मकवानपुर । मकवानपुरमा आइतबार थप १४ जनामा कोरोना भाइरस संक्रमण पुष्टि भएको छ । आइतबार पुष्टि भएकाहरुमा १० जना पुरुष र ४ जना महिला रहेका छन् ।
९६ जनाको कोरोना परिक्षण गर्दा १४ जनामा संक्रमण भएको हो । सबै भन्दा बढी भीमफेदी गाउँपालिकाका ७ जनामा संक्रमण भएको उपमहानगरपालिकाका स्वास्थ्य अधिकृत भोला चौलागाईले जानकारी दिए ।
आइतबार हेटाैडा १९ का २५ वर्षिय महिला, भीमफेदी गाँउपािलकाका २४ र ३६ वर्षिय महिला र ३६, ३६, २७,२६ र २५ वर्षिय पुरूषमा काेराेनाे पाेजिटभ देखिएकाे चाैलागाइले बताए ।
यस्तै राकसिराङ गाँउपालिकाका ५१ वर्षिय महिला र २५ वर्षिय पुरूषमा काेराेना पुष्टि भएकाे छ । थाहानगरका ३३, ४०, ४६ र ४९ वर्षिय महिलामा काेराेना पुष्टि भएकाे चाैलागाइले जानकारी दिए ।
१०३९ जनामा कोरोना संक्रमण पुष्टि, ११७३ जना डिस्चार्ज
यसै गरी पछिल्लो २४ घण्टामा थप १०३९ जनामा कोरोना भाइरस (कोभिड-१९) को संक्रमण पुष्टि भएको छ ।
देशभरको प्रयोगशालामा ९ हजार १६५ नमुना परीक्षण गर्दा ३६५ महिला र ६७४ पुरुषमा संक्रमण पुष्टि भएको हो ।यससँगै कुल संक्रमितको संख्या ५४ हजार १५९ पुगेको छ । उनीहरुमध्ये ३४५ जनाको मृत्यु भएको छ भने ३८ हजार ६९७ जना संक्रमण मुक्त भएका छन् । पछिल्लो २४ घण्टामा ११७३ जना डिस्चार्ज भएका छन् । देशभरमा १५ हजार ११७ संक्रिय संक्रमित रहेको स्वास्थ्य तथा जनसंख्या मन्त्रालयले जनाएको छ ।
कहाँ कति थपिए संक्रमित ?
काठमाडौं उपत्यकामा मात्र ५९७ जनामा संक्रमि थपिएका छन्, जसमध्ये काठमाडौंका ४८३ जना, भक्तपुरका ८१ जना र ललितपुरका ३३ जना छन् । यससँगै ललितपुर र भक्तपुरमा पनि संक्रिय संक्रमितको संख्या ५०० नाघेको छ ।
यस्तै मोरङका ७१ जना, बर्दियाका ६१, धादिङका ३४, रुपन्देहीका ३१, चितवन र लमजुङका २७/२७ जना, सर्लाही २२, नवलपुरका २०, बाँकेका १७, धनुषा र कञ्चनपुर १४/१४ जना तथा नुवाकोटका ९ जनामा संक्रमण पुष्टि भएको छ ।
नवलपरासीका ८ जना, कास्की, गोरखा, तनहुँ, सुर्खेत र कैलालीका ७/७ जना, स्याङ्जाका ५ जना, पर्सा, बारा र कपिलवस्तुका ४/४ जना, सुनसरी, महोत्तरी, सिराहा र डडेलधुराका ३/३ जना, खोटाङ, सप्तरी, रामेछाप, गुल्मी, प्युठान, जुम्ला र अछामका २/२ जना तथा उदयपुर, झापा, रौतहट, काभ्रे, सिन्धुपाल्चोक, दाङ, पाल्पा, दैलेख र रुकुम पश्चिमका १/१ जनामा पनि कोरोना संक्रमण देखिएको मन्त्रालयले जनाएको छ ।
दाम्पत्य जीवनकाे असह्य पीडा
Tags: No Comments
- एलिजा पुडासैनी
“बहिनी लेख लेख्नु भएको रहेछ मैले हेरेको थिए ।”
अफिसमा काममा व्यस्त थिए । यो आवाजले झस्कायो । टाउको उठाएँ । एक जना दिदी आफू सामुन्ने हुनुहुन्थ्यो। म उत्साहित हुँदै सोधे :
“कस्तो लाग्यो दिदी लेख ?”
राम्रै भन्नू हुनेछ भन्ने आशमा थियो मनामा । मान्छे स्वार्थी न हो सबैले सधैं माया र सम्मान आफैलाई गरोस भन्ने सोच्ने। म त्यही सोचमा राम्रो लेख्नु भएछ भन्नुहोला भन्नेमा थिए । तर दिदीले त त्यस्ता दुःख त भन्ने हो भने कति छन् कति छन् भन्दै कुर्सीमा बस्नु भयो । राम्रो नलाग्नेले किन सुनाउनु पर्यो त जस्तो लागेर रिसाउदै काम तिर नै लागे। कामको बिचमा त्यही कुरा आद आयो । फेरि सम्झे मलाई किन रिस उठेको मेरो कुरा सबैलाई मन पर्नु पर्छ भन्ने छ र ? “त्यस्ता दुःख त कति छन् कति ?”
