मकवानपुर । मकवानपुरको मनहरीबाट प्रहरीले एक सय ४ केजी गाँजा सहित तीन जनालाई पक्राउ गरेको छ । प्रहरी चौकी सुनाचुरी मकवानपुरबाट खटिएको प्रहरी टोलीले राक्सीराङ गाउँपालिका ९ बस्ने बर्ष २६ को कपिल भन्ने रुप खड्का ठकुरी, सोही ठाँउका ३० वर्षिय टलक बहादुर घलान र राक्सीराङ ४ बस्ने बर्ष २७ को मदन कोईरालालाई पक्राउ गरेकाे मकवानपुरका प्रहरी नायव उपरीक्षक इन्द्रबहादुर रानाले जानकारी दिए।
उनीहरुलाई मनहरी गाएँपालिका वडा नंम्बर ६ स्थति लोथर खोलाको बगरको बाटोमा प्लास्टकिको बोरामा गाँजा सहित पक्राउ गरिएकाे रानाले वताए । पक्राउ परेका तीनै जनाकाे अनुसन्धान भइरहेको जिल्ला प्रहरी कार्यालय मकवानपुरले जानकारी दिएको छ ।
प्रहरीको गुनासो पेटिका स्थानीय तहमा
Tags: No Comments
मकवानपुर /प्रहरी कर्मचारीहरुसँग सम्बन्धित गुनासो सुनुवाई गरी सेवा प्रभावकारी बनाउने तयारी गरिएको छ ।नागरिकबाट गुनासो तथा सुझाव संकलन गरी प्रहरी सेवालाई थप प्रभावकारी बनाउन यो कार्य सुरु गर्न लागिएको हो । गुनासो तथा सुझाव संकलन पेटिका बागमती प्रदेश प्रहरी कार्यालय हेटौंडाले प्रदेशको सबै जिल्लाको सबै स्थानीय तहहरुमा गुनासो पेटिका राख्न लागेको हो ।
प्रदेशका हरेक स्थानीय तहमा प्रहरी कर्मचारीबाट सम्पादन भएका कामसँग सम्बन्धित स्थानीय जनताको गुनासो सुन्ने व्यवस्था गर्न लागिएको प्रदेश प्रहरी कार्यालयका प्रवक्ता सुदीप गिरीले जानकारी दिए ।
बागमती प्रदेशको राजधानीमा रहेको प्रदेशको एक मात्र उपमहानगरपािलका हेटौंडा उपमहानगरपालिका कार्यालयमा बागमती प्रदेश प्रहरी कार्यालयका प्रमुख बसन्तकुमार लामाले सुझाव संकलन पेटिका राख्ने र अरु जिल्लाका स्थानीय तहमा सम्बन्धित जिल्लाका प्रहरी कार्यालय मार्फत राख्ने तयारी गरिएको प्रवक्ता गिरीले बताए । बागमती प्रदेश प्रहरी कार्यालय हेटौंडाले नागरिकहरुबाट प्रहरी कर्मचारीसँग सम्बन्धित गुनासो तथा सुझाव संकलन गरी प्रहरी सेवालाई थप प्रभावकारी बनाउन प्रदेश भरीका स्थानीय तहमा गुनासो तथा सुझाव संकलन पेटिका
राख्ने निर्णय अनुरुप सम्पुर्ण तयारी गरिएको हो । प्रहरी कार्यालयका साथै प्रहरी कर्मचारीहरुबाट सम्पादन भएका कामकारबाहीको सम्बन्धमा आम नागरिकबाट प्राप्तक हुने सल्लाह, सुझावका साथै गुनासोलाई उचित सम्बोधन गरी प्राप्त सल्लाह सुझाव अनुरुप प्रहरी सेवालाई परिमार्जन गर्ने उद्देश्यले गुनासो तथा सुझाव पेटिका सञ्चालन सम्बन्धी कार्ययोजना समेत निर्माण
गरीएको प्रदेश प्रहरी कार्यालयले जनाएको छ ।
