहार गोरो मन भने काली पो रहेछ
बोलि त लागेथ्यो अमृत झरला जस्तो
त्यो त मलाई गरेको गाली पो रहेछ।
७.
किन गर्छौ तिमि सधै आफ्नै मात्र मर्जी
कहिले त सुन्नु पर्छ नि मेरो पनि अर्जी
लाग्छ तिमी म सङ केहि लुकाउदै छौ
कि त गर्दैछौ कि तिमि काम कुनै फर्जी ।
८.
सधै सबैलाइ मात्र कहाँ खुशी पार्न सक्छु
मेरो पनि ज्यान छ कसरी पो मार्न सक्छु
कोही रिसाउँछन भने रिसाउन म के गरु
सबको नैया मैले मात्र कहाँ तार्न सक्छु।
९.
भनेकै त थिए नि नगर धेरै चुरीफुरी
आफन्तहरु सङ्ग नै बढ्यो आज दुरी
न राम्रो काम को यस्तै नतिजा हुने हो
भताभुङ्ग भो जिन्दगी आइ आधि हुरी।
१०.
बचन को तिर हो कि माया को बोली
डरलाग्दो छ है तिम्रो नजर को गोली
कसरी फसायौ मलाइ माया जाल मा
भन प्रीय ! लिएर आउ पिरतीको डोली।
११.
यता मेरो छाति पोल्छ उता तिमि हासेर तार्छौ
हाम्रो सम्बन्ध लाइ सधै पर पर मात्र पो सार्छौ
बरु खुलेरै भनि देउ तिमिलाइ माया गर्दिन म
म त तिम्रै हु नि भन्दै बचन मात्र ठिक्क पार्छौ।
१२.
त्यो आखा को हेराइ ले पो मर्छु कि क्या हो
उनको रुप को जाल मै पो पर्छु कि क्या हो
काफी छ मेरो लागि उन्को एक इशारा नै
मुटु भित्रै बसाइ पनि म त सर्छु कि क्या हो।
१३.
लेख्ने ले त लेखि दियो मेरो राम कहानी
बुझ्न नै चाहेन कसैले मेरो पनि जिन्दगानी
सबैले गरे आ आफ्नै हिसाब ले मुल्यांकन
देखेन पश्चाताप मा जलेको मेरो जवानी ।
१४.
हाम्रा रहर हरु मिले पछि पो सुन्दर घर बन्छ
गाँउ पनि बिकाश हुदै गए पो ठुलो शहर बन्छ
मन मा अठोट भए पछि असम्भब के नै रह्यो
बाङो डगर तिम्रो साथले रमाईलो सफर बन्छ।।
काठमाडाै