यो वाक्य सम्झिरहे । सोचे उहाँलाई पनि केही भएको त छैन ? मनमा एउटा प्रश्न उब्ज्यो ।
उहाँ कुर्सीमा बसिरहनु भएको थियो । मैले उहाँलाई हेर्दै भने :
“खाजा खाने समयमा कुरा गरौला नि हुन्छ दिदी ?”
दिदीले मेरो कुरामा खासै ध्यान दिएजस्तो लागेन। दिदी आफ्नै पारामा बोल्नुभयो :
“तिमीहरूलाई जस्तो रजिस्टर लिएर यता र उता हल्लिन मलाई नि मन थियो नि ।”
दिदीले अहिले व्यक्त गर्नुभएको कुरा भित्रको अव्यक्त कुराले म दिदी तिर तानिए । “केहि भएको थ्यो र दिदी तपाईंको जीवनमा सोधेँ ?”
दिदी टोलाउनु भयो । तपाईंले भन्नै पर्छ भन्ने त छैन तर पनि……” उहाँले भन्नुभयो : “खै के सुनाउ के नसुनाउ,सानैमा विहे भयो मेरो मनमा उ प्रतिको माया अंंकुराउन खोज्दै थियो, छोटो समयमै उस्को चिनो गर्भमा छाडेर उ नआउने बाटो लाग्यो । जानेलाई सजिलो भएकोले होला नफर्किने, छाड्नेलाई के थाहा यादमा बाच्नेको पिडा…. जुन चिनो छाडेको थियो त्यो पनि उसैको साथ लाग्यो।” श्रीमान् वित्दा गर्भमा रहेको बच्चा पनि मृत्यु भएको भाव उहाँले व्यक्त गर्नुभयो ।
म कहाँ स्वास्थ्य सेवा लिने क्रममा प्रायः तल्लो पेट दुख्यो भनेर आइरहने दिदी हो उहाँ । आज के भएर आउनु भयो त्यो भन्नु भन्दा अगाडि दिदीको बिगत सुन्न थाले । उहाँले भनिरहनुभयो :
“समय बित्दै गयो जीवनमा हर कुरामा साथ दिन्छु भनेर यता (दोस्रो विवाह गरेर) आए । ३ छोरा २ छोरी भए । सबै आफ्नै तालमा छन् । उनीहरुको आ–आफ्नै व्यवस्था छ ।
अब बुढेसकाल हुन लाग्यो बुढाको भर बुढी बुढीको भर बुढा हुनु पर्ने तर…. तर मलाई बाच्नै गाह्रो भएको छ । यो उमेरमा जाउँ कति दिन कस्कोमा जाउँ? नजाउँँ बिहान उज्यालो देख्न पाउछु कि पाउदिन जस्तो हुन्छ। कहिले त ज्यान नै फालिदिउकी जस्तो लाग्छ ।”
उहाँले यसो भनिरहदा उहाँको अनुहारको भावले मलाई पनि असहज महसुस हुँदै थियो। दिदीको समस्या अर्कै रहेछ भन्नेमा पुगें म । सोधे :
“श्रीमानको उमेर कति भयो दिदी ?”
“६१ भयो।” सेवा लिने क्रममा दिदीले आफ्नो उमेर ५६ वर्ष लेखाउनु हुन्छ अहिले।
“यो औषधि के को हो बहिनी ? मेरो बुढा सुत्ने ओछ्यान मुनि भेटाए अनि यो औषधि के रहेछ भन्ने बुझ्न मन लाग्यो ।”
म औषधि हेरेर तीन छक परे । जुन यौन उत्तेजना बढाउने ग्रुपको औषधि थियो। यो उमेरमा, यस्तो औषधि ? अनि श्रीमतिमाथि त्यत्रो यातना ? मलाई छट्पटी बढ्यो के भनु के गरुँ भयो । “कहिले थाहा पाउनु भयो यो खाने गर्नुभएको रहेछ भनेर ?”
“पहिला यस्तो थिएन यो मान्छे २ वर्ष जति भयो साह्रै गाह्रो भएको छ नानी।”
“अनि सम्झाउनु भएन उहाँलाई ?”