कार्ययोजनामा उल्लेखित व्यवस्था अनुसार ३ चरणमा सबै स्थानीय तहको केन्द्र रहेको कार्यालय र वडा स्तरसम्म गुनासो तथा सुझाव संकलन पेटिका राखिने प्रवक्ता गिरीले बताए । प्रथम चरणमा महानगरपालिका, उपमहानगरपालिका र सदरमुकाममा रहेको गाउँपालिकामा, दोस्रो चरणमा सबै गाउँपालिका र तेस्रो चरणमा सबै वडा कार्यालयहरुमा गुनासो तथा सुझाव संकलन पेटिका राखिने उनले जानकारी दिए । प्रथम चरण अन्तर्गत विहीबार असोज १ गते बागमती प्रदेशका १ महानगरपालीका, १ उपमहानगरपालीका, २५ नगरपालीका र १ गाँउपालिका गरी २८ वटा स्थानीय तहमा गुनासो तथा सुझाव संकलन पेटिका राखिने बताइएको छ । समुदाय प्रहरी साझेदारी कार्यक्रमका प्रमुख सहयोगी स्थानीय निकायसँगको सहकार्यमा सञ्चालन गरिने यस योजना अन्तर्गत स्थानीय निकायहरुमा सुझाव तथा गुनासो पेटिका स्थापना गरी नागरिकहरुबाट प्रहरीसँग सम्बन्धित सूचना संकलन गर्ने कार्य गरिनेछ ।
नेपाल प्रहरीले नागरिकहरुबाट पृष्ठपोषण प्राप्तिीा लागि नागरिक सुनुवाई कार्यक्रम, सुचना अधिकृतको व्यवस्था, सम्पर्क टेलिफोन नम्बर, प्रविधिहरुको प्रयोग लगायत विभिन्न क्रियाकलापहरु सञ्चालन गर्दै आईरहेको भएतापनि सुचना संकलनका कार्यलाई थप प्रभावकारी बनाउन बागमती प्रदेश प्रहरी कार्यालयले नागरीकहरुको सहज र नियमित पहुच हुने स्थानीय निकायहरुमा प्रहरी सम्बन्धित सूचनाहरु प्राप्त गर्ने संयन्त्रको विकास गर्नु उपयुक्त हुने महसुस गरी यो कार्ययोजना तयार गरिएको बताइएको छ ।
मकवानपुर । हेटौंडा लेडि जेसिजको जेसिज सप्ताह अन्तर्गत आज तेस्रो दिन रक्तदान कार्यक्रम आयाेजना गरिएकाे छ ।
हेटौँडा १ मा रहेको रक्त संचारमा आयोजना गरिएको रक्तदान कार्यक्रममा ४२ जनाले रक्तदान गरेकाे कार्यक्रम संयाेजक दुर्गा बिष्ट ठकुरीले बताइन्। कोरोना भाइरसको संक्रमणको अवस्थामा रगतको माग भएकोले रगत अभाव नहोस भन्ने उदेश्यले जेसिज सप्ताहकाे कार्यक्रममा रक्तदान कार्यक्रम गरिएको कार्यक्रम संयोजक ठकुरीले बताइन ।
हेटौँडा उपमहानगरपालिका वडा नम्बर १ का वडाध्यक्ष सबिन न्यौपाने तथा नेपाल जेसिजकी कार्यकारणी उपाध्यक्ष शोभा खरेलको विशेष आतिथ्यमा रक्तदान कार्यक्रम भएको हो।
दाम्पत्य जीवनकाे असह्य पीडा
Tags: No Comments
- एलिजा पुडासैनी
“बहिनी लेख लेख्नु भएको रहेछ मैले हेरेको थिए ।”
अफिसमा काममा व्यस्त थिए । यो आवाजले झस्कायो । टाउको उठाएँ । एक जना दिदी आफू सामुन्ने हुनुहुन्थ्यो। म उत्साहित हुँदै सोधे :
“कस्तो लाग्यो दिदी लेख ?”
