सरस्वती पौडेल
आँखा भरी सपनाको थानै थान लिएर ।
बिहानै छुटेको छ जहाज जवान लिएर।
गाउँको बाँझो वारि छोडेर मुग्लानी भयो,
फर्केला अर्को बर्ष झोलामा मुग्लान लिएर।
मजदुर गर्नु नै छ चुलो ओभानो पार्नै पनि,
पाक्दैन जाउलो पनि हातमा ओदान लिएर।
दुधे बच्चा छोडेर कसरी जान सकेको होला,
उफ !पठायौ भगवान यो कस्तो ईमान लिएर ।
बेलुका झोलामा के खोज्दै छ सानी छोरीले,
मजदुर बाउ फर्केको छ मुहारमा थकान लिएर।
भरतपुर, चितवन