“म आजित भए अब । सकिन मैले उहाँलाई ।”
म आफूले औषधिको काम तथा खास कुरा खोलिन, तर डर देखाउन भने : “सम्झाउनु उहाँलाई यो औषधिले मृगौलामा असर गर्छ ।”
“बहिनी मेरो शरीर हेर्दा तपाईं द्ङग पर्नु हुन्छ ।”
“रातभर गिजोल्छ, चिथोर्छ, कोपर्छ मलाई । चिच्याउछु, कराउछु, बलियो छ मुख थुन्छ कति कपडा च्यातेको छ त्यसरी, भोलिपल्ट छोरा बुहारीको अगाडि मुख देखाउन गाह्रो हुन्छ । सहन नसकेर बुहारीलाई रुदै भने उनले छोरालाई भनिछन् । अनि अलिदिन छुट्टै कोठामा सुत्नु भन्यो बाबुले । तर, उ रातभर बहुला जस्तो बनेर उन्मादले ढोकामा हानेर अरुलाई पनि सुत्न दिएनन् अनि फेरिसंगै हुनै पर्यो। छोरीकोमा केही दिन बस्छु भनेर गएको छाडा फोन गरेर बस्नै देन । रुँदै यो उमेरमा मेरो लोग्नेले यसो गर्छ भन्दै कहाँ जाउ नानी बाँच्न साह्रो, गाह्रो भयो।”
स्वास्थ्यकर्मी भएको नाताले उहाँले व्यक्त गरिरहनु भएको शारीरिक चोट हेर्नु र समाधान गर्नु मेरो दायित्व पनि थियो । उहाँले आफ्नो दुखाई कम गर्नुको लागि औषधि दिन आग्रह गर्दै देखाउनु भयो । उहाँको स्तनको वरिपरिको त्यो निलो भाग हेर्दा मेरो मस्तिष्क हल्लियो । अनि म यौनअंग पनि हेर्छु भने तर आज मान्नुभएन । भन्न थाल्नुभयो :
“रातभर गिजोल्छ, चिथोर्छ, कोपर्छ मलाई । चिच्याउछु, कराउछु, बलियो छ मुख थुन्छ कति कपडा च्यातेको छ त्यसरी, भोलिपल्ट छोरा बुहारीको अगाडि मुख देखाउन गाह्रो हुन्छ । सहन नसकेर बुहारीलाई रुदै भने उनले छोरालाई भनिछन् । अनि अलिदिन छुट्टै कोठामा सुत्नु भन्यो बाबुले । तर, उ रातभर बहुला जस्तो बनेर उन्मादले ढोकामा हानेर अरुलाई पनि सुत्न दिएनन् अनि फेरिसंगै हुनै पर्यो। छोरीकोमा केही दिन बस्छु भनेर गएको छाडा फोन गरेर बस्नै देन । रुँदै यो उमेरमा मेरो लोग्नेले यसो गर्छ भन्दै कहाँ जाउ नानी बाँच्न साह्रो, गाह्रो भयो।”
त्यो स्तनमा त त्यस्तो, यौनाङ्ग, त्यस्का भित्री कोमल अंग कस्तो भएको होला ? मेरो शरीर सिरिङ भयो।
उहाँले भन्नुभयो : “कम्तीमा तिमीहरू जस्तो पढ्न पाको भए मेरो हातमा नि पेशा ,पैसा हुन्थ्यो अनि पावरफुल हुन्थे नि ।” उहाँको त्यो पावरफुल भन्ने शब्दले म हो हो भन्दै हाँसे उहाँ पनि रुञ्चे हाँसो हास्नुभयो ।
उनलाई समाधानका केहि उपाए बताए अनि १ हप्तापछि फेरि यसैगरी भेटौला भनेर उहाँलाई बिदाई गरे । दिदी घर तिर लाग्नुभयो ।
मलाई काम गर्ने जागर नै हरायो अनि श्रीमान त आधा शरीर नै हैन र यो कस्तो सम्बन्ध कस्तो यातना कि उमेर सुख पाउने कि हर रात मरे तुल्य हुनु भन्दा आफैं मरे सुख हुने । यो सोच्दै गर्दा आधा जीवन पुरुष ,आधा जीवन नारी भन्ने गीतले जिस्कायो जस्तो लाग्यो। हुन त सबै त्यस्तो हुन्नन् । त्यस्तो भएको भए उहाँ पहिलो श्रीमान बितेको कयौ वर्षमा पनि किन सम्झनुहुन्थ्यो उहाँले ?