राम्रै भन्नू हुनेछ भन्ने आशमा थियो मनामा । मान्छे स्वार्थी न हो सबैले सधैं माया र सम्मान आफैलाई गरोस भन्ने सोच्ने। म त्यही सोचमा राम्रो लेख्नु भएछ भन्नुहोला भन्नेमा थिए । तर दिदीले त त्यस्ता दुःख त भन्ने हो भने कति छन् कति छन् भन्दै कुर्सीमा बस्नु भयो । राम्रो नलाग्नेले किन सुनाउनु पर्यो त जस्तो लागेर रिसाउदै काम तिर नै लागे। कामको बिचमा त्यही कुरा आद आयो । फेरि सम्झे मलाई किन रिस उठेको मेरो कुरा सबैलाई मन पर्नु पर्छ भन्ने छ र ? “त्यस्ता दुःख त कति छन् कति ?”
यो वाक्य सम्झिरहे । सोचे उहाँलाई पनि केही भएको त छैन ? मनमा एउटा प्रश्न उब्ज्यो ।
उहाँ कुर्सीमा बसिरहनु भएको थियो । मैले उहाँलाई हेर्दै भने :
“खाजा खाने समयमा कुरा गरौला नि हुन्छ दिदी ?”
दिदीले मेरो कुरामा खासै ध्यान दिएजस्तो लागेन। दिदी आफ्नै पारामा बोल्नुभयो :
“तिमीहरूलाई जस्तो रजिस्टर लिएर यता र उता हल्लिन मलाई नि मन थियो नि ।”
दिदीले अहिले व्यक्त गर्नुभएको कुरा भित्रको अव्यक्त कुराले म दिदी तिर तानिए । “केहि भएको थ्यो र दिदी तपाईंको जीवनमा सोधेँ ?”
दिदी टोलाउनु भयो । तपाईंले भन्नै पर्छ भन्ने त छैन तर पनि……” उहाँले भन्नुभयो : “खै के सुनाउ के नसुनाउ,सानैमा विहे भयो मेरो मनमा उ प्रतिको माया अंंकुराउन खोज्दै थियो, छोटो समयमै उस्को चिनो गर्भमा छाडेर उ नआउने बाटो लाग्यो । जानेलाई सजिलो भएकोले होला नफर्किने, छाड्नेलाई के थाहा यादमा बाच्नेको पिडा…. जुन चिनो छाडेको थियो त्यो पनि उसैको साथ लाग्यो।” श्रीमान् वित्दा गर्भमा रहेको बच्चा पनि मृत्यु भएको भाव उहाँले व्यक्त गर्नुभयो ।
म कहाँ स्वास्थ्य सेवा लिने क्रममा प्रायः तल्लो पेट दुख्यो भनेर आइरहने दिदी हो उहाँ । आज के भएर आउनु भयो त्यो भन्नु भन्दा अगाडि दिदीको बिगत सुन्न थाले । उहाँले भनिरहनुभयो :
“समय बित्दै गयो जीवनमा हर कुरामा साथ दिन्छु भनेर यता (दोस्रो विवाह गरेर) आए । ३ छोरा २ छोरी भए । सबै आफ्नै तालमा छन् । उनीहरुको आ–आफ्नै व्यवस्था छ ।
अब बुढेसकाल हुन लाग्यो बुढाको भर बुढी बुढीको भर बुढा हुनु पर्ने तर…. तर मलाई बाच्नै गाह्रो भएको छ । यो उमेरमा जाउँ कति दिन कस्कोमा जाउँ? नजाउँँ बिहान उज्यालो देख्न पाउछु कि पाउदिन जस्तो हुन्छ। कहिले त ज्यान नै फालिदिउकी जस्तो लाग्छ ।”
उहाँले यसो भनिरहदा उहाँको अनुहारको भावले मलाई पनि असहज महसुस हुँदै थियो। दिदीको समस्या अर्कै रहेछ भन्नेमा पुगें म । सोधे :
“श्रीमानको उमेर कति भयो दिदी ?”
