पार्वती तिमिल्सिना आँसु
सारै गार्हो हुदो रहिछ जिबन धान्न बाबा ।
म त माइतै बस्छु पराइघर जान्न बाबा ।
खसम मेरा परदेशमा फोन भए झगडै हुन्छ
केही गरेनि उनको मन सकिन तान्न बाबा ।
झस्किन्छु सपनीमा ताना खेल्छ्न रातभरी
छिया-छिया हुन्छ मुटु सक्दिन बान्न बाबा ।
याद आउँदा आमा अनि बुढि हजुराको
भक्कानिदा छातिमा मुड्की सक्दिन हान्न बाबा ।
माइती घर सधै मेरो जाउ छोरी नभन आमा
साग सिस्नु खाउला बरु मीठो भात खान्न बाबा ।
आमा बाबा पाल्छु नि बरु छोरा सरह बनि
धरोधरम भाइको अंश खोसेर लान्न बाबा ।
बुटवल