यस्ता समस्या व्यथा धेरै छन महिलामा। आफ्नो समस्या सबैले भन्न लाज मान्छन् अझै ,शरीर देखाउन त परको कुरा, समस्या जकडिदै जान्छ । रोगी र काम गर्न नसक्ने भएपछि सबैको हेंला हुने अवस्था आउने ? कतै उहाँको श्रीमानलाई पनि बिकृत यौन मनोभाब त हैन ? जस्को निराकरण उचित मनोपरामर्शबाट पनि हुन सम्भव छ। यो सम्बन्ध ,यो सहकार्य, समझदार, सप्रेम सहित सदियौ सम्झन लायक बन्नु पो पर्ने, न कि रिस राग र पिडायुक्त।
यसमा पति पत्नी मात्र नभएर हर परिवार, समाज र हामी सबैको भूमिका छ। यस्तै घरेलु हिंसा, यौन उत्पिडन मात्र नभै बढ्दै गएको सम्बन्ध बिच्छेद र आत्महत्या जस्ता घट्नालाई पनि न्यूनीकरण गर्न आवश्यक पहल जुरुरी देखिन्छ। यस्ता घटनाको परिणामबाट देखा पर्ने जटिल स्वास्थ्य समस्याहरु जस्तै पाठेघरको मुखको क्यान्सर आदि रोगबाट पनि जोगाउन समयमा नै सचेतता र सेवाको आवश्यकता छ । सहीखबर लेखक पुडासैनी मकवानपुर जिल्लाको भैंसे स्वास्थ्य चैकीमा कार्यरत छिन् ।
मकवानपुर / कोरोना भाइरसको संक्रमणपछि स्वास्थ्यसँगै समाजमा सबैजसाे क्षेत्रमा त्रास बढेकाे र यसलाई सराेकारवालाहरूले सामान्यिकरणतर्फ सहजिकरण गर्नु जरूरी रहेकाे बताइएकाे छ । झण्डै ६ महिनादेखि कोरोनाको संक्रमणपछि मन्द रहेको अर्थतन्त्रको कारण नागरिकहरुमा मनोवैज्ञानिक त्रास, यातायात तथा होटल मजदुरहरुमा दैनिक छाक टार्नका लागी त्रास, विभिन्न त्रासका कारण मनोवैज्ञानिक समस्या र अन्ततः आत्महत्यासम्मको अवस्था सृजना भएकोले पनि सहजिकरण अत्यावश्यक भएकाे बताइएको छ ।
पारस्परिक जवाफदेहिता परियोजना अन्तर्गत डेक नेपालको आयोजना तथा नागरिक समाज मञ्च मकवानपुरको समन्वय तथा शिक्षाका लागि राष्ट्रिय अभियान मकवानपुरसँगको सहकार्यमा कोभिड १९ पश्चात नागरिक समाजको भूमिका विषयक कार्यक्रममा यस्तो बताइएको हो ।
कोरोना संक्रमण रहे नरहेको बारेमो पिसिआर रिर्पोट प्राप्त हुन १ हप्तामा लाग्ने गरेको र संक्रमितहरुलाई समुदायमा दुर्व्यवहार गर्ने गरेको, कोरोनाका सम्बन्धमा सुरक्षा तथा सावधानीका सम्बन्धमा सबै विज्ञ तथा डाक्टरहरुको विचारहरुमा एकरुपता नभएका कारण जनतामा भ्रम तथा त्रास पैदा हुने गरेको सवाल उठाइएको थियो ।
यसैगरी शिक्षामा कतिपय विद्यालयले भर्चुअल र कपितपयले समुदाय स्तरमा गएर पठनपाठन गरे गराईएको पाईए पनि ति अत्यन्त न्यु प्रतिशतमा मात्र पहूँच पुगेकाले यसले अन्य धेरै संख्याको विद्यार्थीमा मनोवैज्ञानिक समस्या उत्पन्न गरेको सहभागीहरुले बताएका थिए ।
गैसस महासंघ मकवानपुरको कार्यवाहक अध्यक्ष तथा नागरिक समाज मञ्च मकवानपुरका संयोजक रमिला सापकोटाको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा जिल्लामा कार्यरत विभिन्न संघ संस्था, सञ्जाल र नागरिक समेतको सहभागीता रहेको थियो ।
कार्यक्रममा पत्रकार महासंघ मकवानपुरका सदस्य अशोक सुजन श्रेष्ठ, गैसस महासंघ बागमती प्रदेशका उपाध्यक्ष आरती पाठक तथा शिक्षाका लागी राष्ट्रिय अभियान बागमती प्रदेशका संयोजक प्रकाश खतिवडाले कोभिड १९ ले विश्व आक्रान्त बनिरहेको अवस्थामा हाल स्वास्थ्य, शिक्षा र अन्य पक्षहरुमा देखिरहेको समस्याहरुको विषयमा विषय उठान र त्यस समाधानार्थ नागरिक तथा नागरिक समाजका संघ संगठनले खेल्न सक्ने भुमिका बारे प्रष्ट्याएका थिए ।