“६१ भयो।” सेवा लिने क्रममा दिदीले आफ्नो उमेर ५६ वर्ष लेखाउनु हुन्छ अहिले।
“यो औषधि के को हो बहिनी ? मेरो बुढा सुत्ने ओछ्यान मुनि भेटाए अनि यो औषधि के रहेछ भन्ने बुझ्न मन लाग्यो ।”
म औषधि हेरेर तीन छक परे । जुन यौन उत्तेजना बढाउने ग्रुपको औषधि थियो। यो उमेरमा, यस्तो औषधि ? अनि श्रीमतिमाथि त्यत्रो यातना ? मलाई छट्पटी बढ्यो के भनु के गरुँ भयो । “कहिले थाहा पाउनु भयो यो खाने गर्नुभएको रहेछ भनेर ?”
“पहिला यस्तो थिएन यो मान्छे २ वर्ष जति भयो साह्रै गाह्रो भएको छ नानी।”
“अनि सम्झाउनु भएन उहाँलाई ?”
“म आजित भए अब । सकिन मैले उहाँलाई ।”
म आफूले औषधिको काम तथा खास कुरा खोलिन, तर डर देखाउन भने : “सम्झाउनु उहाँलाई यो औषधिले मृगौलामा असर गर्छ ।”
“बहिनी मेरो शरीर हेर्दा तपाईं द्ङग पर्नु हुन्छ ।”
“रातभर गिजोल्छ, चिथोर्छ, कोपर्छ मलाई । चिच्याउछु, कराउछु, बलियो छ मुख थुन्छ कति कपडा च्यातेको छ त्यसरी, भोलिपल्ट छोरा बुहारीको अगाडि मुख देखाउन गाह्रो हुन्छ । सहन नसकेर बुहारीलाई रुदै भने उनले छोरालाई भनिछन् । अनि अलिदिन छुट्टै कोठामा सुत्नु भन्यो बाबुले । तर, उ रातभर बहुला जस्तो बनेर उन्मादले ढोकामा हानेर अरुलाई पनि सुत्न दिएनन् अनि फेरिसंगै हुनै पर्यो। छोरीकोमा केही दिन बस्छु भनेर गएको छाडा फोन गरेर बस्नै देन । रुँदै यो उमेरमा मेरो लोग्नेले यसो गर्छ भन्दै कहाँ जाउ नानी बाँच्न साह्रो, गाह्रो भयो।”
स्वास्थ्यकर्मी भएको नाताले उहाँले व्यक्त गरिरहनु भएको शारीरिक चोट हेर्नु र समाधान गर्नु मेरो दायित्व पनि थियो । उहाँले आफ्नो दुखाई कम गर्नुको लागि औषधि दिन आग्रह गर्दै देखाउनु भयो । उहाँको स्तनको वरिपरिको त्यो निलो भाग हेर्दा मेरो मस्तिष्क हल्लियो । अनि म यौनअंग पनि हेर्छु भने तर आज मान्नुभएन । भन्न थाल्नुभयो :
“रातभर गिजोल्छ, चिथोर्छ, कोपर्छ मलाई । चिच्याउछु, कराउछु, बलियो छ मुख थुन्छ कति कपडा च्यातेको छ त्यसरी, भोलिपल्ट छोरा बुहारीको अगाडि मुख देखाउन गाह्रो हुन्छ । सहन नसकेर बुहारीलाई रुदै भने उनले छोरालाई भनिछन् । अनि अलिदिन छुट्टै कोठामा सुत्नु भन्यो बाबुले । तर, उ रातभर बहुला जस्तो बनेर उन्मादले ढोकामा हानेर अरुलाई पनि सुत्न दिएनन् अनि फेरिसंगै हुनै पर्यो। छोरीकोमा केही दिन बस्छु भनेर गएको छाडा फोन गरेर बस्नै देन । रुँदै यो उमेरमा मेरो लोग्नेले यसो गर्छ भन्दै कहाँ जाउ नानी बाँच्न साह्रो, गाह्रो भयो।”
त्यो स्तनमा त त्यस्तो, यौनाङ्ग, त्यस्का भित्री कोमल अंग कस्तो भएको होला ? मेरो शरीर सिरिङ भयो।
उहाँले भन्नुभयो : “कम्तीमा तिमीहरू जस्तो पढ्न पाको भए मेरो हातमा नि पेशा ,पैसा हुन्थ्यो अनि पावरफुल हुन्थे नि ।” उहाँको त्यो पावरफुल भन्ने शब्दले म हो हो भन्दै हाँसे उहाँ पनि रुञ्चे हाँसो हास्नुभयो ।
उनलाई समाधानका केहि उपाए बताए अनि १ हप्तापछि फेरि यसैगरी भेटौला भनेर उहाँलाई बिदाई गरे । दिदी घर तिर लाग्नुभयो ।
मलाई काम गर्ने जागर नै हरायो अनि श्रीमान त आधा शरीर नै हैन र यो कस्तो सम्बन्ध कस्तो यातना कि उमेर सुख पाउने कि हर रात मरे तुल्य हुनु भन्दा आफैं मरे सुख हुने । यो सोच्दै गर्दा आधा जीवन पुरुष ,आधा जीवन नारी भन्ने गीतले जिस्कायो जस्तो लाग्यो। हुन त सबै त्यस्तो हुन्नन् । त्यस्तो भएको भए उहाँ पहिलो श्रीमान बितेको कयौ वर्षमा पनि किन सम्झनुहुन्थ्यो उहाँले ?
