ढुंगाले नरोइकन मार खाइ रहन्छ,
निरन्तर खाइरहन्छ मार नडगमगाइकन
अनि उ मुर्ती बन्दछ सधैं भरिलाई ।
तिमी त मुर्ती होइन मानिस नै बन्नु छ
किनकी
मुर्तीलाइ हामीले मात्र चिन्छौं
उसले कान पनि सुन्दैन र देख्न पनि सक्दैन ।
त्यसैले तिमी अब मुर्तीले भन्दा अझ बढि मार खाउ
अनि सोचेकै जस्तो मानिस बनेर
बल्ल नयाँ इतिहाँस रच्न आउ
यहाँ तिम्रो कर्मथलोमा ।
बाँदरहरुले फल टिप्नु पहिला रुखको हाँगानै भाँचेका छन्
कुकुरहरुले ठुलो स्वरले भुकेर के गर्नु बाटोभरि लाज नमानी हगेका छन् ।
हाँगा भाच्नेले भाचुन् बाटो फोहोर गर्नेले गरुन्
तिमी बिरुवा रोप्न चाहने मात्र होइन जान्ने भएर आउ,
नाक थुनेर बाटो पार हुने होइन घिन नमानि आचि सोहोर्ने बनेर आउ,
बिरुवा रोप्दा राप्दै तिमि थाक्यौ भने
बाँदरहरुले अझ अरु हाँगा भाँच्नेछन्
आचि सोर्दासोर्दै वाक्क वाक्क गर्न थाल्यौ भने
कुकुरहरुले झनै कनि कनि हग्नेछन् ।
तिमी निरन्तर काम गरिरहु कुकुर बाँदर दिउँसै दुला पस्नेछन्
तर तिमी पनि मात्तियौ भने
तिनले तिमीलाई पनि आफ्नै ग्याङ्गमा गाभ्नेछन् ।
आफ्नै थकाइ र निरासा नै तिम्रा चुनौती भएकाले
यस्तो नहुने गतिलो मार खाएर आउ
कहिले काहिं मात्यौँ मात्यौँ लाग्ने मन बोकेका छौ भने
पहिला तिम्रो त्यो मनको मलामी तिमी आफैं गएर आउ ।
यसो गर्न सके,
तिम्रा आँखाले सपना मात्र होइन सम्भावनाहरु पनि देख्नेछ
तिम्रा कानले वर्तमान मात्र होइन भविष्य पनि सुन्नेछ
अनि तिम्रो त्यो चोख्याइएको मनले
परिस्कृत धारणा निर्माण गर्नेछ ।