गैरसरकारी संस्थाहरुलाई आय लेखा परीक्षण तथा नविकरणमा समस्या देखा परेको, वैकल्पिक शिक्षा सम्बन्धी कार्यविधि ल्याईएको भएता पनि त्यसमा संशाेधन तथा कार्यन्वयनमा नागरिकको सक्रियता चाहिने गैसस महासंघ बागमति प्रदेश उपाध्यक्ष आरती पाठकले बताइन् ।
कोरोनाले जनजिवनमा प्रभाव पारेता पनि स्थानीय सरकार वा सरकारलाई शिक्षामा राम्रो लगानी गर्ने अवसर भएको विचार व्यक्त भए । साथै सार्वजनिक निजी विद्यालयलाई एकरुपता ल्याउने नीति निर्माणमा महत्वपुर्ण भुमिका नागरिकले खेल्ने शिक्षाका लागी राष्ट्रिय अभियान बागमती प्रदेश संयोजक प्रकाश खतिवडाले बताए ।
कोरोनाको त्रासका कारण नियमित स्वास्थ्य परिक्षणका कार्यहरु अस्पताल तथा मेडिकलहरुले वन्द गरेको र कोरोना भन्दा अन्य रोगबाट पिडित र प्रभावित हुने अवस्था सृजना भएकोले त्यसको व्यवस्थापन सरकारले गर्नू पर्ने सहभागीहरुले बताएका थिए ।
कार्यक्रममा बागमती प्रदेश बाल अधिकार परिषद सदस्य झविन्द्र ज्ञवाली, पत्रकार महासंघ मकवानपुरका उपाध्यक्ष सरिता दहाल,आदीवासी जनजाती महासंघका पुर्व अध्यक्ष तिर्थ वहादुर थापा, वनउपभोक्ता महासंघका जिल्ला अध्यक्ष साधुराम चौलागाई, डेक नेपालका परियोजना निर्देशक कोपिला डङ्गोल,माईती नेपालका माया लामालगायतको उपस्थिती रहेको डेक नेपालका कार्यक्रम संयोजक मानबहादुर वाइवाले बताए ।
मकवान्पुर । मकवानपुरमा आज शुक्रबार ९५ जनामा कोरोना भाइरस संक्रमण पुष्टि भएको छ । मकवानपुरमा एकै दिन यति धेरै संक्रमण पुष्टि भएको यो पहिलो भएको हेटौंडा उपमहानगर पालिकाक स्वास्थ्य अधिकृत भोलानाथ चौलागाईंले जानकारी दिए।
आज कोरोना संक्रमण पुष्टि भएका हेटौंडा उपमहानगरका रहेका छन् । विहिबार साँझ सार्वजनिक रिपोर्ट अनुसार सबैभन्दा बढि हेटौंडा वडा नम्बर ८ मा कामदारसहित १० जना संक्रमित छन् ।
टोलवासीको अनुराेध अनुसार आइसोलेशन भित्र नै सिमित भएर बसेँ
Tags: No Comments

अहिले सबैभन्दा जल्दोबल्दो सवाल बनेको छः स्वास्थ्यको सवाल । कोरोना संक्रमणको कारण गत चैतबाट नेपालमा पनि धेरैजसो निकायहरु बन्द नै छन् । बागमती प्रदेशको सामाजिक विकास मन्त्रालयको तथ्याङ्क अनुसार मकवानपुरमा बुधबारसम्म ८ सय ४ जनामा कोरोना संक्रमणपुष्टि भएको छ । कोरोनाको कारण सबैमा डर तथा अत्यास फैलिरहेको बेला संक्रमितहरुको स्वास्थ्य लाभको लागि झण्डै ६ महिनादेखि लगातार खटिरहनु भएका हेटौंडा उपमहानगरपालिकाका सिनियर अहेवर /अधिकृत छैटौं भोलानाथ चौलागाईंसँग सहीखबरकर्मी सम्झना घिमिरेले स्वास्थ्यको सेरोफेरोमा रहेर गरेको कुराकानीको सार :
कोरोना संक्रमण सुरुदेखि नै आइसोलेशनमा खटीरहनु भएको छ कसरी बितिरहेको छ समय ?
नेपाल सरकारले विश्वमा फैलिरहेको कोरोना भाईरस संक्रमणको प्रभावलाइ दृष्टिगत गर्दै २०७६ चैत ११ गते मुलुक भर नै लकडाउन जारी ग-यो । त्यसयता मकवानपुर जिल्लाको एक मात्र आइसोलेशनमा बसेर पूर्ण नेतृत्व गरेर बसेको थिएँ । नेपालमा खासै डर त थिएन बाहिरबाट आउनेहरुका कारण नै डर हो । पछिल्लो समयमा अन्य गाउँपालिकाहरुमा पनि आइसोलेशन तथा वार्डहरु स्थापना भएपछि भने सहज छ । नत्र यहि एउटा आइसोलेशनले धान्न सक्ने अवस्था रहेको थिएन । हाल गौरिटारमा स्थापना भएपछि भने आफू सामान्य रेखदेखका लागि बसेको छु । अलि सहज भएको छ पछिल्लो समय ।
अघिल्लो चार महिना चाँही कस्तो रह्यो ?