यस्ता समस्या व्यथा धेरै छन महिलामा। आफ्नो समस्या सबैले भन्न लाज मान्छन् अझै ,शरीर देखाउन त परको कुरा, समस्या जकडिदै जान्छ । रोगी र काम गर्न नसक्ने भएपछि सबैको हेंला हुने अवस्था आउने ? कतै उहाँको श्रीमानलाई पनि बिकृत यौन मनोभाब त हैन ? जस्को निराकरण उचित मनोपरामर्शबाट पनि हुन सम्भव छ। यो सम्बन्ध ,यो सहकार्य, समझदार, सप्रेम सहित सदियौ सम्झन लायक बन्नु पो पर्ने, न कि रिस राग र पिडायुक्त।
यसमा पति पत्नी मात्र नभएर हर परिवार, समाज र हामी सबैको भूमिका छ। यस्तै घरेलु हिंसा, यौन उत्पिडन मात्र नभै बढ्दै गएको सम्बन्ध बिच्छेद र आत्महत्या जस्ता घट्नालाई पनि न्यूनीकरण गर्न आवश्यक पहल जुरुरी देखिन्छ। यस्ता घटनाको परिणामबाट देखा पर्ने जटिल स्वास्थ्य समस्याहरु जस्तै पाठेघरको मुखको क्यान्सर आदि रोगबाट पनि जोगाउन समयमा नै सचेतता र सेवाको आवश्यकता छ । सहीखबर लेखक पुडासैनी मकवानपुर जिल्लाको भैंसे स्वास्थ्य चैकीमा कार्यरत छिन् ।
मकवानपुर / कोरोना भाइरसको संक्रमणपछि स्वास्थ्यसँगै समाजमा सबैजसाे क्षेत्रमा त्रास बढेकाे र यसलाई सराेकारवालाहरूले सामान्यिकरणतर्फ सहजिकरण गर्नु जरूरी रहेकाे बताइएकाे छ । झण्डै ६ महिनादेखि कोरोनाको संक्रमणपछि मन्द रहेको अर्थतन्त्रको कारण नागरिकहरुमा मनोवैज्ञानिक त्रास, यातायात तथा होटल मजदुरहरुमा दैनिक छाक टार्नका लागी त्रास, विभिन्न त्रासका कारण मनोवैज्ञानिक समस्या र अन्ततः आत्महत्यासम्मको अवस्था सृजना भएकोले पनि सहजिकरण अत्यावश्यक भएकाे बताइएको छ ।
पारस्परिक जवाफदेहिता परियोजना अन्तर्गत डेक नेपालको आयोजना तथा नागरिक समाज मञ्च मकवानपुरको समन्वय तथा शिक्षाका लागि राष्ट्रिय अभियान मकवानपुरसँगको सहकार्यमा कोभिड १९ पश्चात नागरिक समाजको भूमिका विषयक कार्यक्रममा यस्तो बताइएको हो ।
कोरोना संक्रमण रहे नरहेको बारेमो पिसिआर रिर्पोट प्राप्त हुन १ हप्तामा लाग्ने गरेको र संक्रमितहरुलाई समुदायमा दुर्व्यवहार गर्ने गरेको, कोरोनाका सम्बन्धमा सुरक्षा तथा सावधानीका सम्बन्धमा सबै विज्ञ तथा डाक्टरहरुको विचारहरुमा एकरुपता नभएका कारण जनतामा भ्रम तथा त्रास पैदा हुने गरेको सवाल उठाइएको थियो ।