त्यो चार महिनाको अन्तरालमा मैले आफ्नो घरको लागि समय निकालिन, आफ्नो लागि समय दिइन पूरा समय यसैमा दिएँ, सबैलाइ डर थियो विश्वमा आक्रान्त पारिरहेको थियो । म पनि एउटा मानव नै हुँ, केही डर त थियो नै तर, आफ्नो जिम्मेवारी निर्वाह गर्नु मेरो कर्तव्य भएकोले कोरोना भाइरस संक्रमणकै बिचमा रहेर कसरी काम गर्न सकुला भनेर सोचलाई मुख्य महत्व दिए । आफूमा दह्रो आत्मबल बनाएर आएको थिए । आफूले चाहेको खण्डमा नसकिने केही रहेनछ भन्ने लाग्छ अहिले । त्यो साँढे चार महिनामा म एकदिन पनि घर गइन ।
कतिपय स्थानमा आइसोलेशन राख्न नै स्थानीयहरुले रोक लगाउने गरेको, आइसोलेशनमा काम गर्नेहरुबाट स्थानीयहरु संक्रमण सर्ला भनेर डराउने गरेको सुनिने गरेको छ, यहाँको अनुभव चाही कस्तो रह्यो यो सवालमा ?
म यो (आइसोलेशनको) गेटबाट बाहिर पनि निस्किन । एक दिन निस्कदा टोल छिमेकका स्थानीयहरु धेरै डराएको पाएँ, आत्तिएको जस्तो व्यवहार देखाए, टोल विकासमा नेतृत्व तहमा रहेकाहरुले समेत आएर तपाईं गेट बाहिर निस्कदा हाम्रा टोलवासीहरु आत्तिन थाले, ननिस्किदिनुस् भनेर अनुरोध गर्न थाले । त्यसपछि टोलवासीहरु निर्धक्क रहुन भनेर पनि गेट बाहिर निस्कन छाँडे ।
२४ घण्टा खटिनुपर्दथ्यो । भोलिपल्टको लागि तयारी गर्दा गर्दै प्रायः रातको १२ सम्म बज्ने गर्दथ्यो । खासमा हेटौडा अस्पतालको जिम्मेवारी थियो तर हेटौडा अस्पतालका कर्मचारीहरु यहाँ आउन नमानेकाले उपमहानगरपालिकाले मलाइ जान आग्रह गरेपछि म यहाँ आएको थिएँ । तर मैले सोचेको थिईन कि म २४ घण्टा कुनै स्थानमा थुनिएर बस्न सक्छु भनेर । काम र जिम्मेवारी फिल गरेपछि यतिसम्म सकिदो रहेछ भन्ने अहिले लाग्छ । अहिले यतिका समय भयो म यही भित्र सिमित छु । स्वयंप्रति गर्व महसुष गर्छु कि मैले आफूलाइ यहाँको चौघेरामा कैद गर्न सफल भएँ ।

केही भएमा आइसोलेशनकै सेवामाथि प्रश्न आउला भन्ने डर थियो । त्यो पहिलो केस हरेक पक्षबाट अस्पताल, पत्रकार, मन्त्रालयलगायतका धेरै चासो थियो ।, पहिलो संक्रमितलाई राखेपछि उहाँको धेरै पटक पीसीआर गरियो । पाँच पटकसम्म गर्दा पनि कोरोना पोजेटिभ देखिएपछि कतै यहाँ राखेर गल्ति पो गरिएछ कि भन्ने छटपटाहट पनि भयो । तर, २५ औ दिनमा उहाँको पीसीआर टिपोर्ट नेगेटिभ आयो, हामीलाई एउटा युद्व नै जितेजस्तो भयो । उहाँको परिवारभन्दा पनि हामी बढी खुसि थियौ होला त्यो बेला । हामीले गर्न सक्यौ भन्ने खुसीले फुरुङ्ग भयौ हामीसबै ।
पछिल्लो समय साउनको १५ गते देखि घरैबाट आएर सेवा दिन थाले तर राति अबेरसम्म यहि व्यस्त रहने र विहान अँधेरीमे दौडनु पर्ने भएपछि किन जानु भन्ने सोचे । फेरि एक सातादेखि कोरोना संक्रमितहरु ह्वात्तै बढेपछि यहाको ठाउँ अभावका कारण गौरिटरमा सार्ने तयारी भएपछि पुनः यहि बस्दै आइरको छु ।
यहाँ बस्दा सबैभन्दा सम्झन लायक क्षण कस्तो रह्यो ?
म सुरुको कुरा फेरि थप्छु । हुनत यहाँ सुरुमै आइसोलेसन केन्द्र नै भनेर खोलिएको थियो तर संक्रमित कसैलाई पनि राखियको थिएन । मकवानपुर जिल्लाको पहिलो संक्रमितलाई चितवन रिफर गरियो । दोस्रो संक्रमितलाई हामीले आफ्नो जिल्लाको र आइसोलेशनकै गरिमा गिर्ने सोचेर यतै राख्यौ । तर अति डर लागिहेको थियो त्यतिबेला । जति दरिलो र आँटीलो बनेर काम गरेपनि कहि कतै केही भईहाल्छ कि भन्ने डर मनमा गढेर रह्यो । केही भएमा आइसोलेशनकै सेवामाथि प्रश्न आउला भन्ने डर थियो । त्यो पहिलो केस हरेक पक्षबाट अस्पताल, पत्रकार, मन्त्रालयलगायतका धेरै चासो थियो ।, पहिलो संक्रमितलाई राखेपछि उहाँको धेरै पटक पीसीआर गरियो । पाँच पटकसम्म गर्दा पनि कोरोना पोजेटिभ देखिएपछि कतै यहाँ राखेर गल्ति पो गरिएछ कि भन्ने छटपटाहट पनि भयो । तर, २५ औ दिनमा उहाँको पीसीआर टिपोर्ट नेगेटिभ आयो, हामीलाई एउटा युद्व नै जितेजस्तो भयो । उहाँको परिवारभन्दा पनि हामी बढी खुसि थियौ होला त्यो बेला । हामीले गर्न सक्यौ भन्ने खुसीले फुरुङ्ग भयौ हामीसबै ।
उहाँले कोरोनालाई जित्न सक्नुभयो र जुनदिन उहाँलाइ बिदाइ वा डिस्चार्ज गर्दै थियौ त्यो दिन खुसिले आँखा रसाएका थिए मेरा पनि । आफ्नो घर परिवार नभनिकन आफ्नै पनि स्वास्थ्यको जोखिममा आइसोलेशनमा बसेको नै थियो त्यो । धेरैको अविश्वासको घेरामा रहेर संक्रमितलाइ राखेका थियौ । उहाँहरुको विश्वास जित्न सफल भयौ । मान्छेको ज्यान न हो के छ र ग्यारेन्टि जे पनि हुनसक्छ । कुनै ग्यारेन्टि कार्ड लिएर आएको पक्कै हुदैन । संयोग पनि तेस्तै परेको । धेरैतिरको अविश्वास रहनु एकातिर छ अर्कोतिर संक्रमितको रिपोर्ट आज गर्याे पोजेटिभ, भोलि गर्याे पोजिटिभ लगातार पाँच पटकसम्म पनि पोजेटिभ आउदाँ आत्तिएको थियो मन । डरधेरै भएपछि हंसले ठाउँ छोड्छ भनिन्छ नि, मेरो पनि त्यो बेला त झण्डै झण्डै हंसले ठाउँ छोडेकै कै अवस्था थियो ।
जिल्लाको पहिलो संक्रमित महिला पहिचान भइसकेपछि चितवन पठाउने तयारीका लागि एम्बुलेन्स तयार गरियो । त्यो समयमा एम्बुलेन्स पाउन अति समस्या थियो । कस्ले बोक्ने संक्रमित ? सबै भाग्ने, कल नउठाउने, बल्ल तल्ल एउटा एम्बुलेन्स पाएका थियौं संक्रमितले यहाँ टिपाएको मोवाईल नम्बर फेरि स्विच अफ भयो । फेरि अब कसरी घर पत्ता लगाउने त ? समस्या माथि समस्या थपरिहेको जस्तो भइरह्यो । वडाध्यक्ष मार्फत बल्लतल्ल घर पत्ता लगाईयो उहाँहरुको तयारीको लागि पनि समय चाहिने । छोटो अवधिका लागि पाईएको एम्बुलेन्स फेरि फुत्किएला भन्ने कत्रो आपत, हरेक समस्या पहिलो हो भने अति नै हडबडाहट र तनाव धेरै पाइन्छ । यस्ता धेरै कुराहरु छन् जुन हम्मेसी बिर्सन्न होला ।
कोरोना संक्रमितहरुको चौघेरामा बसेर काम गर्दा कतिको रिक्स फिल हुने रहेछ आफूलाई चाँही ?