यसैगरी शिक्षामा कतिपय विद्यालयले भर्चुअल र कपितपयले समुदाय स्तरमा गएर पठनपाठन गरे गराईएको पाईए पनि ति अत्यन्त न्यु प्रतिशतमा मात्र पहूँच पुगेकाले यसले अन्य धेरै संख्याको विद्यार्थीमा मनोवैज्ञानिक समस्या उत्पन्न गरेको सहभागीहरुले बताएका थिए ।
गैसस महासंघ मकवानपुरको कार्यवाहक अध्यक्ष तथा नागरिक समाज मञ्च मकवानपुरका संयोजक रमिला सापकोटाको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा जिल्लामा कार्यरत विभिन्न संघ संस्था, सञ्जाल र नागरिक समेतको सहभागीता रहेको थियो ।
कार्यक्रममा पत्रकार महासंघ मकवानपुरका सदस्य अशोक सुजन श्रेष्ठ, गैसस महासंघ बागमती प्रदेशका उपाध्यक्ष आरती पाठक तथा शिक्षाका लागी राष्ट्रिय अभियान बागमती प्रदेशका संयोजक प्रकाश खतिवडाले कोभिड १९ ले विश्व आक्रान्त बनिरहेको अवस्थामा हाल स्वास्थ्य, शिक्षा र अन्य पक्षहरुमा देखिरहेको समस्याहरुको विषयमा विषय उठान र त्यस समाधानार्थ नागरिक तथा नागरिक समाजका संघ संगठनले खेल्न सक्ने भुमिका बारे प्रष्ट्याएका थिए ।
गैरसरकारी संस्थाहरुलाई आय लेखा परीक्षण तथा नविकरणमा समस्या देखा परेको, वैकल्पिक शिक्षा सम्बन्धी कार्यविधि ल्याईएको भएता पनि त्यसमा संशाेधन तथा कार्यन्वयनमा नागरिकको सक्रियता चाहिने गैसस महासंघ बागमति प्रदेश उपाध्यक्ष आरती पाठकले बताइन् ।
कोरोनाले जनजिवनमा प्रभाव पारेता पनि स्थानीय सरकार वा सरकारलाई शिक्षामा राम्रो लगानी गर्ने अवसर भएको विचार व्यक्त भए । साथै सार्वजनिक निजी विद्यालयलाई एकरुपता ल्याउने नीति निर्माणमा महत्वपुर्ण भुमिका नागरिकले खेल्ने शिक्षाका लागी राष्ट्रिय अभियान बागमती प्रदेश संयोजक प्रकाश खतिवडाले बताए ।
कोरोनाको त्रासका कारण नियमित स्वास्थ्य परिक्षणका कार्यहरु अस्पताल तथा मेडिकलहरुले वन्द गरेको र कोरोना भन्दा अन्य रोगबाट पिडित र प्रभावित हुने अवस्था सृजना भएकोले त्यसको व्यवस्थापन सरकारले गर्नू पर्ने सहभागीहरुले बताएका थिए ।
कार्यक्रममा बागमती प्रदेश बाल अधिकार परिषद सदस्य झविन्द्र ज्ञवाली, पत्रकार महासंघ मकवानपुरका उपाध्यक्ष सरिता दहाल,आदीवासी जनजाती महासंघका पुर्व अध्यक्ष तिर्थ वहादुर थापा, वनउपभोक्ता महासंघका जिल्ला अध्यक्ष साधुराम चौलागाई, डेक नेपालका परियोजना निर्देशक कोपिला डङ्गोल,माईती नेपालका माया लामालगायतको उपस्थिती रहेको डेक नेपालका कार्यक्रम संयोजक मानबहादुर वाइवाले बताए ।