सबैलाइ उत्तिकै रोग लाग्दैन, अवस्य पनि कसैलाई कम त कसैलाई बढि लाग्छ नै, यदि सबैलाइ उत्तिकै लाग्ने हो भने त सम्पुर्ण पृथ्वि नै रिक्समा हुन्थ्यो, हामीसँग सबैको रोगसँग लड्ने क्षमता बराबरी हुन्न कसैमा रोग प्रतिरोधातेमक क्षमता बढि हुन्छ त कसैलाइ कम हुन्छ । हालसम्म सामान्य सर्जिकल माक्सको भरमा काम गरिरहेँ । सुरुसुरुमा यन ९५ वाला माक्स लगाए । केही दिन तरपछि यहि माक्समा काम चलाईरहेँ । पिपिई पनि यतिका दिनमा एक पटक लगाए त्यो पनि अरु सहकर्मिहरुको करमा ।
कति सेवाग्राहिहरु आत्तिन्थे, प्राय सेवाग्राहिहरु मानसिक रुपमा आत्तिएर नै श्वास फेर्न गाह्रो भो भन्छन । कतिको अवस्था अलि गम्भीर भएर सलाइन चढाउने अक्सिजन चलाउनेसम्म गर्नु पर्छ । म जान्न उपचार गराउन्न भन्न पाइन्न गर्नै पर्छ । त्यसैले मनस्थिति चाहिँ बलियो हुनै पर्छ ।
कोरोना भाइरस कसैको शरिरमा छ र लक्षण देखाएको छैन भने आत्तिनु पर्दैन पोजेटिभ मात्र देखाएको हो, शरीर भित्र प्रवेश गरिहालेमा पनि भाइरसले आफूलाइ बृद्धी गराउने सम्म हुन्न भन्ने जानिसकेपछि यहाँ बसेर काम गरिरहँदा खासै रिक्स महसुस गरिएन । कति सेवाग्राहिहरु आत्तिन्थे, प्राय सेवाग्राहिहरु मानसिक रुपमा आत्तिएर नै श्वास फेर्न गाह्रो भो भन्छन । कतिको अवस्था अलि गम्भीर भएर सलाइन चढाउने अक्सिजन चलाउनेसम्म गर्नु पर्छ । म जान्न उपचार गराउन्न भन्न पाइन्न गर्नै पर्छ । त्यसैले मनस्थिति चाहिँ बलियो हुनै पर्छ ।
४ जना नर्सिङ, २ जन ल्याब प्रावधिकहरू र आफू भएर सेवा दिईरहेको यस आइसोलेसनमा ६ सय ८२ जना लाई सेवा दिन पाएँ । संक्रमितहरु मात्रै डेढ सय भन्दा बढि लाई सेवा प्रदान गरियो । एम्वुलेन्सको अभाव धेरै नै भोगियो, एउटै कोठामा २२ जनालाइ समेत कोचेर राख्नु समेत पर्यो ठाउँ अभावका कारण । १४ गतेदेखि संचालनमा आएको आईसोलेसनबाट करिव ९० प्रतिशतले राम्रो प्रतिक्रिया दिएको छन । यो नै खुसिको कुरा हो ।
यहाँ बसेर काम गरिरहँदा दुःख लागेको पल केही छन् ?
हामी नगरपालिकाको कर्मचारी, यो हेटौडा अस्पतालको पुर्णतया आर्थिक प्रशासनमा चलेको आईसोलेसन थियो । हेटौडा अस्पतालका कर्मचारीहरु नै नआउनु भएका कारण हामी आउनु परेको हो । तर एकपटक यहाँ करारमा कार्यरत हेटौडा उपमहानगरपालिकाका केही स्वास्थ्यकर्मीहरु छोडेर हेटौडा अस्पताल व्यवस्थापनले मेरो र केहि हेटौडा अस्पतालका कर्मचारीहरुको मात्र असार महिनाको कोरोना सम्बन्धी भत्ता र केही रकम हालिदिनुभयो । तर,मेरो मातहतमा आउने रिक्स मोलेर यहाँ बस्ने मेरा कर्मचारीको तलब भत्ता रोकिदिनुभयो जसले गर्दा हामी बिच खल्लो वातावरण सिर्जना भएको थियो । आफूले पैसा पाएर मेरा मातहतका कर्मचारीहरुले पाउनु पर्न जम्मा ५० प्रतिशत रकम पनि गरेको कामको रकम नपाउदा अति तनाव भयो । मेरो आफ्नो तलव भत्ता हटाएर उनीहरुलाइ दिनु भन्दा पनि नहुनेपछि मिलाउछु भनेपछि मेरो नैतिकताले कसरी दिन्छ । उक्त तलव भत्ता एक्लै लिन, त्यसैले उनीहरुको खातामा पैसा परेपछि बल्ल आफुले पनि रकम बुझे मैले पनि त्यो केही दिनको समय अति नरमाइलो लागेको थियो । समूहमा काम गर्दा र आत्मबल उचों राख्दा जस्तासुकै कठिन अवस्थामा पनि सहज ढंगले काम गर्न सकिन्छ । हाम्रो कामको रफ्तार यसैको नतिजा हो ।
अन्तमा केही ?
यो संक्रमणकालीन समय कहिलेसम्म रहन्छ पत्तो छैन । हामी सबैले आफ्नो आनिबानीमा सुधार गरौं, स्वास्थ्य सतर्कता अपनाऔं, मिडियाले पनि आत्मबल र हौसला बढाउने सूचना तथा जानकारी सम्प्रेषण गरिदिओस् । समाजमा सामाजिक मर्यादा, समाजिक सद्भाव काम राखौं । कोही कसैलाई संक्रमण भैहालेमा उसलाई हेला, घृणा हैन माया गरौं, हौसला बढाऔ । दीर्घ रोग भएका तथा बालबालिकाहरुको खानपान र स्वास्थ्यमा बढी ख्याल गरौं । नियमित रुपमा सरसफाइमा ध्यान दिने गरौं भन्न चाहन्छु । मेरो व्यक्तिगत भनाइहरु यहाँको मिडियामा राख्ने अवसरको लागि धन्यवाद ।
